Αρχείο για Μαρτίου 2007

Πώς είπες; Τ.Ε.Ι. είναι;

Είναι ορισμένοι άνθρωποι που πραγματικά δεν έχουν καμιά απολύτως επαφή με το περιβάλλον. Κι εγώ, δε λέω, δε πάω πίσω αλλά όχι κι έτσι. Κάποια στοιχειώδη με το τι γίνεται γύρω μου, την έχω. Ένας λοιπόν από αυτούς τους ανθρώπους είναι κι η γιαγιά μου.

Διάλογος γιαγιάς και εγγονής στο κατώφλι του 21 αιώνα:

-Γιαγιάααα! Πέρασα στο Πανεπιστήμιο!

-Μπράβο πουλάκι μου μπράβο τζιγέρι μου! Φτου!

-Ναι ναι, σου λέω!! Εκεί που ήθελα! Στη Λ.Χ. Θεσσαλονίκης!

-Ε; Μμμμ…τι να πω, εσύ ξέρεις καλύτερα. Πώς το πες; μμμ..Νομική δεν έπιανες; Και τι είναι αυτό, καινούριο; Δε θα γίνεις ούτε δασκάλα το λοιπόν; Θα ξαναδώσεις του χρόνου; Κι εγώ θ’ανάψω μια λαμπάδα ως το μπόι σου στην Αγία Παρασκευή. Φύγε τώρα, αρχίζει η Καλημέρα Ζωή.

….Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

Και δε λέω, γιαγιά είναι, τη δικαιολογώ.Τους κάθε είδους βλάκες όμως που συναντάς όταν πίνεις το ποτό σου και σε ρωτάνε αν σπουδάζεις στα Τ.Ε.Ι. γιατί δε ξέρουν καν τι σημαίνει η σχολή, και κοιτάν τη φίλη σου που σπουδάζει στο μαθηματικό (γιατί είχε χαμηλή βάση και όχι λόγω ευφυίας) το λιγότερο ως Αινστάιν, με βλέμμα γεμάτο δέος, ε, αυτούς δε τους συγχωρώ. Γιατί απλά δεν τους ξέρω κι από χτές. Ενώ τη γιαγιά…

Advertisements

Hello world!

Tsa!