Brain Damaged

Ο futourist δεν αισθάνεται και πολύ καλά, μια ζαλαμούρα χτυπάει ύπουλα το τρίτο νεύρο του πρώτου οπτικού του μανδύα. Το μάτι προσπαθεί να κλείσει αλλά ζορίζεται και συνάμα ζορίζει και τη τσίμπλα που έχει κάτσει κάπου στο κέντρο, γενικά ζοριζόμαστε όλοι και ο ύπνος δεν περνάει και πολύ καλά, ψιλονιώθει άβολα οπότε αποφασίζει να φύγει. Γιατί; Είναι ακόμη εννιά και είναι Σάββατο! Γιατί να μη μπορώ να κοιμηθώ ως της 12 όπως η πριγκήπισσα Αγγελική; Θα σου πω γιατί, γιατί εδώ στην Αγγλία τα μόνα τζούρια που έχουν είναι τα γλυφιτζούρια ενώ η ανάγκη για ΠΑΝΤΖΟΥΡΙΑ είναι επιτακτική. Δηλαδή με λίγα λόγια μέσα στην εβδομάδα ξυπνάω στις εφτά και νομίζω ότι δεν πάω στη δουλειά αλλά στο Blairwitch Project από την καταχνιά και το πισσοσκόταδο και το Σάββατο που ο πολεμιστής ξεκουράζει τα όπλα του, πρέπει δηλαδή να τον τυφλώνει το φως;;; Και μάλιστα με τα σχέδια της καταπληκτικής κουρτίνας του σπιτιού (το ίμπακτ της κουρτίνας στην ψυχολογία μου είναι το ίδιο με αυτό της βάτας των 80’s σε σακάκι των 90’s). Θα φτιάξω ένα καφέ της προκοπής λέω και όμως, ο βαλτός καφές με προδωσε. Το πεντηκοσιοστό έκτο και τελευταίο σακουλάκι λουμίδη, που με περισσή φροντίδα έιχαν ταχυδρομήσει οι σπόνσορές μου, σπαράζει μπροστά μου. Είναι Σάββατο και δεν υπάρχει Θεός.

TZA!

Καλησπέρα φίλες και φίλοι. Ανηλειμμένες υποχρεώσεις (που χρειάζονται διαβατήριο) και μια αναπάντεχη διακοπή της πολύτιμης χρηματοδότησης της Διαφημιστικής Εταιρείας, αυτό το ερπετό που κρατάει από τα RX/ το ταλέντο τόσων και τόσων παιδιών, τόσων και τόσω ψυχών, κράτησαν τη φυλλάδα αραχνιασμένη για πολύ καιρό αλλά όχι και τόσο πολύ ώστε να έρθει επίσκεψη ο Σκώρος, ο φόβος και ο τρόμος του μπλόγκερ και του κασμιρένιου κασκόλ.

Καλό Μήνα καταρχάς και χρόνια πολλά στις Υπαπαντές. Ας μη ξεχνάμε πάραυτα το μήνα Ιανουάριο όπου ο Αη Βασίλης δε ξέχασε τα αποδημητικά πουλιά του και ξεπέρασε τον εαυτό του θα μπορούσαμε να πούμε, πηγαινοφέρνοντας κουτιά μελομακάρονα, κουραμπιέδες, οικογένεια (υπάρχει ακόμη αυτός ο θεσμός) και πολλά από το πρώτο συνθετικό της αλφαβήτας. Ένα ταξίδι στην Πόλη όπου τα λουκούμια στάζουν μέλι και τα κοκορέτσια πωλούνται νόμιμα σε ψωμάκι με φρέσκο κρεμμυδάκι. Ένας γάμος και ένα γλέντι πάλι στην Πόλη όπου τουρίστας και λοιποί συγγενικοί τουρίστες αφήνιασαν με μοναδικά χορευτικά, στυλ και σέξαπηλ. Το λάδι της βάφτισης είναι αυτό που τελικά καθορίζει για πάντα την ιδιοσυγκρασία μας, άπιστε αναγνώστη και το κλαρίνο είναι ο αρχηγός των μουσικών οργάνων, αδιαμφισβήτητα. Προκαλεί βέβαια μερική κώφωση αλλά αξίζει τον κόπο. Ένα χανουμάκι που έπρεπε να χορεύει με το γαμπρό αλλά προτιμούσε τον μουφοΝτοτ και το ξεμάλλιασμα αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή γατί έχουμε κι ένα κούτελο που πρέπει να κρατήσουμε καθαρό. Αυτή η Πόλη είναι η δίδυμη αδερφή της νύφης του Θερμαϊκού, αλλά με περισσότερες χάρες πιο φιλικούς ανθρώπους, εκεί κατέληξα. Η επιστροφή στο μουντό (και καλά) Λονδίνο έφερε τις γλυκιές μου αγάπες, Αυγερινούς, έτοιμες για όλα με τον ταξιδιωτικό οδηγό προέκταση του δεξιού χεριού (το αριστερό το κρατάμε για τις επαναστάσεις). Πάλι καλά που ήταν το Δεύτερο Άλφα να συγκρατεί το Τρίτο, που επέμενε να μιλάει ελληνικά σε όλους και να περιμένει και απάντηση. Κάτι σαν την πολυαγαπημένη Μινκ στην Ισπανία. Δέκα μέρες είναι τίποτα, είναι ένα σουσάμι από όλο το κουλούρι , ήθελα κι άλλο, κι άλλο κι άλλο! Το υπογλυκαιμικό Τρίτο Άλφα ήταν συνέχεια με μια σοκολάτα στο στόμα, γιατί τα χέρια ήταν απασχολήμένα με τον οδηγό και τη φωτογραφική ενώ το στερημένο Δεύτερο Άλφα, όποτε μπορούσε άναβε και ένα τσιγάρο, γιατί έχουμε κι αυτή την απαγόρευση εδώ πέρα και ήταν φανερό ότι περιοριζόταν (το Άλφα). Να μην ξεχάσω και το θέατρο, γιατί είμαστε και θεατρόφιλοι εκτός από νικοτινόφιλοι και θέλαμε και την απαραίτητη δόση κουλτούρας πριν την επιστροφή στην πατρίδα. Παρακολουθήσαμε λοιπόν τους Μόντυ Πάιθονς, με τα απαραίτητα κενά, όπου κάνεις πως καταλαβαίνεις, κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και γελάς με κάτι δευτερόλεπτα καθυστέρηση αλλά με πολύ περισσότερο πάθος από αυτό των φλεγματικών διπλανών σου. Στο τέλος έπεσαν και κάτι κομφετί από το ταβάνι, μιλάμε για υπερπαραγωγή, όχι αστεία. Κρίμα που δεν πήρα αυτόγραφο.Ένα αυτόγραφο έχω πάρει σε όλη τη ζωή μου. Από τον Κωστάλα όταν παρουσίαζε τα μπαλέτα στον πάγο (άλλη υπερπαραγωγή) για τον Ντοτ, και ο Ντοτ είχε συγκλονιστεί πραγματικά, νομίζω με φίλησε και στο μαγουλο, ήταν αρχή τότε, ήμασταν στα ντουζένια μας! Στα μπαλέτα λοιπόν ήμουν με το Άλφα το Πρώτο, τη Ντάμα Πίκα, που δυόμιση ώρες μετά και μισή ώρα πριν τελειώσει η παράσταση μου λέει, καλά κανείς δε θα γλιστρήσει και εκείνη την ώρα κάνει ο πρωτοχορευτής ένα τριπλό τόλουπ, τον προδίδει το αντιστασιακό του πόδι και σκάει στην πίστα, κοιτάω την Α-Οξαποδώ και κάνω το σταυρό μου…

Πτήση Τσάρτερ και τα μυαλά στα κάγκελα

-Πάρε τηλέφωνο να επιβεβαιώσεις την πτήση.

-Ναι, γεια ζαζ. Παίρνω να επιβεβαιώσω την πτήση 666-668 (the number and the neighbor together)

-Ε, ναι κοπέλα μου τελικά πετάς εννιάμιση, άντε γεια σου τώρα.

Futourist ecstatic arrives at the airport:

Εχμ ναι…η μόνη πτήση με τον αριθμό του κτήνους πετάει για Θεσσαλονίκη αλλά ΜΕΣΩ Παρισίων και με μια ώρα καθυστέρηση. Μάλιστα. Της κοπέλας στο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ταξιδιωτικό γραφείο προφανώς της διέφυγε αυτή η μικροσκοπική λεπτομέρεια. Μια φακλάνα δίπλα ωρύεται: Ποιοι είναι οι έξτρα; (Οι ποιοι;) Αυτοί που δεν είναι με τον Ζορπίδη! Αυτά είναι, γίναμε ΚΑΙ εξτρα. Με τα πολλά και με μια καινούρια φιλία (όχι από το γκρουπ του Ζορπίδη ΦΥΣΙΚΑ) φτάνουμε στο Παρίσι. Το νεό ελληνικό αίμα που εισέρχεται με φόρα στο δύστυχο «αεροπλάνο» βράζει. Οι αριθμοί των θέσεων ίδιοι με εκείνους επιβατών που ήδη στρογγυλοκάθονται και ο πανικός αρχίζει να γεμίζει την ατμόσφαιρα όπως ο καπνός λίγο πριν τη φωτιά. Φωνές διάσπαρτες γλείφουν όπως οι φλόγες, το χώρο:

-Τασούλα, να κόψεις τον κώλο σου να βρεις θέση για μένα και το παιδί.(Σωστός)

Το πάντα επίκαιρο: Θα σας κάνω καταγγελία! και άλλα τέτοια ωραία.

Οι ώρες κυλούν απελπιστικά αργά και η βλαχοκατάσταση των διπλανών μου (από αυτά τα ζευγάρια που υπάρχουν για να διαταράσσουν με τη βλακεία τους τη συμπαντική ισορροπία) δεν περιγράφεται. Όμως, ναι σε λίγο τα αυτιά θα αρχίσουν να βουλώνουν, τα μάτια να βουρκώνον, ο Λευκός Πύργος να αχνοφαίνεται! Προσγείωση!!!!!

Λίγα λεπτά αργότερα και καθώς το αεροπλάνο τρίβεται ηδονικά στο διάδρομο, ο βλακοδιπλανός μου σηκώνεται γιατί πιάστηκε. Ρϊχνει το απαραίτητο για την περίσταση ρέψιμο και αράζει όρθιος με το λαμπάκι για τη ζώνη ακόμη αναμμένο. Αυτό δημιουργεί ένα μίνι νευρικό κλονισμό στον πιλότο, όπου και αποφασίζει να φρενάρει απότομα, ουρλιάζοντας συνάμα να καθίσουν κάτω όλοι οι επιβάτες. Ο διπλανός μου φυσικά δεν καταλαβαίνει ΓΡΙ οπότε και συνεχίζει το τέντωμα. Ευγενικά του ζητώ να παλουκωθεί επιτέλους αλλά όχι, έχει απορίες:

-Γιατί αφου φτάσαμε;! Θα του κάνω καταγγελία!!!

-Τι είναι το αεροπλάνο το 17 της Τριανδρίας να πατήσετε το κουμπί και να κατεβείτε;

Δυστυχώς δεν είχαμε το ίδιο χιούμορ με αποτέλεσμα να ξινίσει αλλά και να καθήσει.

Τα μαυρισμένα μάτια του μπαμπά μου (από την αυπνία) και τα μάτια-φρουτάκια του Τρίο Μπελκάντο με περίμεναν στο φιλικό για τους χρήστες αεροδρόμιο…

to be continued

Φώτη παιδί μου το καπέλο σου!!

Κυκλοφορεί μαζί με σούπερ κατερίνα και αξέχαστη μανίνα το ΒΙΒΛΙΟ των Καπέλων με την πρωτότυπη ονομασία Καπέλα στα Φώτα 😀

Το απαράμιλλης ομορφιάς εξώφυλλό του και η γεμάτη γεύση του το κάνουν ευχάριστο στο τηγάνισμα και ενίοτε στο διάβασμα. Ήτο δεκαπέντε χρόνια πριν, στον Οβελίξ στη Βουρβουρού, όπου μετά την δέκατη τρίτη πίτσα, έπεσε η ιδέα αλλά ευτυχώς όχι στο πάτωμα που ήταν γεμάτο σάλτσα. Η φιλότιμη ομάδα αγκάλιασε την ιδέα-λίγο πιο σφιχτά από ότι έπρεπε- με αποτέλεσμα εκείνο το όνειρο θερινής νυκτός ύστερα από δεκαπέντε χρόνια αγώνων να πάρει τελική μορφή χάρη στον τυπογράφο και τα τυπογραφικά του μηχανήματα.

Είπαν για το βιβλίο

«Θεϊκή Αποκάλυψη, το εμπιστεύομαι μέχρι την τελευταία του σταγόνα», Sunflower Torpedo

«Αναμφίβολα το γούρι του 2008» Βίκυ Πατατάκη

«Transcendental» Dettol

«Σκέψου πριν το αγοράσεις» Φρέντυ Γερμανός

Το βιβλίο κυκλοφορεί στις καρδιές μας και στον Σπόρο (Σπύρου Τρικούπη 21, στα Εξάρχεια)

The Kodosouvli Mission

και άλλα ευτράπελα

Κεντρικός ήρωας της σημερινής ιστορίας μας θα είναι ο-για λόγους συντομίας και καινοτομίας- J. Γνωριστήκαμε στο φουαγιέ της σχολής αλλά η καθοριστική συνάντηση έγινε στην καφετέρια δίπλα στη σχολή, εκεί όπου παραδίδονταν τα λεγόμενα μαθήματα ζωής, ο καφές, τα χαρτιά, τα τοστ και το τσιγάρο. Μετά από αναρίθμητες τέτοιες συνεδρίες και αφού το παρεάκι είχε πλέον παγιωθεί στα δέκα άτομα (και πέντε αναπληρωματικούς), ένα ωραίο πρωί αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στο Μέτσοβο το Υπέροχο. Ναι, αγαπητέ, από αυτές τις εκδρομές που σε τσουβαλιάζουν τα κόμματα στο λεωφορείο και σε πάνε βόλτα, σε κερνάνε μια μπύρα και περιμένουν να τους ψηφίσεις (ακόμα). Μοναδικό το Υπέροχο Μέτσοβο, φτάσαμε τακτοποιηθήκαμε, όλοι βγήκαν τη βόλτα τους εκτός από εμάς καθώς τα (λιμά) αγόρια έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσουν την εξηκοστή όγδοοη παρτίδα χαρτιών. Τότε ήτο που παρατήρησα πρώτη φορά τις χοντρές στάλες ιδρώτα στο μέτωπο του J. Η ώρα ήταν περασμένη και ο εύσωμος σωματότυπος του δεν άφηνε περιθώρια για άλλο χασομέρι. Με μια αιφνιδιαστική κίνηση και ένα φουλ καρέ, τερμάτισε ένδοξα το παιχνίδι, έκοψε με ένα νεύμα τους πανηγυρισμούς και άνοιξε το δρόμο για την Ταβέρνα. Αλλο πράγμα από το Μέτσοβο δεν είδα τις δυο μέρες, α! και ένα παρακμιακό μπαράκι, το οποίο ήταν ψιλονορμάλ αλλά εμείς καταφέραμε να το καταστρέψουμε μέσα σε μισή ώρα. Την επομένη θα φεύγαμε γύρω στο μεσημεράκι, το κοντοσούβλι και το ξενύχτι μας είχαν πέσει βαριά, κι όμως ο J γύρω στις οχτώμιση φρόντισε να μας σηκώσει σχεδόν όλους με τις γνωστές δημοκρατικές διαδικασίες για μια τελευταία επιδρομή στην Ταβέρνα. Ήταν με λίγα λόγια όλοι με το συνδυασμό καφέ τσιγάρο τυρόπιτα κι εμείς κι η τσίμπλα περιμέναμε τον μάστορα να ψήσει. Και τι να κάνεις; Άντε βγες και πες; Όταν σου ασκείται ψυχολογική πίεση από κάποιον τέσσερις φορές μεγαλύτερο από σένα, πως ακριβώς να πεις όχι;

Όταν σου μιλάει ο μεγαλύτερος μούφας παπαρολόγος με το μικρόβιο της πολιτικής στο αίμα του, πως να αντισταθείς; Πρώτος μαθητής στο σχολείο, στα εικοσιδύο του παράγοντας γνωστής τοπικής ομάδας της γ’ εθνικής και αιώνιας αντιπάλου της Άσβηστης Φλόγας (δε θα πω άλλα), ο J είχε πάντα τον τρόπο να πετυχαίνει το σκοπό του, συνήθως με αθέμιτα μέσα. Ένα από τα Τοπ του, είναι το αξέχαστο εκείνο εράσμους στην μακρινή Ισπανία. Εκεί που θα τον επισκεπτόμασταν τρία άτομα και καταλήξαμε πέντε, συμπεριλαμβανομένης της Μινκ. Τότε που τον Γ. τα κορίτσια τον είχαν αφήσει μόνο του στο αερόδρομιο του Μιλάνου και το σκουρόχρωμο κρητικό δέρμα του τον πρόδωσε, καθώς δύο τύποι με πολιτικά του άρχισαν την ανάκριση. Ήταν τότε που η νευρωτική Ι. πήγε να ανοίξει τη λάμπα και τη χτύπησε λίγο (λίγο λέμε) το ρεύμα στο σπίτι του J. και μας έβαλε να τη τρέχουμε στο νοσοκομείο γιατί η γιαγιά της της είχε πει ότι αν σε χτυπήσει το ρεύμα μπορείς να πάθεις καρδιακή προσβολή…

Πέντε άτομα σε ένα σπίτι συν ο J. συν οι δύο συγκάτοικοι και γκεστ ο Φ. δεν είναι πολύ πως να το πω, εύκολη κατάσταση. Ο μήνας του μέλιτος δεν κράτησε πολύ και τα πρώτα συννεφάκια έκαναν την εμφανισή τους το ίδιο απόγευμα. Ήταν σαν χτες που η κολλητή Άκυρη (καθαρά για συγγραφικούς λόγους) αποφάσισε να πει στον J ότι γουστάρει τρελά κάποιον άλλο (και όλοι καταλάβαμε ποιος δεν ήταν). Η Τρελή με Την Ηλεκτροπληξία έπαιρνε το τέταρτο μπάνιο της ημέρας (όλοι ήμασταν άπλυτοι για πέντε μέρες) και τελείωσε το ζεστό νερό. Καταλαβαίνεις αναγνώστη τι μεγάλο κακό μας βρήκε. Η Μινκ κλασικά σε κάποιο παράλληλο σύμπαν μιλούσε με κάποιους φανταστικούς φίλους από τα παλιά. Κι εγώ στην κουζίνα όπου προσπαθούσα να βγάλω άκρη με τον Ισπανό και τον Φ., κάτι που δεν έγινε ποτέ, καταφέραμε όμως να έρθουμε στο κέφι (τσακίρ θα έλεγα). Το αποτέλεσμα ήταν ένα σαλόνι, με εφτά νοματαίους, όλοι στραβωμένοι με τη ζωή τους, η Μινκ να προσπαθεί να γεμίσει το επικοινωνιακό κενό με θύμα τον φιλότιμο Φ. κι εγώ με τον Ισπανό να κοιτιόμαστε και να γελάμε στα όρια λιποθυμίας για κανένα μισάωρο…

Υ.Γ. ραντεβού στο ρακάδικο!

Εσύ, πώς κοιμάσαι τα βράδια;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων αλλά και γάτων), από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που, φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει πως δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις υιοθεσίας αδέσποτων ζώων –όπως αυτές ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία, με συνέπεια να μην διασφαλίζεται, ούτε στο ελάχιστο, η τύχη των ζώων όταν μεταφέρονται εκτός συνόρων!  Που πάνε τα αδέσποτα; Ποια η κατάληξή τους, όταν δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όταν δεν υπάρχουν ούτε καν οι υπεύθυνες δηλώσεις των ατόμων που θα τα υιοθετήσουν, οι οποίες να αναφέρουν πως τα συγκεκριμένα ζώα δεν θα χρησιμοποιηθούν σε πειράματα; Πόσο φιλοζωική ενέργεια είναι η μαζική μεταφορά τους κάτω από άθλιες συνθήκες;  Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε την κατάσχεση 39 σκυλιών (που είχαν φορτωθεί στην Κέρκυρα), στην Πάδοβα της Ιταλίας τον Απρίλιο του 2006,  ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Ανκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε οτι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν 102 σκύλοι (μεταξύ τους και αρκετά κουτάβια) οι οποίοι μεταφέρονταν σε άθλιες συνθήκες, ανάμεσα σε άλογα, με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα! Όπως γεγονός είναι οτι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωϊκών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας –όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά λογοκρισία και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους. Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!  Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε οτι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατασκευή και εμπορία γούνας από γάτες και σκύλους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα ή ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αποτελεσματικότητας όπλων.  Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Μεμονωμένες φωτογραφίες σκύλων δεν αποδεικνύουν  πως αυτά είναι τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως αυτά είναι όλα τα ζώα. Μόνο η τήρηση των νομικών προϋποθέσεων μπορεί να εξασφαλίσει, σε κάποιο, έστω, περιορισμένο βαθμό τη μεταφορά των ζώων για υιοθεσία. ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ: -Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών  επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.

-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

 ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ: -Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003 (βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Ανκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες στη Δικαιοσύνη).-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.-Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Λέξικορ

open plan office (το): Γνωστό και ως βιβλιοθήκη Αριστοτελείου, αποτελεσματικός τρόπος ολικής καταστροφής, με μη δυνατότητα επαναφοράς της Αυτοσυγκέντρωσης. Ένα μπαλάκι απο δώ, μια τσίχλα από κει, κανά δυο βλέμματα όταν περνάει η Τρομακτική Συνάδελφος, είναι αρκετά για να χάσεις την οποιαδήποτε προθεσμία.

προθεσμία (η): άτυχη έννοια, αν ήταν κλάμπ θα ήταν πάντα άδειο και καλύτερα θα μπορούσε να παρομοιαστεί με το Λόττο. Συνήθως τίθεται από αθεράπευτους ρομαντικούς ονειροπόλους, με κωδικό όνομα «Αφεντικά» που αρνούνται να κοιτάξουν στα μάτια την πραγματικότητα. Όταν φτάνει η ώρα της, όλοι θυμούνται κάποια μακρινή τους συγγένεια στη χώρα του Ανατέλλοντος Ήλιου.

Μετρό (το): απάντηση σε τριφασικό σταυρόλεξο στην πρόταση: Καλό με μέτρο. Ααααχχ…κέφια! Να είσαι χαλκομανία στην πόρτα, με άλλους 20 που πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσουν την εφημεριδούλα τους, οι οποίοι μαζεύονται στο κέντρο της εισόδου και για κάποιο δικό τους, προσωπικό μάλλον λόγο δεν προχωρούν προς τον αφιλόξενο (;) διάδρομο όπου οι υπόλοιποι πέντε νοματαίοι παίζουν άνετα ένα ποδοσφαιράκι.

Εστιατόριο (το): χώρος ευχάριστος με προσιτές τιμές, μέσα στο κτίριο που στεγάζεται η βιβλιοθήκη, εχμ, το γραφείο, όπου δίνεται η ευκαιρία στα χίλια πρόσωπα του Βελζεβούλ να πάρουν μορφή και αλίμονο, γεύση, υπό την άγρυπνη καθοδήγηση του αρχι(/)σεφ.

Bonus (το): Δε ξέρω τι είναι, δεν το έχω δει ποτέ, αλλά ξέρω ότι θα το πάρει ο άμοιρος φίλος της συναδέλφου μου που κανονικά δουλεύει μέχρι τις έντεκα (το βράδυ) αλλά στα μεγάλα κέφια κάθεται και μέχρι τις πέντε (το πρωί)… ναι αυτόν εννοώ που είναι 28 και μοιάζει σαραντάρης από το άγχος (αυτά τα λέω στον εαυτό μου, τη φρεσκαδούρα, για παρηγοριά).

άρες μάρες κουκουνάρες

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή (baby) και οι μύγες είναι παχιές τον Αύγουστο. Πρόκειται για δυο αλήθειες βαθιά ριζωμένες μέσα μου, ειδικά από τότε που μετακόμισα και η αναλογία χαράς και παπαριάς εναλασσόταν με ρυθμούς μέρμηγκα που πάντα ήθελε να είναι τζίτζικας, με την παπαριά να υπερισχύει της χαράς και της τρομάρας. Όταν ο κοινωνικός σου κύκλος εν μία νυκτί μεταλάσσεται από φυσιολογικό σε ανύπαρκτο, τότε κάπως πρέπει να επιβιώσεις. Η ευαίσθητη κανονική επιδερμίδα δέχεται ισχυρές ποσότητες κρύου αέρα, κρύας βροχής και κρύου, ένα βήμα πριν το πέσιμο της μύτης και της γάγγραινας, οπότε εκεί που αναρωτιέσαι πως βρέθηκα εδώ εγώ τώρα και τι δεν πάει καλά και γιατί αυτό το διπλό λεωφορείο φαίνεται από το παράθυρο μου; Που είναι το 39 που πάει Κηφισιά; που είναι το 17 της Τριανδρίας; και άλλα τέτοια ωραία και αρχίζει σιγά σιγά η πέτσα σου να σκληραίνει, στρώματα προστασίας αυτοδημιουργούνται και ξυπνάς ένα πρωί και σκέφτεσαι ότι κάτι σ’ενοιαζε παλιά αλλά τώρα σου διαφεύγει και ότι πρέπει να βιαστείς να προλάβεις το τρένο. Οι φίλοι είναι λίγο πιο μακριά από το διάολο, στη δουλειά όλα καλά, τα ποτά καθαρά και η συνεννόηση μπουζούκι και ο καιρός περνάει…Οι αμείλικτες ρυτίδες βαραίνουν το άλλοτε δροσερό σου πρόσωπο, τα σημάδια του γήρατος εμφανώς πρωτοστατούν στην άλλοτε μπουμπουκένια φάτσα σου, κάνεις πιάτσα στο Σόχο και τα πρωινά πουλάς Big Issue. Εντάξει το γάμησα…ας δουλέψω λίγο. Α ρε αφεντικό με τα ταξίδια σου (και τα ξύδια σου).

Πληροφορία της εβδομάδος (ΣΟΣ/θα πέσει εξετάσεις): Στο Ελ Σαλβαδόρ μαζί με τη μπύρα σου κόβουν από το παραδίπλα δέντρο φρέσκα μάγκος για μεζέ. (Ελίτσα και άγιος ο θεός) καιη χώρα έχει μέγεθος όσο τι να πω από Θεσσαλονίκη μέχρι Λάρισα. Μετά είμαστε στην πόλη και πνιγόμαστε (οι άμοιροι οι κάτοικοι τι να πουν που σε τρεις ώρες είναι Γουατεμάλααα;).

Show must go on!

Previously on Capela Chain Story

Χτύπησε το κεφάλι του σε κάτι μπλέ. «Τί διάολο;» αναρωτήθηκε. Τα μάτια του ξεθόλωσαν και μπόρεσε να καταλάβει ότι βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι σολάριουμ. Με δεμένα χέρια. Κάποτε είχε διαβάσει σε ένα chain-email του σκληροπυρηνικού λόμπυ «Θάνατος στους Μαυρισμένους» ότι η χρήση σολάριουμ προκαλεί καρκίνο του δέρματος οδηγώντας σε αργό θάνατο. Αν και δεν τα πίστευε αυτά, όπως εκείνη την προπαγάνδα για τα κινητά στα αεροπλάνα, ενα ρίγος διαπέρασε την ραχοκοκαλιά του: «Γιατί είναι βρεγμένο το βρακάκι μου;!». Από το γενικώς αυγοτάραχο μυαλό του πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους τα χθεσινοβραδυνά γεγονότα. Ο Μάλαγκ, η Madison, τα ρωσικά πορνίδια, οι μπουκωμένοι με ταμπλέτες John Stamatopoulos μπράβοι, τα ούρα που ποτέ δεν θα νοιώσουν την θαλπωρή της αποχεύτεσης. Γιατί; Γιατί διαγράφτηκαν στον υδραγωγό του Sylvius του εικόνες κομμουνιστικων παρελάσεων, αρχαίων ειδωλολατρικών τελετών, του μανιτάριου της ατομικής βόμβας, του Ζορζ Νταμπλγιου Μπους Τζούνιορ να παίζει τρομπόνι, του Ντάφφυ Ντακ να το παίζει σιδεράς; Μόνο μια δικαιολόγια μπορούσε να σκεφτεί. Σίγουρα πεινούσε!

Πίσω στην πόλη που είχε περάσει τον Χρυσό της Αιώνα πολλούς αιώνες πριν, η Σύλβια σιγοτραγουδούσε ένα σκοπό απ’ τ’ Αλγέρι. Μόλις είχε ξοδέψει άσκοπα πολύτιμες μέρες στο γραφείο του πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών Αγνοίας. Εκτός από μια σεξουαλική επαφή με την γραμματέα του πρέσβη, ένα απαλό χάδι, ένα φιλί στο μάγουλο και έναν μπακαλιαρό σκορδαλια παραγγελιά από τα Μπακαλιαράκια με καυτερή, οι μόνες πληροφορίες που αποκόμισε ήταν ό,τι μπόρεσε να καταφέρει και ο Τρύφωνας λίγες μέρες πριν. Το Arkham δεν ανήκει στις ΗΠΑ, όμως αν τύχει και το επισκεφτει να πάει στο delicatessen του Papa Chris που φτιάχνει το παγκοσμίως ξακουστό ham του Arkham. Ένας θρύλος λέει ότι την συνταγή την έδωσε ο Νώε στον προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-μπατζανάκη του γεροChris όταν έβγαλε τα γουρούνια από την Κιβωτό. Εξου και το όνομα! Άλλος θρύλος θέλει μια Ζοάν να ζήτα το ζαμπόν του Arkham στην γκιλοτίνα, όμως η έξαρση του χριστιανικού φονταμενταλισμού στην περιοχή έκανε τους κατοίκους να τον αμφισβητήσουν. Με όλα αυτά στο μυαλό της η Σύλβια διέσχιζε το ΕΛ.ΒΕΝ. στεκούμενη στους κυλιόμενους διαδρόμους του. Το χρώμα του αλουμινίου την ηρέμησε και η θέα της καθαρής τουαλέτας την χαλάρωσε. Αισθανόταν τυχερή σήμερα. Η πτήση της έτυχε να πέφτει με την παρθενική πτήση του νεόυ μοντέλου της Ντόινγκ, Dreamliner A083. Ο πρέσβης είχε κάνει το κομμάτι του. Ο κάτοχος εισιτηρίου πρώτης θέσης κ. Μάνι Λόντερερ συνελήθφη εκτάκτως για τις αναρχοχίππικες ιδέες του. Όλα τα υπάρχοντα του πέρασαν στην κατοχή της υπηρεσίας και του εισιτηρίου στης Σύλβιας. Έτσι, αφέθηκε στις ικανές παλάμες της Φιλιππίνου μασέρ με ειδικευση στο Σιάτσου, βούτηξε το ένα της χέρι στο Palmolive και το άλλο στα κεράσια Ανταρκτικής πασπαλισμένα με κρόκο Κοζάνης και περίμενε γουργουρίζοντας την ανακοίνωση της πτήσης της. Ποιός είπε ότι η παγκοσμιοποίηση και το γκλόμπαλ γουόρμινγκ δεν έχουν και τις θετικές τους πλευρές;

-Αλέξανδρε;

-ΑΣΗΜΙΝΑ;;;;;;

-Σύλβια, darling, Σύλβια…

Αν και το αεροπλάνο ήταν φαινομενικά άδειο από επιβάτες, τα βλέμματα τους οχτώ ώρες τώρα δεν είχαν διασταυρωθεί παρόλο που περίμενε η μια τους άλλους. Ο Γκουρού της Απληστίας αναστέναξε ενθυμούμενος τις ένδοξες καύλες που του χάρισε η Ασημίνα στο γυμνάσιο και η Συμμορία των Δεν-Κοιτάμε-Πίσω μεγαλοδικηγόρων της πρωτεύουσας έσκασε μύτη από την τουαλέτα. Άραγε θα τους άφηναν να προσγειωθούν στο skatoarkham? Ως τώρα δεν τους το είχαν επιτρέψει, όμως οι γνώσεις του Άλεξ στο skydiving ήταν αρκετές να τους προσγειώσει στο έδαφος σε στυλ ροζέτας της Παναγίας των Παρισίων και το ένα επιπλέον αλέξίπτωτο, την καθησύχαζαν. Μόνο να έβλεπε τη φάτσα του Tryphoon! Σιχτίρ.

Η πόρτα άνοιξε χτυπώντας τον τοίχο χωρίς να τον πονέσει. Το δυνατό φώς πίσω από την Madison διέγραφε την αιθέρια σιλουέτας της. Ο χρόνος όμως και η εσωτερική της αναταραχή είχαν αρχίσει να αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια. Δώδεκα χρόνια στην Lovecraft ήταν αυτά. Μόλις προχθές οι Σοφοί της έδωσαν τον τιμητικό τίτλο διάκρισης του «παμπαλέ». Η Madison δεν ήταν ευχαριστημένη, η προώθηση της στην οργάνωση ήταν πιο αργή σε σχέση με τα Αλφα Αρσενικά. Όμως δεν το έδειξε. Από μικρή έμαθε, εκτός από μπαλέτο, γαλλικά και πιάνο, να φιλάει το χέρι που την ταΐζει και όχι να το δαγκώνει. Όπως και να το κάνουμε, ήταν όν συνήθειας.

«Ξύπνησες;!» ρώτησε τον Τρύφωνα με βαριά καζακστανέζικη προφορά γιατί της είχαν πεί ότι φέρνει έτσι σε βαρβάτο νταβατζή.

«Ναι, ευχαριστώ πάρα πολύ» ανταπάντησε ο Τρύφωνας με προσποιητή αγγλική ευγένια και λεπτή παριζιάνικη προφορά νοιώθοντας τον έρωτα στη γλώσσα του.

«Θα μπορούσα να πληροφορηθώ τους λόγους για τους οποιούς με δέσατε, και μάλιστα μέσα σε ένα σολάριουμ;!» συνέχισε.

«Μας φάνηκες λιγάκι χλωμός και είχαμε ξεμείνει από ασπιρίνες» ήρθε κοφτή η απάντηση, αυτή τη φορά από τη χώρα του ξινού λάχανου.

Εκείνη τη στιγμή, ένας χείμαρρος ερωτήσεων ξεχύθηκε από το στόμα του Τρύφωνα, σαν εμετός από το στόμα κομματιασμένου μελλοντικού γαμπρου μετά το μοναχικό του μπάτσελορ παρτυ, και χτύπησε κατακούτελα την Madison. Στο κούτελο. Αφήνοντας σημάδι. Ανεξίτηλο. Άλλο ένα. Ευτυχώς η Madison είχε τα ομώνυμα καλλυντικά στο Abibas τσαντάκι της και το σημάδι εξαφανίστηκε κάτω από ένα παχύ στρώμα κονσίλερ τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε. «Μέχρι πότε;» αναρωτήθηκε. Έχοντας διευθετήσει την μικρή αυτή ενόχληση, περπάτησε κατά μήκος του δωματίου και στάθηκε δίπλα στο αραχνιασμένο Betamax. Έβγαλε μέσα από την φαινομενικά άδεια τσάντα της μια μαγνητική ταινία και πάτησε το play. Το δωμάτιο φωτίστηκε από το γνωστό γαλαζωπό φως που εκπέμπει η τηλεόραση και μια ηλικιωμένη κυρία άρχισε να μιλάει μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Η ταινία είχε υπότιτλους.

«Είχε ξεχάσει την μασέλα της την μέρα που το γυρίσαμε. Την επόμενη πέθανε…» επεξήγησε η Madison.

«Ποιά είναι αυτή η πουρόγρια και μου την πλασάρετε στην μάπα χωρίς να καταλαβαίνω τί λέει;!» τσίριξε ο Τρύφωνας έχοντας ξεχάσει ότι ξέρει και μπορεί να διαβάζει. Τη ίδιά στιγμή, το μάτι του έπεσε ασυνείδητα στους υπότιτλους και εξίσου υποσυνείδητα ξεκίνησε να διαβάζει.

«Αγαπημένε μου Τρύφωνα, αν πραγματικά βλέπεις αυτή την ταινία σημαίνει ότι τα σκουλήκια έχουν ήδη χωνέψει ένα σεβαστό μέρος του σώματος μου. Σίγουρα θα αναρωτιέσαι ποιά είμαι και γιατί βλέπεις αυτή την ταινία. Άσε με να συστηθώ. Είμαι η θεία σου η Ερμιόνη, η δίδυμη αδερφή της μητέρας σου και αγαπημένο τζιγέρι του παππού σου που έφυγε νωρίς. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, δεν με γνώρισες ποτέ στη ζωή σου, η μάνα σου ποτέ δεν το επέτρεψε. Βλέπεις, σε αντίθεση με τη μητέρα σου την λαγουδιάρα, ο Θεός, η οντότητα των πάντων, με καταράστηκε να μην μπόρω να αποκτήσω δικά μου παιδιά. Ο παππούς σου δεν είχε πρόβλημα αφού δούλευα σαν τον Κυπ-Μητσο στα νταμάρια, όμως η σκρόφα η γιαγιά σου συνέχεια έλεγε ότι δεν είμαι παρα μόνο μια ανοιχτή πληγή σε όλη την οικογένεια. Δεν αντεξά την πίεση παρ’ όλα τα Βάλιουμ του γιατρού Δημήτρη. Έφυγα για Αγγλία πρώτα, μετά Νέα Υόρκη. Εκεί γύρισα, ρώτησα, έμαθα ότι υπάρχει μια μέθοδος που μπορεί κανείς να αποκτήσει παιδιά χωρίς το κλασικο, και συνήθως αδιάφορο, φίκι-φίκι. Έβαλα στόχο ζωής να βοηθήσω όλους τους ανθρώπους που θέλουν άλλα δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Και αν κάπου στην μέση τά ‘παιρνα χοντρά, ε και τί μ’ αυτο;! Κάποια στιγμή έπεσε και ο κομμουνισμός. Όλοι έτρεχαν σαν τρελλοί να πάρουν όπλα, εγώ έτρεχα να βρώ ωάρια! Και τότε ήταν φθηνά, ωάριο δίμετρης Ρωσίδας με καπούλι-πέτρα μόλις $2 και στο Σικάγο πήγαινε $5000 το κομμάτι. Έγινα πλούσια. Πολύ. Πάρα πολύ. Όμως αυτό δεν με άλλαξε, ήμουν ακόμη η Ελπινίκη απ’ το μπλοκ. Μεταξύ Ρωσίας, Ρουμανίας και λοιπών χωρών του πρώην Ανατολικού μπλοκ, γνώρισα τον Αριστείδη. Νέος, όμορφος, γερός, καλλιεργημένος σαν τον κάμπο της Θεσσαλίας. Μαζί ταξιδέψαμε τον κόσμο. Μαζί γνωρίσαμε τον Lovecraft. ΜΑΖΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΘΑΝΑΤΟΙ! Άκου τί πρέπει να κάνεις…»

Godot πιάσε τη μπάλα του πινγκ πονγκ

Decadence

όπως έλεγε και ο τσέχος καθηγητής των αγγλικών, όταν με έβλεπε με τις αλυσίδες στο πλάι και τα βραχιόλια από μανταλάκια.

Κάπως έτσι κύλησε ένα απόγευμα που ως μόνο στόχο είχε τη χαλάρωση.  Ένα στόχο είχε και δεν τον πέτυχε. Ο συνδυασμός φαγητού και ταινίας που συνήθως μαγικά οδηγεί σε πελάγη ευδαιμονίας και σε λιβάδια πρόβειας ευτυχίας, δεν κατάφερε τίποτα από τα δύο.  Πρώτον, για πρώτη (και γιατί να το κρύψω; ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ) φορά πήραμε έτοιμη πίτα από τα user-friendly-every-little-helps- TESCO-value-for-money και αφήσαμε το φούρνο να κάνει τα υπόλοιπα.  Είχαμε και κέφια με αποτέλεσμα να δώσουμε μια ευκαιρία στο alter ego και συγκεκριμένα στον Sakis.  Δεν έπρεπε. Κακά ελληνικά πλημμύρισαν την οθόνη και μια αηδιαστική πίτα στρογγυλοκάθισε στον οισοφάγο μας. Κάθε ελπίδα να χωνέψουμε το φαγητό και την ταινία ταυτόχρονα απέβηκε μοιραία. Η «και καλά» πίτα ήταν το λιγότερο αδιάφορη, αισθητικά, οπτικά και γευστικά μια ολοκληρωτική αποτυχία.  Ο Σάκης λεγόταν Στέφανος αλλά για τους φίλους Στεφ (Φευ!) και ήταν too cool for school. Αυτό που με ενοχλούσε και τη μιάμιση ώρα, εκτός από την πίτα που έφαγα γιατί πεινούσα, ήταν η φρατζούλα του Στεφ, που έπεφτε πάνω στο δεξί του μάτι και φανερά τον εμπόδιζε να διαβάσει αυτά που έπρεπε να πει, και νομίζω αυτός ήταν και ο λόγος που την περισσότερη ώρα δε μιλούσε. Και να πεις ότι έδειξε και λίγο μπουτάκι, ένα κοιλιακό, ένα κάτι, να πεις δεν πειράζει, τουλάχιστον έκανα οφθαλμόλουτρο, ΟΥΤΕ ΚΑΝ.  Ούτε καν αυτό.  Δεν είχαμε καν το κουράγιο να γελάσουμε Είναι από τις  φορές που ο εγκέφαλος παραλύει από το οπτικό σοκ και αρνείται να εκτελέσει απλές διαταγές του τύπου «μην τρως άλλο αυτή την παπαριά», ή «πάτα το στοπ τώρα» και απλά κάθεσαι εντελώς αδύναμος και ανίκανος να αντιδράσεις σε οτιδήποτε. A total waste of time, άτυχο πάρτυ, σκάρτη μουσική και το κρασί έτσι γρήγορα μας τέλειωσε, που λένε και οι πάντα προφητικές Τρύπες.

I take her to the aquarium, she says shark
I take her to the planetarium, she says dark
I take her to the seaside
Where she likes to spin and twirl
She says sure and cool and yeah
She’s my monosyllabic girl

Monosyllabic girl , Nofx για τον Στέφ (ανο) αν ήταν Στεφ (ανοία).