Archive for the 'Thank God It’s Monday' Category

My party boots!!

Τι να πω!! Είμαι βαθιά συγκινημένη διότι κλείνω ένα τέταρτο του αιώνα και μετά από δύο χρόνια εις την ξενιτειάν επιτέλους ήρθε η δικαίωση! Ως μοναχοπαίδι και ενίοτε little emperor κανένα νούμερο αγκαλιών δε θα φτάσει πότε το ιδάνικο, κι όμως σήμερα κάτι έγινε! Όλος ο κόσμος μια φούχτα χούφτα κι ευχές από τις τέσσερις άκρες της γης!!! Και ένας Ντοτ με πονόδοντο να μην μπόρει να πιει, βρε αδερφέ! Έχω κατεβάσει ένα μπουκάλι μόνη μου και αφιερώνω το ποστ στην Tomboy, τον Motorcycle Boy, τη Razz, το Krotaki και τον Ιάσονα. Διαδικτυακοί μου φίλοι, κερνάω! Κληρώνει και μοιράζει! Κεράσει γιορτάσι και τα λοιπά!!!!

Castle Rock

Πρώτον μην ταξιδέψεις βράδυ ειδικά αν ο προορισμός σου είναι κάπου μακριά και δεύτερον μην αφήσεις τη ιρακινή αντιζιονιστική λαχανοφυλλάδα να πάρει το τιμόνι καθώς και μόνο η τοποθέτησή του στη θέση του οδηγού, κατέβασε αυτόματα το ντεπόζιτο στη μέση. Ποιος είδε το Ali και δεν τον φοβήθηκε. Οι βλαχοδήμαρχοι άγγλοι οδηγοί συνηθισμένοι να το ξύνουν ασύστολα στη γρήγορη λωρίδα, θα θυμούνται για πάντα εκείνο το βράδυ της Παρασκευής. Εμένα μου τα είπαν γιατί έριχνα τον ύπνου του δικαίου στο βολικό πίσω κάθισμα. Ο ιρακινός φλασομανής με τις απαγορευτικές ταχύτητες εκτελούσε ότι κινούνταν στο διάβα του, με αποτέλεσμα γύρω στις δυόμιση να φτάσουμε στον πολυπόθητο προορισμό δηλαδή καταρχάς στο hostel. Δίπλα στο κάστρο. Castle. Που είναι χτισμένο πάνω σε ένα βράχο. Rock. Castle Rock(s).

Λάθος άτομο (aka Dot): Hi, we booked a room for three.

Receptionist: Oh…I can’t find your name.

Ali: Look under malakas (!)

Τα προβλήματα όμως δεν τέλειωσαν εκεί. Ως γνήσιος τουρίστας δεν είχα κανένα είδος ταυτότητας μαζί μου και ο κύριος έκανε νερά. Στο τέλος του έδωσα την κάρτα του τρένου που βρήκα (όχι και τόσο) εύκαιρη στο χάος που λέγεται τσάντα.

Receptionist: UNFORTUNATELY you came late. The hostel is fully booked. You will sleep in seperate rooms.

= εγώ μακριά από το παρεάκι μου και με άλλα δώδεκα κορίτσια (=εικοσιτέσσερα παπούτσια) στο δωμάτιο Scottish Football και στο κρεβάτι Hearts. Το στράβωμα μου είχε φτάσει μέχρι το πάτωμα και στο αγουροξυπνημένο μου βλέμμα προστέθηκε εκείνο του φονικού όπλου με μόνο στόχο τον άμοιρο Ντοτ. Ανασυγκρότησα τις δυνάμεις μου και κατευθύνθηκα προς το γήπεδο. Εκεί επικρατούσε το σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι, πίσσα, με αποτέλεσμα να σκουντουφλήσω στο πρώτο παπούσι και να δώσω έτσι το έναυσμα για να ξεκινήσει η συναυλία των Σσσσ. Δεν πτοήθηκα και συνέχισα να ψάχνω στα τυφλά. Εκεί κάπου με βρήκε και το δεύτερο παπούτσι, τα αίματα άναψαν και τα Σσσ έγιναν αποδοκιμαστικά Τσσσ και δεν άντεξα, άνοιξα το μελιστάλαχτο στοματάκι μου λέγοντας στα κορίτσια πως αν ήθελαν ησυχία καλύτερα να πήγαιναν σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων και όχι σε hostel. Κάθε ευκαιρία για παντοτινές φιλίες χάθηκε, το κρεβάτι βρέθηκε και παραδόθηκα άνευ όρων στον καλύτερο μου φίλο μετά τα ταξίδια, τον ύπνο.

Φήμες ήθελαν το Λοχ Νες να είναι μάπα (και μακριά) και ο δρόμος μας έβγαλε στο Λοχ Λόμοντ αφού πρώτα περάσαμε από το στέκι του Γουίλιαμ Γουάλας (aka Braveheart) όπου ο ιρακινός κριτικός της πενταροδεκάρας αποφάνθηκε ότι το άγαλμά του έμοιαζε εκπληκτικά στον Μελ Γκίμπσον. Εκεί στη λίμνη είχε και κάτι μονοπάτια που έβγαλαν από μέσα μου τον ακροβάτη Μόγλη και λίγο έλειψε να φάω τα μούτρα μου. Ο Ιρακινός αλλοπρόσαλλος βρήκε ένα ξύλο και για καμιά ώρα νόμιζε ότι ήταν ο Γκάνταλφ και ο Ντοτ-Παπαράτσι έβγαζε τις φωτογραφίες του κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα το παρεάκι του σε κάθε ευκαιρία. Η λίμνη ήταν χλιαρή και στη μέση είχε ένα νησάκι με πάπιες που φροντίσαμε να ενοχλήσουμε. Με τις πολλές βλακείες κουραστήκαμε και πήγαμε στη πάμπ δίπλα όπου ένας από τους σκοτσέζους θαμώνες φορούσε κιλτ. Ακολουθώντας πιστά της οδηγίες του ανώμαλου Μότορ εστίασα στην απαγορευμένη ζώνη του ανυποψίαστου σκοτσέζου, ο οποίος με πήρε πρέφα και έτσι δεν κατάφερα να ολοκληρώσω επιτυχώς την αποστολή μου. Παρεπιπτόντως, η προφορά των σκοτσέζων είναι χίλιες φορές πιο συμπαθητική από αυτή των εγγλέζων, ίσως επειδή δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν. Να μην ξεχάσω να αναφέρω τις γλυκές μου, τις σκοτσέζικες αγελάδες-βούδες, τις οποίες πετύχαμε στη διαδρομή και με χίλια δυο παρακάλια έπεισα τον Ντοτ να κατέβει να τις φωτογραφήσει (γιατί εγώ είμαι σκράπας και θα έβγαζα φωτογραφία τον ουρανό).

Μιάμιση ώρα αργότερα γυρίσαμε στο Εδιμβούργο και μιάμιση ώρα αργότερα στο hostel που δεν το βρίσκαμε με τίποτα. Που να μην ήταν και δίπλα στο Κάστρο δηλαδή. Βασικά κανένας δρόμος δε μας έκανε, ο ένας μονόδρομος, ο άλλος για ταξί, ο τρίτος για λεωφορεία. Ο πάντα υπομονετικός ιρακινός πιλότος ρωτούσε συνάδελφους οδηγούς αλλά πάντα την τελευταία στιγμή αλλάζαμε τη διαδρομή γιατί ο Ντοτ ήταν (και καλά) σίγουρος ότι έπρεπε να πάμε από αλλού. Εν τέλει παρκάραμε και εγώ επέμενα να πάμε να βρούμε έναν ωραίο πλακόστρωτο δρόμο που είδα μέσα από το αυτοκίνητο (πάντα συγκεκριμένη!). Η ιρακινή πυξίδα μπήκε οδηγός και μετά από ακριβώς δύο ώρες αφού έχουμε κάνει το γύρω ΟΛΟΥ του Εδιμβούργου καταλήγουμε στον όμορφο πλακόστρωτο δρόμο που ήταν δίπλα στο hostel και εμείς δεν τον είδαμε γιατί πήραμε ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση.Oh well…

Το Εδιμβούργο είναι απίστευτα όμορφο, οι άνθρωποι φιλικοί, τα ποτά καθαρά και το χάγκις φρεσκοψημένο και το αλλάζω ευχαρίστως με το Λονδίνο. Οι μόνοι που δεν είδα ήταν ο Χαϊλάντερ και το παρεάκι του Ντόκτορ Αφάνα που δε θα μου ξεφύγουν την επόμενη φορά και αυτό είναι ΔΕΣΜΕΥΣΗ!

Βίβα Βαυαρία!

Δε θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι που φτάσαμε το μεσημέρι και δυο αγκαλιές μας υποδέχτηκαν και η πρώτη μπύρα έσκασε στο τραπέζι. Μετά ήρθε κι άλλη, κι άλλη κι άλλη μία και μετά μια ακόμη άφιξη. Ε, να μη γιορτάσουμε τη νέα άφιξη; Ψιτ, γκαρσόν μια γύρα ακόμη! Και κάπως έτσι κύλησε η Παρασκευή.

Σάββατο πρωί, κλασσικό πρωινό(/μεσημεριανό/βραδινό) με άσπρα λουκανικάκια και γλυκιά μουστάρδα και μπρέτσεν. Μετά πήγαμε στο Οκτόμπερφεστ όπου γινόταν της αυτής που ξέρετε, μιλάμε για πολύ κόσμο και ακόμη πιο πολλά λίτρα μπύρας. Αλλά όχι σαν τη ξενέρωτη την αγγλική, that was the real thing!! Η μπύρα να κυλάει γλυκά στον ουρανίσκο, το haxe να παιχνιδίζει στο στόμα, λουκάνικα με το μέτρο και μπύρα με το βαρέλι. Τουρίστες να αλαλλάζουν εκστασιασμένοι, να πέφτουν κάτω και να τρώνε τα μούτρα τους, οι ηρωικές βαυαρέζες σερβιτόρες (με όλο το βυζί στη φόρα) να σερβίρουν πρόσχαρες τους ήδη κομματιασμένους πελάτες. Γερμανοί τεράστιοι με μουστάκια και γαλανά μάτια να γελάνε με την κατάντια των μεσογειακών ιταλών τουριστών και γενικά μια εύθυμη κατάσταση να επικρατεί στο φεστιβάλ.

 Η μέρα συνεχίστηκε με τον τρόπο που ξεκίνησε δηλαδή με μπύρα και έκλεισε με μπύρα και ένα υπέροχο ελάφι που είμαι σίγουρη ότι ήταν πολύ συμπαθητικό όταν ζούσε αλλά και στο πιάτο μου, παράπονο δεν έχω, τα έδωσε όλα! Γιαμ! Γιαμ! Γιαμ!

Για μένα η Βαυαρία είναι απλά θεική (βέβαια δεν έχω πάει και πουθενά αλλού) και η-τι άλλο;- μπύρα είναι απλά εξαίσια. Δίνω τα ρέστα μου! Όλα τα λεφτά λουλούδια! Και του χρόνου με υγεία!

υ.γ. σύντομα στις οθόνες σας και το φωτογραφικό υλικό. Μερικοί από μας πήραμε καινούριο φακό και αντί να πίνουμε τη μπύρα μας κατασκοπεύαμε τον κόσμο. Κλικ!

Cycle your lungs out!

Μετά το ασύστολο λιώσιμο και την πλήρη αδράνεια του Σαββάτου, την Κυριακή ο τουρίστας και ο Κούλ Αλέξης αποφάσισαν να ποδηλατίσουν προς το Λονδίνο.

Είχα καιρό, είναι η αλήθεια, με αποτέλεσμα στην πρώτη ανηφόρα το πνευμόνι μου να αρχίσει να φωνάζει απεγνωσμένα για βοήθεια. Μια ανάπηρη γιαγιά με προσπέρασε και η γλώσσα μου δέθηκε για πάντα με την άσφαλτο. Εντάξει, εντάξει, υπερβάλλω 😀

Με τα πολλά φτάσαμε, κάναμε τη βόλτα μας και λίγο πριν επιστρέψουμε (με τα ποδήλατα πάντα), καθήσαμε για φαγητό. Ε, ο Κούλ Αλέξης, πάντα προνοητικός και πάντα κουλ, πήρε ένα μικρό σαντουιτσάκι με φαλάφελ! Εγώ όμως ακολουθώντας τη συνταγή, νηστικό αρκούδι δε χορεύει, πήρα το μεγάλο φαλάφελ με τις εξτρα πατάτες και το έξτρα αναψυκτικό. Κακώς, πολύ κακώς. Γιατί η ζωή μετά το γεύμα τράβηξε την ανηφόρα και μου πήρε λίγο χρόνο να συνέλθω σε αντίθεση με το παρεάκι μου το χαρωπό…

Έχοντας, με βάση πρόχειρους υπολογισμους, φτάσει αισίως τα 90χμ. και λίγο πριν την πολυπόθητη γραμμή του τερματισμού, ο τουρίστας αντί να βλέπει το δρόμο, φανταζόταν το μπάνιο. Σπασμένο μπουκάλι κάνει την εμφανισή του και τουρίστας πέφτει με άνεση πάνω του. Με λίγα λόγια έπαθα λάστιχο…

Κουλ Αλέξης: Καλά;; Δεν τα είδες τα γυαλιά;

Τουρίστας(με ύφος επαγγελματία φακίρη): Εεεε, τα είδα, αλλά έχω ξαναπεράσει πάνω από γυαλιά και δεν έχω πάθει φούιτ….

Κουλ Αλέξης: Καλά;; Δεν τα είδες τα γυαλιά;;

Τουρίστας-Μούφας: Εεεε, έκανα κακό υπολογισμό και την τελευταία στιγμή ήταν αδύνατο να αλλάξω ρότα….

Κουλ Αλέξης: Καλά, πάμε στο σταθμό!! Δεν πειράζει!

Τουρίστας: Είναι μακριά ο σταθμός (γιατί μου χει βγει κι η γλώσσα)

Κουλ Αλέξης: Ε, σε κανα εικοσάλεπτο θα είμαστε εκεί!

Τουρίστας (στραβωμένος) παίζει την κασέτα: γκρίνια κι άγιος ο Θεός

Κούλ Αλέξης παίζει την κασέτα: Καλά δεν τα είδες τα γυαλιάαα;;

Για να μην τα πολυλογώ, μια ώρα μετά φτάσαμε στο σπίτι-στόχο όπου έπεσα σε καταστολή για την υπόλοιπη βραδιά, σε αντίθεση με τον κουλ Αλέξη που αν δεν είχε να πάει στη δουλειά ακόμη στο δρόμο θα ήτανε! 😛

Παπ@ρια-μ@ντολες

Αλλάζω θέση μέσα στην βδομάδα, καλύτερη κι έτσι (υποτίθεται), που θα  με βοηθήσει να γνωρίσω όλες τις οικονομικές πλευρές της επιχείρησης και να εξελίξω την καριέρα μου, με μηδέν προς το παρόν κόστος για την εταιρεία. Ίσον: από χαμάλης νούμερο τρία, θα προαχθώ σε χαμάλη νούμερο δύο με τρέλα. Από ένα άτομο που έχω πάνω από το κεφάλι μου, θα έχω τρία και άλλα τέτοια ωραία. Να μην ξεχάσω να πιω ένα κοκτέηλ το βράδυ, για να το γιορτάσω! Και θυμησέ μου να παραιτηθώ γύρω στον Αύγουστο που πιάνουν και οι ζέστες και βγαίνει κι ο κολιός!

Ο σοφός λαός μας

Κάτι ήξερε όταν μιλούσε για το βουνό και τον Μωάμεθ. Αν τώρα υποθέσουμε ότι εγώ είμαι το βουνό,  πήρα τα ποδαράκια μου και πήγα κι έκλεψα έναν υπολογιστή από ένα γραφείο που δε χρησιμοποιεί πια κανένας και επιτέλους γύρισα στον πολιτισμό. Ο κλασικός σταρχιδιστής Μωάμεθ, κοτζάμ Προφήτης, όσο να πεις, δε μπορεί να κουνήσει το δαχτυλάκι του, μήπως και ιδρώσει, ή μήπως σπάσει κανένα νύχι, οπότε δε νομίζω να επιστρέψει τον υπολογιστή μου σύντομα. Που θα πάει όμως, κάποια φώτιση θα του έρθει από τον Πατέρα Παντοκράτορα, κάποιο όραμα θα σκάσει μύτη και τολμώ να πω πως ως γνήσιος πιστός ευελπιστώ και σε κάποιο θαύμα! Αλλά αν δοκιμάσει λίγο ακόμη την υπομονή μου, θα μάθει αρκετές ελληνικές εκφράσεις (αν και χάνουν στη μετάφραση) του σοφού και μη λαού. Μάλλον θα προτιμήσω τη σαφή και ακριβή διάλεκτο του λαού του ΠΑΟΚ, για σίγουρα αποτελέσματα.

Me first at Last (?)

Τι έλεγα για τη συναυλία την προηγούμενη βδομάδα; Ανέφερα πουθενά ξύλο; Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή! Έφτασα μισή ώρα νωρίτερα από το προκαθορισμένο ραντεβού που είχα με τον μεσιέ «ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ» και πήγα κι εγώ να πιω μια μπύρα να δροσίσω το χειλάκι μου, που μέχρι να μου τη δώσουν αντί να δροσίσει, ξύνισε. Πήγαμε το λοιπόν μετά στη συναυλία όπου δυστυχώς για τους παρευρισκόμενους, δηλαδή όλους εμάς, οι δύο support bands τα έδωσαν όλα, με αποτέλεσμα να κάνουμε κεφάλι από νωρίς. Λύσσαξα μέχρι να βγουν οι Me first. Δε θα έπρεπε. Με το που  βγήκαν, άνοιξαν οι πύλες της κόλασης, κάποιος αρχαίος θεός έδωσε το έναυσμα και εγένετο γυαλί και μετά καρφί και μετά ο συνδυασμός τους.Η κατάσταση που επακολούθησε θα έκανε τις σαρδέλες στη κονσέρβα να μοιάζουν με βασίλισσες. Το οξυγόνο είπε τρεις προσευχές απνευστί και μ’ένα σάλτο εκκένωσε το χώρο.  Κι εγώ η καψερή τέρμα μπροστά με το «ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ» να  κρατάει το μετερίζι, μη φάω καμιά αδέσποτη και έχουμε και τρεχάματα. Με τα πολλά καταφέραμε να βγούμε από τον πολιορκητικό κλοιό και να σταθούμε κάπου μακριά από τους βανδαλους. Εκεί ο «ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ» λύγισε υπό το βάρος των περιστάσεων, με ρώτησε με ειλικρινή απορία πως μπορώ και ακούω αυτόν το θόρυβο,σιγούρεψε ότι δε θα με κλοτσήσει κανένας εκεί που ήμασταν και πήγε να πιει μια μπύρα στην προαναφερθείσα πάμπ.  Η αλήθεια είναι πως απογοητεύτηκα λίγο από το συγκρότημα, αλλά ως σαν άλλος Λακεδαιμόνιος, φτιαγμένη από την πάστα που φτιάχνονται οι ήρωες, κάθησα μέχρι το τέλος. 😀