Archive for the 'Stranger than fishin’' Category

Tο χρονικό του φραπέ που δεν ξεθύμανε ποτέ: Μέρος Πρώτο/Τα τρία Άλφα

Κλικ

 

Κλικ

Σάββατο. Ιασωνίδου.

Αγγελική με μαζεύει από Μπαζααρ. Σουπερμάρκετ. Συγκίνησις νούμερο 1. Σπίτι. Αδερφού τηε Ανθής. Ο Μπέκαμ της Λάρισας. Λείπει. Υποχρεώσεις με τη Βικτόρια; Ανθή, Αλεξάνδρα. Αλεχάνδρα. Είναι τα τρία άλφα και είναι απαρτία. Συγκίνησης δεύτερη. Τσιγάρο πρώτο. Welcome home…

Κλικ

Ιασωνίδου κατηφόρα. Καμάρα, πιάτσα ταξί, πελαγωμένοι φοιτητές, βαλίτσες, Πάσχα, επιστροφές, Ναυαρίνου. Ναυαρίνου=Βαλεντίνο=Τοστ. Τρία. Τρία τοστ κι ένα μιλκομπούκαλο. Παγκάκι; Δεν παίζει. Τσιμεντάκι δίπλα στα αρχαία. Ένας κόκκαλο. Είναι ένας και είναι κόκκαλο. Θα πέσει; Τα οχταράκια αποκτούν το νόημα που ποτέ δεν είχαν. Ένα μιλκομπούκαλο, τρία καλαμάκια. Πρώτη σταγόνα. Αγγελική (ακα πριγκηπέσσα) γκρινιάζει. Τσιγάρο. Καλαμάκι. Βροχή με το σταγονόμετρο. Περίεργοι τύποι κόβουν βόλτες. Κορίτσια με μαλλί φτιαγμένο και σταράκι οπωσδήποτε. Πανκιά κομμάτια με δυο σκυλιά να κόβουν βόλτες. Πάμε; Ο Μίστερ Κόκκαλος προσπαθεί λίγο πιο κει να κάτσει. Δεν παίζει. Δεν την παλεύει με τίποτα. Μισή ώρα στην κίνηση λίγο πριν το κάθισμα. Πόσο κόκκαλο  μπορεί να είναι κάποιος; 17 Τριανδρία. Αγγελική κουράζεται και παρατάμε την Αλεξάνδρα λίγο πριν έρθει ο πιλότος του 17.

Κλικ

Ενυδρείο στην Ιασωνίδου. Πόση ώρα κάτσαμε βρε μαλάκα; όχι είδες το φουξ ψάρι; όχι αλλά είδα το γατόψαρο, το είδες; όχι , αλλά πέρασε κι ένα μωβ και κούνησε το κοράλλι! Εμείς κι ο παππούς που όσο αράζουμε μπροστά στο μαγαζί έχει περάσει δέκα φορές κατα ττο ελάχιστον, που λέει κι ο Λένος. Γυρνάμε σπίτι, δώρο, το Μόνολογκ από την Αγγελική. Μου το έχει πάρει κι η μαμά μου, δε βαριέσαι θα έχω δύο. Την πρώτη και την δεύτερη έκδοση συνάμα. Ανθή γυρνάει μετά από κοινωνικές υποχρεώσεις, το νερό βράζει χωρίς να χύνεται. Τελικά δε θα λουστώ, είναι μέρος του πειράματος!

Κλικ

Αη Γιάννης. Μαλάκας ταρίφας, αλλά ευτυχώς βρήκαμε το σπίτι. Ήταν δίπλα στον χασάπη. Ιορδάνης. Reunion party. To ressurect Lazarus! Κλαπ κλαπ στη Μαριλένα για τη διακόσμηση. Σαγκρία, μπαλκονάκι , παλιοί συμφοιτητές, γκόμενες, η Φανή, η Ανθή, ο Δημήτρης, ο Στέφανος, ο Γιάννης, η παρέα του Βότση. Παμάκ-Βότση 1-0/ Ο Τάσος, κλάσικ. Η Άλεχάνδρα με ψάχνει, ο Τάσος της είπε ότι φασώνομαι με κάποιον στο δίπλα δωμάτιο, για τέτοιο άτομο μιλάμε. Σφηνάκια δηλητήριο, μπαλκόνι, 25 βαθμοί, σκάει βιντεάκι με Ιορδάνη από σχολείο μέχρι σήμερα, εγώ με αλυσίδες, η Άλεξ ξανθιά, ο Ιορδάνης με τη Φανή. Παλιά στο Τέξας. Κουβέντα σοβαρή με τον Δημήτρη και δεν το πιστεύω, είναι νορμάλ. Καποτένια και Σουβλούρι και πίτα σουβλάκι και πατάτες στον εικοσιδυο. Πέντε. (και πέντε δέκα)

Κλικ

Ιασωνίδου, δώδεκα. Ο δίπλα έχει τη μουσική στο τέρμα και με μπερδεύει γιατί νομόζω ότι είμαι ακόμη στο πάρτυ, αλλά όχι, είμαι στον καναπέ ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ και οι πριγκήπισσσες κοιμούνται στο κρεβάτι του Μπέκαμ.  ΚΑτηφόρα, Καμάρα, Ναυαρίνου, στροφή, κόσμος, Θερμαϊκός, πίτα, κόσμος κι άλλος κόσμος, μαραθώνιος στ’αρχίδια τους, ένα φραπέ πιάσε ρε φιλαράκι, Αριστοτέλους κόσμος, Ηλέκτρα παλας (πρέπει να πας) ρουφ γκάρντεν Γρηγόρης Αρναούτογλου. Δεν κάνω πλάκα, κάθεται δίπλα και είμαι ένα βήμα πριν από την πρέζα, να πάω και να πω ότι εκεί στην ξενιτιά είναι ένα φως στο τούνελ, μια σταγόνα φρεσκάδας στο μουντό τοπίο , να βγω φωτογραφία και τα λοιπά, να πάρω αυτόγραφο για τον Ντοτ και τα λοιπά αλλά συγκρατούμαι. Κλικ, Σαβίνα, κλικ, Κώστας, κλικ ΗΛΙΟΣ, ΚΛΙΚ αστακός.

to be continued

The Mygaki Season

has officially started!

Το μονοπάτι όπου ποδηλατώντας γυρνάω σπίτι δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο, τουλάχιστον μέχρι τον Οκτώβρη. Πνιγήκαμε για ακόμη μια φορά στο παράνομο μυγάκι και στο παράνομο φρέσκο σκατό σκύλου. Μην ανάφέρω τον γυμνοσάλιαγκα.  Η άνοιξη μπήκε για τα καλά και η κατάσταση είναι το λιγότερο κωμική αν όχι τραγική. Μυγάκι ή σκατό; Στην απεγνωσμένη προσπάθεια αποφυγής πατήματος σκατού (= μόνιμη δημοσιοϋπαλληλική θέση στη γαμάτη ρόδα του φανταστικού μου ποδηλάτου), ο τουρίστας χάνει ακόμη μια φορά την άνιση μάχη με το μυγάκι-κασκαντέρ. Μερική τύφλωση και δυσπεψία αποπροσανατολίζουν το θύμα, άκυρο κλαδί σκάει μύτη, κάθε προσπάθεια αποκατάστασης της ισορροπίας καταντά γελοία και η ανώμαλη προσγείωση στο σκατό, η μόνη κατάληξη.

Όλα αυτά μέχρι χτες καθώς σήμερα το φαινόμενο του θερμοκηπίου έκανε το θαύμα του. Πάω να βάλω ένα καρότο στο χιονάνθρωπο.

TZA!

Καλησπέρα φίλες και φίλοι. Ανηλειμμένες υποχρεώσεις (που χρειάζονται διαβατήριο) και μια αναπάντεχη διακοπή της πολύτιμης χρηματοδότησης της Διαφημιστικής Εταιρείας, αυτό το ερπετό που κρατάει από τα RX/ το ταλέντο τόσων και τόσων παιδιών, τόσων και τόσω ψυχών, κράτησαν τη φυλλάδα αραχνιασμένη για πολύ καιρό αλλά όχι και τόσο πολύ ώστε να έρθει επίσκεψη ο Σκώρος, ο φόβος και ο τρόμος του μπλόγκερ και του κασμιρένιου κασκόλ.

Καλό Μήνα καταρχάς και χρόνια πολλά στις Υπαπαντές. Ας μη ξεχνάμε πάραυτα το μήνα Ιανουάριο όπου ο Αη Βασίλης δε ξέχασε τα αποδημητικά πουλιά του και ξεπέρασε τον εαυτό του θα μπορούσαμε να πούμε, πηγαινοφέρνοντας κουτιά μελομακάρονα, κουραμπιέδες, οικογένεια (υπάρχει ακόμη αυτός ο θεσμός) και πολλά από το πρώτο συνθετικό της αλφαβήτας. Ένα ταξίδι στην Πόλη όπου τα λουκούμια στάζουν μέλι και τα κοκορέτσια πωλούνται νόμιμα σε ψωμάκι με φρέσκο κρεμμυδάκι. Ένας γάμος και ένα γλέντι πάλι στην Πόλη όπου τουρίστας και λοιποί συγγενικοί τουρίστες αφήνιασαν με μοναδικά χορευτικά, στυλ και σέξαπηλ. Το λάδι της βάφτισης είναι αυτό που τελικά καθορίζει για πάντα την ιδιοσυγκρασία μας, άπιστε αναγνώστη και το κλαρίνο είναι ο αρχηγός των μουσικών οργάνων, αδιαμφισβήτητα. Προκαλεί βέβαια μερική κώφωση αλλά αξίζει τον κόπο. Ένα χανουμάκι που έπρεπε να χορεύει με το γαμπρό αλλά προτιμούσε τον μουφοΝτοτ και το ξεμάλλιασμα αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή γατί έχουμε κι ένα κούτελο που πρέπει να κρατήσουμε καθαρό. Αυτή η Πόλη είναι η δίδυμη αδερφή της νύφης του Θερμαϊκού, αλλά με περισσότερες χάρες πιο φιλικούς ανθρώπους, εκεί κατέληξα. Η επιστροφή στο μουντό (και καλά) Λονδίνο έφερε τις γλυκιές μου αγάπες, Αυγερινούς, έτοιμες για όλα με τον ταξιδιωτικό οδηγό προέκταση του δεξιού χεριού (το αριστερό το κρατάμε για τις επαναστάσεις). Πάλι καλά που ήταν το Δεύτερο Άλφα να συγκρατεί το Τρίτο, που επέμενε να μιλάει ελληνικά σε όλους και να περιμένει και απάντηση. Κάτι σαν την πολυαγαπημένη Μινκ στην Ισπανία. Δέκα μέρες είναι τίποτα, είναι ένα σουσάμι από όλο το κουλούρι , ήθελα κι άλλο, κι άλλο κι άλλο! Το υπογλυκαιμικό Τρίτο Άλφα ήταν συνέχεια με μια σοκολάτα στο στόμα, γιατί τα χέρια ήταν απασχολήμένα με τον οδηγό και τη φωτογραφική ενώ το στερημένο Δεύτερο Άλφα, όποτε μπορούσε άναβε και ένα τσιγάρο, γιατί έχουμε κι αυτή την απαγόρευση εδώ πέρα και ήταν φανερό ότι περιοριζόταν (το Άλφα). Να μην ξεχάσω και το θέατρο, γιατί είμαστε και θεατρόφιλοι εκτός από νικοτινόφιλοι και θέλαμε και την απαραίτητη δόση κουλτούρας πριν την επιστροφή στην πατρίδα. Παρακολουθήσαμε λοιπόν τους Μόντυ Πάιθονς, με τα απαραίτητα κενά, όπου κάνεις πως καταλαβαίνεις, κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και γελάς με κάτι δευτερόλεπτα καθυστέρηση αλλά με πολύ περισσότερο πάθος από αυτό των φλεγματικών διπλανών σου. Στο τέλος έπεσαν και κάτι κομφετί από το ταβάνι, μιλάμε για υπερπαραγωγή, όχι αστεία. Κρίμα που δεν πήρα αυτόγραφο.Ένα αυτόγραφο έχω πάρει σε όλη τη ζωή μου. Από τον Κωστάλα όταν παρουσίαζε τα μπαλέτα στον πάγο (άλλη υπερπαραγωγή) για τον Ντοτ, και ο Ντοτ είχε συγκλονιστεί πραγματικά, νομίζω με φίλησε και στο μαγουλο, ήταν αρχή τότε, ήμασταν στα ντουζένια μας! Στα μπαλέτα λοιπόν ήμουν με το Άλφα το Πρώτο, τη Ντάμα Πίκα, που δυόμιση ώρες μετά και μισή ώρα πριν τελειώσει η παράσταση μου λέει, καλά κανείς δε θα γλιστρήσει και εκείνη την ώρα κάνει ο πρωτοχορευτής ένα τριπλό τόλουπ, τον προδίδει το αντιστασιακό του πόδι και σκάει στην πίστα, κοιτάω την Α-Οξαποδώ και κάνω το σταυρό μου…

Φώτη παιδί μου το καπέλο σου!!

Κυκλοφορεί μαζί με σούπερ κατερίνα και αξέχαστη μανίνα το ΒΙΒΛΙΟ των Καπέλων με την πρωτότυπη ονομασία Καπέλα στα Φώτα 😀

Το απαράμιλλης ομορφιάς εξώφυλλό του και η γεμάτη γεύση του το κάνουν ευχάριστο στο τηγάνισμα και ενίοτε στο διάβασμα. Ήτο δεκαπέντε χρόνια πριν, στον Οβελίξ στη Βουρβουρού, όπου μετά την δέκατη τρίτη πίτσα, έπεσε η ιδέα αλλά ευτυχώς όχι στο πάτωμα που ήταν γεμάτο σάλτσα. Η φιλότιμη ομάδα αγκάλιασε την ιδέα-λίγο πιο σφιχτά από ότι έπρεπε- με αποτέλεσμα εκείνο το όνειρο θερινής νυκτός ύστερα από δεκαπέντε χρόνια αγώνων να πάρει τελική μορφή χάρη στον τυπογράφο και τα τυπογραφικά του μηχανήματα.

Είπαν για το βιβλίο

«Θεϊκή Αποκάλυψη, το εμπιστεύομαι μέχρι την τελευταία του σταγόνα», Sunflower Torpedo

«Αναμφίβολα το γούρι του 2008» Βίκυ Πατατάκη

«Transcendental» Dettol

«Σκέψου πριν το αγοράσεις» Φρέντυ Γερμανός

Το βιβλίο κυκλοφορεί στις καρδιές μας και στον Σπόρο (Σπύρου Τρικούπη 21, στα Εξάρχεια)

The Kodosouvli Mission

και άλλα ευτράπελα

Κεντρικός ήρωας της σημερινής ιστορίας μας θα είναι ο-για λόγους συντομίας και καινοτομίας- J. Γνωριστήκαμε στο φουαγιέ της σχολής αλλά η καθοριστική συνάντηση έγινε στην καφετέρια δίπλα στη σχολή, εκεί όπου παραδίδονταν τα λεγόμενα μαθήματα ζωής, ο καφές, τα χαρτιά, τα τοστ και το τσιγάρο. Μετά από αναρίθμητες τέτοιες συνεδρίες και αφού το παρεάκι είχε πλέον παγιωθεί στα δέκα άτομα (και πέντε αναπληρωματικούς), ένα ωραίο πρωί αποφασίσαμε να πάμε εκδρομή στο Μέτσοβο το Υπέροχο. Ναι, αγαπητέ, από αυτές τις εκδρομές που σε τσουβαλιάζουν τα κόμματα στο λεωφορείο και σε πάνε βόλτα, σε κερνάνε μια μπύρα και περιμένουν να τους ψηφίσεις (ακόμα). Μοναδικό το Υπέροχο Μέτσοβο, φτάσαμε τακτοποιηθήκαμε, όλοι βγήκαν τη βόλτα τους εκτός από εμάς καθώς τα (λιμά) αγόρια έπρεπε οπωσδήποτε να τελειώσουν την εξηκοστή όγδοοη παρτίδα χαρτιών. Τότε ήτο που παρατήρησα πρώτη φορά τις χοντρές στάλες ιδρώτα στο μέτωπο του J. Η ώρα ήταν περασμένη και ο εύσωμος σωματότυπος του δεν άφηνε περιθώρια για άλλο χασομέρι. Με μια αιφνιδιαστική κίνηση και ένα φουλ καρέ, τερμάτισε ένδοξα το παιχνίδι, έκοψε με ένα νεύμα τους πανηγυρισμούς και άνοιξε το δρόμο για την Ταβέρνα. Αλλο πράγμα από το Μέτσοβο δεν είδα τις δυο μέρες, α! και ένα παρακμιακό μπαράκι, το οποίο ήταν ψιλονορμάλ αλλά εμείς καταφέραμε να το καταστρέψουμε μέσα σε μισή ώρα. Την επομένη θα φεύγαμε γύρω στο μεσημεράκι, το κοντοσούβλι και το ξενύχτι μας είχαν πέσει βαριά, κι όμως ο J γύρω στις οχτώμιση φρόντισε να μας σηκώσει σχεδόν όλους με τις γνωστές δημοκρατικές διαδικασίες για μια τελευταία επιδρομή στην Ταβέρνα. Ήταν με λίγα λόγια όλοι με το συνδυασμό καφέ τσιγάρο τυρόπιτα κι εμείς κι η τσίμπλα περιμέναμε τον μάστορα να ψήσει. Και τι να κάνεις; Άντε βγες και πες; Όταν σου ασκείται ψυχολογική πίεση από κάποιον τέσσερις φορές μεγαλύτερο από σένα, πως ακριβώς να πεις όχι;

Όταν σου μιλάει ο μεγαλύτερος μούφας παπαρολόγος με το μικρόβιο της πολιτικής στο αίμα του, πως να αντισταθείς; Πρώτος μαθητής στο σχολείο, στα εικοσιδύο του παράγοντας γνωστής τοπικής ομάδας της γ’ εθνικής και αιώνιας αντιπάλου της Άσβηστης Φλόγας (δε θα πω άλλα), ο J είχε πάντα τον τρόπο να πετυχαίνει το σκοπό του, συνήθως με αθέμιτα μέσα. Ένα από τα Τοπ του, είναι το αξέχαστο εκείνο εράσμους στην μακρινή Ισπανία. Εκεί που θα τον επισκεπτόμασταν τρία άτομα και καταλήξαμε πέντε, συμπεριλαμβανομένης της Μινκ. Τότε που τον Γ. τα κορίτσια τον είχαν αφήσει μόνο του στο αερόδρομιο του Μιλάνου και το σκουρόχρωμο κρητικό δέρμα του τον πρόδωσε, καθώς δύο τύποι με πολιτικά του άρχισαν την ανάκριση. Ήταν τότε που η νευρωτική Ι. πήγε να ανοίξει τη λάμπα και τη χτύπησε λίγο (λίγο λέμε) το ρεύμα στο σπίτι του J. και μας έβαλε να τη τρέχουμε στο νοσοκομείο γιατί η γιαγιά της της είχε πει ότι αν σε χτυπήσει το ρεύμα μπορείς να πάθεις καρδιακή προσβολή…

Πέντε άτομα σε ένα σπίτι συν ο J. συν οι δύο συγκάτοικοι και γκεστ ο Φ. δεν είναι πολύ πως να το πω, εύκολη κατάσταση. Ο μήνας του μέλιτος δεν κράτησε πολύ και τα πρώτα συννεφάκια έκαναν την εμφανισή τους το ίδιο απόγευμα. Ήταν σαν χτες που η κολλητή Άκυρη (καθαρά για συγγραφικούς λόγους) αποφάσισε να πει στον J ότι γουστάρει τρελά κάποιον άλλο (και όλοι καταλάβαμε ποιος δεν ήταν). Η Τρελή με Την Ηλεκτροπληξία έπαιρνε το τέταρτο μπάνιο της ημέρας (όλοι ήμασταν άπλυτοι για πέντε μέρες) και τελείωσε το ζεστό νερό. Καταλαβαίνεις αναγνώστη τι μεγάλο κακό μας βρήκε. Η Μινκ κλασικά σε κάποιο παράλληλο σύμπαν μιλούσε με κάποιους φανταστικούς φίλους από τα παλιά. Κι εγώ στην κουζίνα όπου προσπαθούσα να βγάλω άκρη με τον Ισπανό και τον Φ., κάτι που δεν έγινε ποτέ, καταφέραμε όμως να έρθουμε στο κέφι (τσακίρ θα έλεγα). Το αποτέλεσμα ήταν ένα σαλόνι, με εφτά νοματαίους, όλοι στραβωμένοι με τη ζωή τους, η Μινκ να προσπαθεί να γεμίσει το επικοινωνιακό κενό με θύμα τον φιλότιμο Φ. κι εγώ με τον Ισπανό να κοιτιόμαστε και να γελάμε στα όρια λιποθυμίας για κανένα μισάωρο…

Υ.Γ. ραντεβού στο ρακάδικο!

άρες μάρες κουκουνάρες

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή (baby) και οι μύγες είναι παχιές τον Αύγουστο. Πρόκειται για δυο αλήθειες βαθιά ριζωμένες μέσα μου, ειδικά από τότε που μετακόμισα και η αναλογία χαράς και παπαριάς εναλασσόταν με ρυθμούς μέρμηγκα που πάντα ήθελε να είναι τζίτζικας, με την παπαριά να υπερισχύει της χαράς και της τρομάρας. Όταν ο κοινωνικός σου κύκλος εν μία νυκτί μεταλάσσεται από φυσιολογικό σε ανύπαρκτο, τότε κάπως πρέπει να επιβιώσεις. Η ευαίσθητη κανονική επιδερμίδα δέχεται ισχυρές ποσότητες κρύου αέρα, κρύας βροχής και κρύου, ένα βήμα πριν το πέσιμο της μύτης και της γάγγραινας, οπότε εκεί που αναρωτιέσαι πως βρέθηκα εδώ εγώ τώρα και τι δεν πάει καλά και γιατί αυτό το διπλό λεωφορείο φαίνεται από το παράθυρο μου; Που είναι το 39 που πάει Κηφισιά; που είναι το 17 της Τριανδρίας; και άλλα τέτοια ωραία και αρχίζει σιγά σιγά η πέτσα σου να σκληραίνει, στρώματα προστασίας αυτοδημιουργούνται και ξυπνάς ένα πρωί και σκέφτεσαι ότι κάτι σ’ενοιαζε παλιά αλλά τώρα σου διαφεύγει και ότι πρέπει να βιαστείς να προλάβεις το τρένο. Οι φίλοι είναι λίγο πιο μακριά από το διάολο, στη δουλειά όλα καλά, τα ποτά καθαρά και η συνεννόηση μπουζούκι και ο καιρός περνάει…Οι αμείλικτες ρυτίδες βαραίνουν το άλλοτε δροσερό σου πρόσωπο, τα σημάδια του γήρατος εμφανώς πρωτοστατούν στην άλλοτε μπουμπουκένια φάτσα σου, κάνεις πιάτσα στο Σόχο και τα πρωινά πουλάς Big Issue. Εντάξει το γάμησα…ας δουλέψω λίγο. Α ρε αφεντικό με τα ταξίδια σου (και τα ξύδια σου).

Πληροφορία της εβδομάδος (ΣΟΣ/θα πέσει εξετάσεις): Στο Ελ Σαλβαδόρ μαζί με τη μπύρα σου κόβουν από το παραδίπλα δέντρο φρέσκα μάγκος για μεζέ. (Ελίτσα και άγιος ο θεός) καιη χώρα έχει μέγεθος όσο τι να πω από Θεσσαλονίκη μέχρι Λάρισα. Μετά είμαστε στην πόλη και πνιγόμαστε (οι άμοιροι οι κάτοικοι τι να πουν που σε τρεις ώρες είναι Γουατεμάλααα;).

Show must go on!

Previously on Capela Chain Story

Χτύπησε το κεφάλι του σε κάτι μπλέ. «Τί διάολο;» αναρωτήθηκε. Τα μάτια του ξεθόλωσαν και μπόρεσε να καταλάβει ότι βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι σολάριουμ. Με δεμένα χέρια. Κάποτε είχε διαβάσει σε ένα chain-email του σκληροπυρηνικού λόμπυ «Θάνατος στους Μαυρισμένους» ότι η χρήση σολάριουμ προκαλεί καρκίνο του δέρματος οδηγώντας σε αργό θάνατο. Αν και δεν τα πίστευε αυτά, όπως εκείνη την προπαγάνδα για τα κινητά στα αεροπλάνα, ενα ρίγος διαπέρασε την ραχοκοκαλιά του: «Γιατί είναι βρεγμένο το βρακάκι μου;!». Από το γενικώς αυγοτάραχο μυαλό του πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους τα χθεσινοβραδυνά γεγονότα. Ο Μάλαγκ, η Madison, τα ρωσικά πορνίδια, οι μπουκωμένοι με ταμπλέτες John Stamatopoulos μπράβοι, τα ούρα που ποτέ δεν θα νοιώσουν την θαλπωρή της αποχεύτεσης. Γιατί; Γιατί διαγράφτηκαν στον υδραγωγό του Sylvius του εικόνες κομμουνιστικων παρελάσεων, αρχαίων ειδωλολατρικών τελετών, του μανιτάριου της ατομικής βόμβας, του Ζορζ Νταμπλγιου Μπους Τζούνιορ να παίζει τρομπόνι, του Ντάφφυ Ντακ να το παίζει σιδεράς; Μόνο μια δικαιολόγια μπορούσε να σκεφτεί. Σίγουρα πεινούσε!

Πίσω στην πόλη που είχε περάσει τον Χρυσό της Αιώνα πολλούς αιώνες πριν, η Σύλβια σιγοτραγουδούσε ένα σκοπό απ’ τ’ Αλγέρι. Μόλις είχε ξοδέψει άσκοπα πολύτιμες μέρες στο γραφείο του πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών Αγνοίας. Εκτός από μια σεξουαλική επαφή με την γραμματέα του πρέσβη, ένα απαλό χάδι, ένα φιλί στο μάγουλο και έναν μπακαλιαρό σκορδαλια παραγγελιά από τα Μπακαλιαράκια με καυτερή, οι μόνες πληροφορίες που αποκόμισε ήταν ό,τι μπόρεσε να καταφέρει και ο Τρύφωνας λίγες μέρες πριν. Το Arkham δεν ανήκει στις ΗΠΑ, όμως αν τύχει και το επισκεφτει να πάει στο delicatessen του Papa Chris που φτιάχνει το παγκοσμίως ξακουστό ham του Arkham. Ένας θρύλος λέει ότι την συνταγή την έδωσε ο Νώε στον προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-μπατζανάκη του γεροChris όταν έβγαλε τα γουρούνια από την Κιβωτό. Εξου και το όνομα! Άλλος θρύλος θέλει μια Ζοάν να ζήτα το ζαμπόν του Arkham στην γκιλοτίνα, όμως η έξαρση του χριστιανικού φονταμενταλισμού στην περιοχή έκανε τους κατοίκους να τον αμφισβητήσουν. Με όλα αυτά στο μυαλό της η Σύλβια διέσχιζε το ΕΛ.ΒΕΝ. στεκούμενη στους κυλιόμενους διαδρόμους του. Το χρώμα του αλουμινίου την ηρέμησε και η θέα της καθαρής τουαλέτας την χαλάρωσε. Αισθανόταν τυχερή σήμερα. Η πτήση της έτυχε να πέφτει με την παρθενική πτήση του νεόυ μοντέλου της Ντόινγκ, Dreamliner A083. Ο πρέσβης είχε κάνει το κομμάτι του. Ο κάτοχος εισιτηρίου πρώτης θέσης κ. Μάνι Λόντερερ συνελήθφη εκτάκτως για τις αναρχοχίππικες ιδέες του. Όλα τα υπάρχοντα του πέρασαν στην κατοχή της υπηρεσίας και του εισιτηρίου στης Σύλβιας. Έτσι, αφέθηκε στις ικανές παλάμες της Φιλιππίνου μασέρ με ειδικευση στο Σιάτσου, βούτηξε το ένα της χέρι στο Palmolive και το άλλο στα κεράσια Ανταρκτικής πασπαλισμένα με κρόκο Κοζάνης και περίμενε γουργουρίζοντας την ανακοίνωση της πτήσης της. Ποιός είπε ότι η παγκοσμιοποίηση και το γκλόμπαλ γουόρμινγκ δεν έχουν και τις θετικές τους πλευρές;

-Αλέξανδρε;

-ΑΣΗΜΙΝΑ;;;;;;

-Σύλβια, darling, Σύλβια…

Αν και το αεροπλάνο ήταν φαινομενικά άδειο από επιβάτες, τα βλέμματα τους οχτώ ώρες τώρα δεν είχαν διασταυρωθεί παρόλο που περίμενε η μια τους άλλους. Ο Γκουρού της Απληστίας αναστέναξε ενθυμούμενος τις ένδοξες καύλες που του χάρισε η Ασημίνα στο γυμνάσιο και η Συμμορία των Δεν-Κοιτάμε-Πίσω μεγαλοδικηγόρων της πρωτεύουσας έσκασε μύτη από την τουαλέτα. Άραγε θα τους άφηναν να προσγειωθούν στο skatoarkham? Ως τώρα δεν τους το είχαν επιτρέψει, όμως οι γνώσεις του Άλεξ στο skydiving ήταν αρκετές να τους προσγειώσει στο έδαφος σε στυλ ροζέτας της Παναγίας των Παρισίων και το ένα επιπλέον αλέξίπτωτο, την καθησύχαζαν. Μόνο να έβλεπε τη φάτσα του Tryphoon! Σιχτίρ.

Η πόρτα άνοιξε χτυπώντας τον τοίχο χωρίς να τον πονέσει. Το δυνατό φώς πίσω από την Madison διέγραφε την αιθέρια σιλουέτας της. Ο χρόνος όμως και η εσωτερική της αναταραχή είχαν αρχίσει να αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια. Δώδεκα χρόνια στην Lovecraft ήταν αυτά. Μόλις προχθές οι Σοφοί της έδωσαν τον τιμητικό τίτλο διάκρισης του «παμπαλέ». Η Madison δεν ήταν ευχαριστημένη, η προώθηση της στην οργάνωση ήταν πιο αργή σε σχέση με τα Αλφα Αρσενικά. Όμως δεν το έδειξε. Από μικρή έμαθε, εκτός από μπαλέτο, γαλλικά και πιάνο, να φιλάει το χέρι που την ταΐζει και όχι να το δαγκώνει. Όπως και να το κάνουμε, ήταν όν συνήθειας.

«Ξύπνησες;!» ρώτησε τον Τρύφωνα με βαριά καζακστανέζικη προφορά γιατί της είχαν πεί ότι φέρνει έτσι σε βαρβάτο νταβατζή.

«Ναι, ευχαριστώ πάρα πολύ» ανταπάντησε ο Τρύφωνας με προσποιητή αγγλική ευγένια και λεπτή παριζιάνικη προφορά νοιώθοντας τον έρωτα στη γλώσσα του.

«Θα μπορούσα να πληροφορηθώ τους λόγους για τους οποιούς με δέσατε, και μάλιστα μέσα σε ένα σολάριουμ;!» συνέχισε.

«Μας φάνηκες λιγάκι χλωμός και είχαμε ξεμείνει από ασπιρίνες» ήρθε κοφτή η απάντηση, αυτή τη φορά από τη χώρα του ξινού λάχανου.

Εκείνη τη στιγμή, ένας χείμαρρος ερωτήσεων ξεχύθηκε από το στόμα του Τρύφωνα, σαν εμετός από το στόμα κομματιασμένου μελλοντικού γαμπρου μετά το μοναχικό του μπάτσελορ παρτυ, και χτύπησε κατακούτελα την Madison. Στο κούτελο. Αφήνοντας σημάδι. Ανεξίτηλο. Άλλο ένα. Ευτυχώς η Madison είχε τα ομώνυμα καλλυντικά στο Abibas τσαντάκι της και το σημάδι εξαφανίστηκε κάτω από ένα παχύ στρώμα κονσίλερ τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε. «Μέχρι πότε;» αναρωτήθηκε. Έχοντας διευθετήσει την μικρή αυτή ενόχληση, περπάτησε κατά μήκος του δωματίου και στάθηκε δίπλα στο αραχνιασμένο Betamax. Έβγαλε μέσα από την φαινομενικά άδεια τσάντα της μια μαγνητική ταινία και πάτησε το play. Το δωμάτιο φωτίστηκε από το γνωστό γαλαζωπό φως που εκπέμπει η τηλεόραση και μια ηλικιωμένη κυρία άρχισε να μιλάει μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Η ταινία είχε υπότιτλους.

«Είχε ξεχάσει την μασέλα της την μέρα που το γυρίσαμε. Την επόμενη πέθανε…» επεξήγησε η Madison.

«Ποιά είναι αυτή η πουρόγρια και μου την πλασάρετε στην μάπα χωρίς να καταλαβαίνω τί λέει;!» τσίριξε ο Τρύφωνας έχοντας ξεχάσει ότι ξέρει και μπορεί να διαβάζει. Τη ίδιά στιγμή, το μάτι του έπεσε ασυνείδητα στους υπότιτλους και εξίσου υποσυνείδητα ξεκίνησε να διαβάζει.

«Αγαπημένε μου Τρύφωνα, αν πραγματικά βλέπεις αυτή την ταινία σημαίνει ότι τα σκουλήκια έχουν ήδη χωνέψει ένα σεβαστό μέρος του σώματος μου. Σίγουρα θα αναρωτιέσαι ποιά είμαι και γιατί βλέπεις αυτή την ταινία. Άσε με να συστηθώ. Είμαι η θεία σου η Ερμιόνη, η δίδυμη αδερφή της μητέρας σου και αγαπημένο τζιγέρι του παππού σου που έφυγε νωρίς. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, δεν με γνώρισες ποτέ στη ζωή σου, η μάνα σου ποτέ δεν το επέτρεψε. Βλέπεις, σε αντίθεση με τη μητέρα σου την λαγουδιάρα, ο Θεός, η οντότητα των πάντων, με καταράστηκε να μην μπόρω να αποκτήσω δικά μου παιδιά. Ο παππούς σου δεν είχε πρόβλημα αφού δούλευα σαν τον Κυπ-Μητσο στα νταμάρια, όμως η σκρόφα η γιαγιά σου συνέχεια έλεγε ότι δεν είμαι παρα μόνο μια ανοιχτή πληγή σε όλη την οικογένεια. Δεν αντεξά την πίεση παρ’ όλα τα Βάλιουμ του γιατρού Δημήτρη. Έφυγα για Αγγλία πρώτα, μετά Νέα Υόρκη. Εκεί γύρισα, ρώτησα, έμαθα ότι υπάρχει μια μέθοδος που μπορεί κανείς να αποκτήσει παιδιά χωρίς το κλασικο, και συνήθως αδιάφορο, φίκι-φίκι. Έβαλα στόχο ζωής να βοηθήσω όλους τους ανθρώπους που θέλουν άλλα δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Και αν κάπου στην μέση τά ‘παιρνα χοντρά, ε και τί μ’ αυτο;! Κάποια στιγμή έπεσε και ο κομμουνισμός. Όλοι έτρεχαν σαν τρελλοί να πάρουν όπλα, εγώ έτρεχα να βρώ ωάρια! Και τότε ήταν φθηνά, ωάριο δίμετρης Ρωσίδας με καπούλι-πέτρα μόλις $2 και στο Σικάγο πήγαινε $5000 το κομμάτι. Έγινα πλούσια. Πολύ. Πάρα πολύ. Όμως αυτό δεν με άλλαξε, ήμουν ακόμη η Ελπινίκη απ’ το μπλοκ. Μεταξύ Ρωσίας, Ρουμανίας και λοιπών χωρών του πρώην Ανατολικού μπλοκ, γνώρισα τον Αριστείδη. Νέος, όμορφος, γερός, καλλιεργημένος σαν τον κάμπο της Θεσσαλίας. Μαζί ταξιδέψαμε τον κόσμο. Μαζί γνωρίσαμε τον Lovecraft. ΜΑΖΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΘΑΝΑΤΟΙ! Άκου τί πρέπει να κάνεις…»

Godot πιάσε τη μπάλα του πινγκ πονγκ