Αρχείο για Απρίλιος 2008

Tο χρονικό του φραπέ που δεν ξεθύμανε ποτέ: Μέρος Πρώτο/Τα τρία Άλφα

Κλικ

 

Κλικ

Σάββατο. Ιασωνίδου.

Αγγελική με μαζεύει από Μπαζααρ. Σουπερμάρκετ. Συγκίνησις νούμερο 1. Σπίτι. Αδερφού τηε Ανθής. Ο Μπέκαμ της Λάρισας. Λείπει. Υποχρεώσεις με τη Βικτόρια; Ανθή, Αλεξάνδρα. Αλεχάνδρα. Είναι τα τρία άλφα και είναι απαρτία. Συγκίνησης δεύτερη. Τσιγάρο πρώτο. Welcome home…

Κλικ

Ιασωνίδου κατηφόρα. Καμάρα, πιάτσα ταξί, πελαγωμένοι φοιτητές, βαλίτσες, Πάσχα, επιστροφές, Ναυαρίνου. Ναυαρίνου=Βαλεντίνο=Τοστ. Τρία. Τρία τοστ κι ένα μιλκομπούκαλο. Παγκάκι; Δεν παίζει. Τσιμεντάκι δίπλα στα αρχαία. Ένας κόκκαλο. Είναι ένας και είναι κόκκαλο. Θα πέσει; Τα οχταράκια αποκτούν το νόημα που ποτέ δεν είχαν. Ένα μιλκομπούκαλο, τρία καλαμάκια. Πρώτη σταγόνα. Αγγελική (ακα πριγκηπέσσα) γκρινιάζει. Τσιγάρο. Καλαμάκι. Βροχή με το σταγονόμετρο. Περίεργοι τύποι κόβουν βόλτες. Κορίτσια με μαλλί φτιαγμένο και σταράκι οπωσδήποτε. Πανκιά κομμάτια με δυο σκυλιά να κόβουν βόλτες. Πάμε; Ο Μίστερ Κόκκαλος προσπαθεί λίγο πιο κει να κάτσει. Δεν παίζει. Δεν την παλεύει με τίποτα. Μισή ώρα στην κίνηση λίγο πριν το κάθισμα. Πόσο κόκκαλο  μπορεί να είναι κάποιος; 17 Τριανδρία. Αγγελική κουράζεται και παρατάμε την Αλεξάνδρα λίγο πριν έρθει ο πιλότος του 17.

Κλικ

Ενυδρείο στην Ιασωνίδου. Πόση ώρα κάτσαμε βρε μαλάκα; όχι είδες το φουξ ψάρι; όχι αλλά είδα το γατόψαρο, το είδες; όχι , αλλά πέρασε κι ένα μωβ και κούνησε το κοράλλι! Εμείς κι ο παππούς που όσο αράζουμε μπροστά στο μαγαζί έχει περάσει δέκα φορές κατα ττο ελάχιστον, που λέει κι ο Λένος. Γυρνάμε σπίτι, δώρο, το Μόνολογκ από την Αγγελική. Μου το έχει πάρει κι η μαμά μου, δε βαριέσαι θα έχω δύο. Την πρώτη και την δεύτερη έκδοση συνάμα. Ανθή γυρνάει μετά από κοινωνικές υποχρεώσεις, το νερό βράζει χωρίς να χύνεται. Τελικά δε θα λουστώ, είναι μέρος του πειράματος!

Κλικ

Αη Γιάννης. Μαλάκας ταρίφας, αλλά ευτυχώς βρήκαμε το σπίτι. Ήταν δίπλα στον χασάπη. Ιορδάνης. Reunion party. To ressurect Lazarus! Κλαπ κλαπ στη Μαριλένα για τη διακόσμηση. Σαγκρία, μπαλκονάκι , παλιοί συμφοιτητές, γκόμενες, η Φανή, η Ανθή, ο Δημήτρης, ο Στέφανος, ο Γιάννης, η παρέα του Βότση. Παμάκ-Βότση 1-0/ Ο Τάσος, κλάσικ. Η Άλεχάνδρα με ψάχνει, ο Τάσος της είπε ότι φασώνομαι με κάποιον στο δίπλα δωμάτιο, για τέτοιο άτομο μιλάμε. Σφηνάκια δηλητήριο, μπαλκόνι, 25 βαθμοί, σκάει βιντεάκι με Ιορδάνη από σχολείο μέχρι σήμερα, εγώ με αλυσίδες, η Άλεξ ξανθιά, ο Ιορδάνης με τη Φανή. Παλιά στο Τέξας. Κουβέντα σοβαρή με τον Δημήτρη και δεν το πιστεύω, είναι νορμάλ. Καποτένια και Σουβλούρι και πίτα σουβλάκι και πατάτες στον εικοσιδυο. Πέντε. (και πέντε δέκα)

Κλικ

Ιασωνίδου, δώδεκα. Ο δίπλα έχει τη μουσική στο τέρμα και με μπερδεύει γιατί νομόζω ότι είμαι ακόμη στο πάρτυ, αλλά όχι, είμαι στον καναπέ ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ και οι πριγκήπισσσες κοιμούνται στο κρεβάτι του Μπέκαμ.  ΚΑτηφόρα, Καμάρα, Ναυαρίνου, στροφή, κόσμος, Θερμαϊκός, πίτα, κόσμος κι άλλος κόσμος, μαραθώνιος στ’αρχίδια τους, ένα φραπέ πιάσε ρε φιλαράκι, Αριστοτέλους κόσμος, Ηλέκτρα παλας (πρέπει να πας) ρουφ γκάρντεν Γρηγόρης Αρναούτογλου. Δεν κάνω πλάκα, κάθεται δίπλα και είμαι ένα βήμα πριν από την πρέζα, να πάω και να πω ότι εκεί στην ξενιτιά είναι ένα φως στο τούνελ, μια σταγόνα φρεσκάδας στο μουντό τοπίο , να βγω φωτογραφία και τα λοιπά, να πάρω αυτόγραφο για τον Ντοτ και τα λοιπά αλλά συγκρατούμαι. Κλικ, Σαβίνα, κλικ, Κώστας, κλικ ΗΛΙΟΣ, ΚΛΙΚ αστακός.

to be continued

Advertisements

The Mygaki Season

has officially started!

Το μονοπάτι όπου ποδηλατώντας γυρνάω σπίτι δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο, τουλάχιστον μέχρι τον Οκτώβρη. Πνιγήκαμε για ακόμη μια φορά στο παράνομο μυγάκι και στο παράνομο φρέσκο σκατό σκύλου. Μην ανάφέρω τον γυμνοσάλιαγκα.  Η άνοιξη μπήκε για τα καλά και η κατάσταση είναι το λιγότερο κωμική αν όχι τραγική. Μυγάκι ή σκατό; Στην απεγνωσμένη προσπάθεια αποφυγής πατήματος σκατού (= μόνιμη δημοσιοϋπαλληλική θέση στη γαμάτη ρόδα του φανταστικού μου ποδηλάτου), ο τουρίστας χάνει ακόμη μια φορά την άνιση μάχη με το μυγάκι-κασκαντέρ. Μερική τύφλωση και δυσπεψία αποπροσανατολίζουν το θύμα, άκυρο κλαδί σκάει μύτη, κάθε προσπάθεια αποκατάστασης της ισορροπίας καταντά γελοία και η ανώμαλη προσγείωση στο σκατό, η μόνη κατάληξη.

Όλα αυτά μέχρι χτες καθώς σήμερα το φαινόμενο του θερμοκηπίου έκανε το θαύμα του. Πάω να βάλω ένα καρότο στο χιονάνθρωπο.