Archive for the 'Soul Doubt' Category

Κουφάλες συμμαθητές!!!!!

ή να το πούμε καλύτερα ιστορική αναδρομή;

Το πρώτο μου ποδήλατο δεν το θυμάμαι καθόλου. Καθόλου όμως. Μάλλον θα είχε δεκαπέντε βοηθητικές ρόδες, πολλά χρώματα και μια εκνευριστική κόρνα, όπως καταλαβαίνω από τα μισόλογα της μαμάς μου.

Το δεύτερο καμάρι μου, ήταν ένα ροζ ποδήλατο που μου πήρε δώρο η αγαπητή νούνα μου για τα γενέθλιά μου. Είχε δύο μόνο βοηθητικές ρόδες που αρκετά γρήγορα σταμάτησαν να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να βοηθάνε, και κατέληξαν στην αποθήκη με όλη την παλιατζούρα της γιαγιάς μου! Καλό ποδηλατάκι, γρήγορο, αξιόπιστο και πολύ κουλ για τη συγκεκριμένη εποχή. Αξέχαστες βόλτες, κάθε βόλτα και χτύπημα στο γόνατο, πρώτη φορά χωρίς χέρια, πρώτη φορά χωρίς πόδια, πρώτη φορά πέσιμο ολκής μ ε τα μούτρα, ράμματα, παγάκια, πούλβο. Αχχχ….those were the days…

Στο τρίτο ποδήλατο, έσπασε ο δάολος το ποδάρι του και το κερδίσαμε. Που δε σας λέω, ένα μόνο θα πω. Στον σκελετό έγραφε Πατατάκια-Γαριδάκια ΦΛΩΡΙΝΑ, με πορτοκαλί γράμαμτα σε άσπρο φόντο. Τέλεια; Είχε επίσης μια σχάρα, ένα καλάθι, μια κόρνα, ένα μπροστινό φως που λειτουργούσε με δυναμό και ένα μικρό κόκκινο πίσω. Τα είχε δηλαδή όλα, απλά δεν ήταν αυτό που έπρεπε και είχαν όλοι οι συνομίληκοί μου. BMX. ΟΛΟΙ.BMX.ΟΛΟΙ..και η κουτσή Μαρία, κι αυτή. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα όλο αγάπη βλέμματα των συμμαθητών μου; Το οτι μαλώνανε ποιος θα με πάρει στην ομάδα του; Μαλακισμένα όλα, όλη μερά κορόιδευαν. Εντάξει δε λέω, δεν κορόιδευαν χωρίς λόγο, αλλά σαν το φουιτ που «τυχαία» έπαθε το μεγαλύτερο αλάνι μας, δεν είχε. Δε μ’αφήνεις να παίξω βρωμόπαιδο; Δε θα παίξει κανείς τότε. Απλά και δημοκρατικά. Τέλος.

Τα πέτρινα χρόνια πέρασαν γρήγορα και ήρθε η εποχή των mountain bike. Η εποχή που το γάλα που πίναμε τόσα χρόνια, έπιασε επιτέλους τόπο και πήραν απότομα ύψος. Το «πίναμε» και ¨πήραν» δεν είναι κάποιο ξεχασμένο γλωσσικό ιδίωμα της αττικής διαλέκτου φίλε αναγνώστη. Είναι η πικρή αλήθεια…Το δικό μου το καλαμάκι μάλλον ήταν τρύπιο και το πολύτιμο κάλσιο δεν έφτασε ποτέ στην Ιθάκη του, δηλαδή στα κόκαλα μου, που διατήρησαν την πρώτη τους διάπλαση αυτή του ανθρώπου μινιόν. Το ερώτημα όμως ήταν; Είχα δικαίωμα στη νέα μόδα; Μπορούσα να φτάσω κάτω έχοντας τη σέλα τέρμα χαμηλωμένη; Θα περνούσα αυτή τη δύσκολη δοκιμασία;! Και τελικά τα κατάφερα! Και ήμουν σαν όλους τους άλλους (δηλαδή τα μαλακισμένα της προηγούμενης παραγράφου).Μέχρι που συνέβη το μοιραίο και ένα ωραίο πρωινό το ποδήλατο έλειπε από τη θέση του. Εκλάπη. Μεγάλη φασαρία, οι γειτόνισσες επέμεναν ότι είναι ο Αλβανός, όχι έλεγε ο μπαμπάς μου, τον ήξερε τον άνθρωπο. Μα πως, επέμεναν αυτές, αφού είναι ναρκομανής και νταβατζής. Σωστά; Για το κλεπτομανής θα χαλάσουμε τις καρδιές μας; Μικρά παιδιά είμαστε; Η ουσία είναι ότι δεν είχα πια ποδήλατο και τον υπόλοιπο καιρό βολευόμουν με δανεικά, μέχρι που πέρασα στο πανεπιστήμιο και το ποδήλατο έμοιαζε πια με μακρινό θολό όνειρο.

Έξι χρόνια μετά, σε άλλη χώρα, χωρίς μαλακισμένους συμμαθητές, μυθομανείς γειτόνισσες και γάλα, ένα ποδήλατο βρήκε τη θέση που του άξιζε στο πλευρό μου. Ένα ποδήλατο δώρο!!!! Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε και οι επιδόσεις μου έχουν βελτιωθεί δραματικά. Και δεν είναι οι επιδόσεις, είναι και η ανάγκη να φέυγω, να βλέπω το δρόμο να περνάει, να βλέπω το δρόμο μπροστά και να μην τελειώνει ποτέ. Είναι η μπύρα που έχει άλλη γεύση, ύστερα από εβδομήντα χιλιόμετρα! Cheers! 😀

Advertisements

For The Enemy Of The Planet

Πάρε και το quote of the day φανατικέ αναγνώστη!!

America is the only country that went from barbarism to decadence without civilization in between.

Oscar Wilde quoting on America…

🙂

If u are lucky enough…

Ναιαιαιαιαιαιαιαιαι! Μαλάκαααααα! Ναι!

I am lucky enough! I am! And I will be offended if u ask to see my id!

Πρώτον γιατί δεν έχω ταυτότητα και δεύτερον γιατί δε μπορώ να έχω συνέχεια μαζί μου το διαβατήριο, γιατί απλά δεν ανήκει στην κατηγορία που ανήκουν τα τσιγάρα και οι τσίχλες, δηλαδή στα απαραίτητα!!

Και θα ήθελα με αυτό το ποστ να διαμαρτυρηθώ για την άνιση κατανομή pints (άνιση; Ούτε καν! Ανύπαρκτη, είναι η σωστή λέξη) στις περισσότερες pub! Έλεος! Δοκίμασα κι εγώ την τύχη μου στο every little helps-Tesco και πήρα κάτι που δεν επιτρέπει η διαγωγή μου να το γράψω. Πάντως δεν ήταν μπύρες!

Και όλα αυτά επειδή εσύ (για σένα μιλάω ταμία) έχεις την ατυχία να είσαι 30 και να δείχνεις σα κτίριο μετά από σεισμό 7.5 ρίχτερ και την ανασφάλεια σου την πληρώνω εγώ!! Πόσο χρονών είσαι γλυκιά μου;;; 24! Μμμμμμ, δε φαίνεσαι για 24! Ε, τότε τι με ρωτάς;;!!! Αφού δεν πρόκειται να μου τις δώσεις!!! Σαδίστρια!

Το καλύτερο μου συνέβη τις προάλλες, που μετά από μινι λογομαχία με τη ψιλικατζού της πήγα το διαβατήριο! Και πες μου γλυκιά μου, είναι η Ελλάδα στην Ε.Ε.; Τι κάνεις εδώ; Εργάζεσαι; Πού;

Άλλο; Κάτι άλλο θέλει να μάθει η αγαπημένη;; Με ποιον κοιμάμαι το βράδυ; Αν τρώω όλο το φαγητό μου; Πλένω τα δόντια μου; Κι αν ναι, με ποια οδοντόκρεμα; Κι αν όχι, μήπως έχω τερηδόνα;!

Δηλαδή από τη μία, έχω τη φάτσα αθώας παιδούλας και μου ζητάς διαβατήριο και μόλις στο δείξω και δε σου αρέσει η χώρα πρόελευσης, μεταμορφώνομαι αυτόματα σε έλληνα λαθρομετανάστη, έμπορο όπλων, ναρκωτικών και λευκής σαρκός το λιγότερο που χρησιμοποιώ το αγγελικό μου πρόσωπο για βιτρίνα!

Αν θες να ξέρεις κυρία μου δε θα με ξαναδείς ποτέ στο μαγαζί σου! Προτιμώ να πίνω καθαρό οινόπνευμα από το να υφίσταμαι ανάκριση για δυο εξάδες μπύρες!  Αι σιχτιρ!