Αρχείο για Νοέμβριος 2007

Show must go on!

Previously on Capela Chain Story

Χτύπησε το κεφάλι του σε κάτι μπλέ. «Τί διάολο;» αναρωτήθηκε. Τα μάτια του ξεθόλωσαν και μπόρεσε να καταλάβει ότι βρισκόταν ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι σολάριουμ. Με δεμένα χέρια. Κάποτε είχε διαβάσει σε ένα chain-email του σκληροπυρηνικού λόμπυ «Θάνατος στους Μαυρισμένους» ότι η χρήση σολάριουμ προκαλεί καρκίνο του δέρματος οδηγώντας σε αργό θάνατο. Αν και δεν τα πίστευε αυτά, όπως εκείνη την προπαγάνδα για τα κινητά στα αεροπλάνα, ενα ρίγος διαπέρασε την ραχοκοκαλιά του: «Γιατί είναι βρεγμένο το βρακάκι μου;!». Από το γενικώς αυγοτάραχο μυαλό του πέρασαν σαν κινηματογραφική ταινία μικρού μήκους τα χθεσινοβραδυνά γεγονότα. Ο Μάλαγκ, η Madison, τα ρωσικά πορνίδια, οι μπουκωμένοι με ταμπλέτες John Stamatopoulos μπράβοι, τα ούρα που ποτέ δεν θα νοιώσουν την θαλπωρή της αποχεύτεσης. Γιατί; Γιατί διαγράφτηκαν στον υδραγωγό του Sylvius του εικόνες κομμουνιστικων παρελάσεων, αρχαίων ειδωλολατρικών τελετών, του μανιτάριου της ατομικής βόμβας, του Ζορζ Νταμπλγιου Μπους Τζούνιορ να παίζει τρομπόνι, του Ντάφφυ Ντακ να το παίζει σιδεράς; Μόνο μια δικαιολόγια μπορούσε να σκεφτεί. Σίγουρα πεινούσε!

Πίσω στην πόλη που είχε περάσει τον Χρυσό της Αιώνα πολλούς αιώνες πριν, η Σύλβια σιγοτραγουδούσε ένα σκοπό απ’ τ’ Αλγέρι. Μόλις είχε ξοδέψει άσκοπα πολύτιμες μέρες στο γραφείο του πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών Αγνοίας. Εκτός από μια σεξουαλική επαφή με την γραμματέα του πρέσβη, ένα απαλό χάδι, ένα φιλί στο μάγουλο και έναν μπακαλιαρό σκορδαλια παραγγελιά από τα Μπακαλιαράκια με καυτερή, οι μόνες πληροφορίες που αποκόμισε ήταν ό,τι μπόρεσε να καταφέρει και ο Τρύφωνας λίγες μέρες πριν. Το Arkham δεν ανήκει στις ΗΠΑ, όμως αν τύχει και το επισκεφτει να πάει στο delicatessen του Papa Chris που φτιάχνει το παγκοσμίως ξακουστό ham του Arkham. Ένας θρύλος λέει ότι την συνταγή την έδωσε ο Νώε στον προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-προ-μπατζανάκη του γεροChris όταν έβγαλε τα γουρούνια από την Κιβωτό. Εξου και το όνομα! Άλλος θρύλος θέλει μια Ζοάν να ζήτα το ζαμπόν του Arkham στην γκιλοτίνα, όμως η έξαρση του χριστιανικού φονταμενταλισμού στην περιοχή έκανε τους κατοίκους να τον αμφισβητήσουν. Με όλα αυτά στο μυαλό της η Σύλβια διέσχιζε το ΕΛ.ΒΕΝ. στεκούμενη στους κυλιόμενους διαδρόμους του. Το χρώμα του αλουμινίου την ηρέμησε και η θέα της καθαρής τουαλέτας την χαλάρωσε. Αισθανόταν τυχερή σήμερα. Η πτήση της έτυχε να πέφτει με την παρθενική πτήση του νεόυ μοντέλου της Ντόινγκ, Dreamliner A083. Ο πρέσβης είχε κάνει το κομμάτι του. Ο κάτοχος εισιτηρίου πρώτης θέσης κ. Μάνι Λόντερερ συνελήθφη εκτάκτως για τις αναρχοχίππικες ιδέες του. Όλα τα υπάρχοντα του πέρασαν στην κατοχή της υπηρεσίας και του εισιτηρίου στης Σύλβιας. Έτσι, αφέθηκε στις ικανές παλάμες της Φιλιππίνου μασέρ με ειδικευση στο Σιάτσου, βούτηξε το ένα της χέρι στο Palmolive και το άλλο στα κεράσια Ανταρκτικής πασπαλισμένα με κρόκο Κοζάνης και περίμενε γουργουρίζοντας την ανακοίνωση της πτήσης της. Ποιός είπε ότι η παγκοσμιοποίηση και το γκλόμπαλ γουόρμινγκ δεν έχουν και τις θετικές τους πλευρές;

-Αλέξανδρε;

-ΑΣΗΜΙΝΑ;;;;;;

-Σύλβια, darling, Σύλβια…

Αν και το αεροπλάνο ήταν φαινομενικά άδειο από επιβάτες, τα βλέμματα τους οχτώ ώρες τώρα δεν είχαν διασταυρωθεί παρόλο που περίμενε η μια τους άλλους. Ο Γκουρού της Απληστίας αναστέναξε ενθυμούμενος τις ένδοξες καύλες που του χάρισε η Ασημίνα στο γυμνάσιο και η Συμμορία των Δεν-Κοιτάμε-Πίσω μεγαλοδικηγόρων της πρωτεύουσας έσκασε μύτη από την τουαλέτα. Άραγε θα τους άφηναν να προσγειωθούν στο skatoarkham? Ως τώρα δεν τους το είχαν επιτρέψει, όμως οι γνώσεις του Άλεξ στο skydiving ήταν αρκετές να τους προσγειώσει στο έδαφος σε στυλ ροζέτας της Παναγίας των Παρισίων και το ένα επιπλέον αλέξίπτωτο, την καθησύχαζαν. Μόνο να έβλεπε τη φάτσα του Tryphoon! Σιχτίρ.

Η πόρτα άνοιξε χτυπώντας τον τοίχο χωρίς να τον πονέσει. Το δυνατό φώς πίσω από την Madison διέγραφε την αιθέρια σιλουέτας της. Ο χρόνος όμως και η εσωτερική της αναταραχή είχαν αρχίσει να αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια. Δώδεκα χρόνια στην Lovecraft ήταν αυτά. Μόλις προχθές οι Σοφοί της έδωσαν τον τιμητικό τίτλο διάκρισης του «παμπαλέ». Η Madison δεν ήταν ευχαριστημένη, η προώθηση της στην οργάνωση ήταν πιο αργή σε σχέση με τα Αλφα Αρσενικά. Όμως δεν το έδειξε. Από μικρή έμαθε, εκτός από μπαλέτο, γαλλικά και πιάνο, να φιλάει το χέρι που την ταΐζει και όχι να το δαγκώνει. Όπως και να το κάνουμε, ήταν όν συνήθειας.

«Ξύπνησες;!» ρώτησε τον Τρύφωνα με βαριά καζακστανέζικη προφορά γιατί της είχαν πεί ότι φέρνει έτσι σε βαρβάτο νταβατζή.

«Ναι, ευχαριστώ πάρα πολύ» ανταπάντησε ο Τρύφωνας με προσποιητή αγγλική ευγένια και λεπτή παριζιάνικη προφορά νοιώθοντας τον έρωτα στη γλώσσα του.

«Θα μπορούσα να πληροφορηθώ τους λόγους για τους οποιούς με δέσατε, και μάλιστα μέσα σε ένα σολάριουμ;!» συνέχισε.

«Μας φάνηκες λιγάκι χλωμός και είχαμε ξεμείνει από ασπιρίνες» ήρθε κοφτή η απάντηση, αυτή τη φορά από τη χώρα του ξινού λάχανου.

Εκείνη τη στιγμή, ένας χείμαρρος ερωτήσεων ξεχύθηκε από το στόμα του Τρύφωνα, σαν εμετός από το στόμα κομματιασμένου μελλοντικού γαμπρου μετά το μοναχικό του μπάτσελορ παρτυ, και χτύπησε κατακούτελα την Madison. Στο κούτελο. Αφήνοντας σημάδι. Ανεξίτηλο. Άλλο ένα. Ευτυχώς η Madison είχε τα ομώνυμα καλλυντικά στο Abibas τσαντάκι της και το σημάδι εξαφανίστηκε κάτω από ένα παχύ στρώμα κονσίλερ τόσο γρήγορα όσο εμφανίστηκε. «Μέχρι πότε;» αναρωτήθηκε. Έχοντας διευθετήσει την μικρή αυτή ενόχληση, περπάτησε κατά μήκος του δωματίου και στάθηκε δίπλα στο αραχνιασμένο Betamax. Έβγαλε μέσα από την φαινομενικά άδεια τσάντα της μια μαγνητική ταινία και πάτησε το play. Το δωμάτιο φωτίστηκε από το γνωστό γαλαζωπό φως που εκπέμπει η τηλεόραση και μια ηλικιωμένη κυρία άρχισε να μιλάει μια ακαταλαβίστικη γλώσσα. Η ταινία είχε υπότιτλους.

«Είχε ξεχάσει την μασέλα της την μέρα που το γυρίσαμε. Την επόμενη πέθανε…» επεξήγησε η Madison.

«Ποιά είναι αυτή η πουρόγρια και μου την πλασάρετε στην μάπα χωρίς να καταλαβαίνω τί λέει;!» τσίριξε ο Τρύφωνας έχοντας ξεχάσει ότι ξέρει και μπορεί να διαβάζει. Τη ίδιά στιγμή, το μάτι του έπεσε ασυνείδητα στους υπότιτλους και εξίσου υποσυνείδητα ξεκίνησε να διαβάζει.

«Αγαπημένε μου Τρύφωνα, αν πραγματικά βλέπεις αυτή την ταινία σημαίνει ότι τα σκουλήκια έχουν ήδη χωνέψει ένα σεβαστό μέρος του σώματος μου. Σίγουρα θα αναρωτιέσαι ποιά είμαι και γιατί βλέπεις αυτή την ταινία. Άσε με να συστηθώ. Είμαι η θεία σου η Ερμιόνη, η δίδυμη αδερφή της μητέρας σου και αγαπημένο τζιγέρι του παππού σου που έφυγε νωρίς. Δυστυχώς, ή ευτυχώς, δεν με γνώρισες ποτέ στη ζωή σου, η μάνα σου ποτέ δεν το επέτρεψε. Βλέπεις, σε αντίθεση με τη μητέρα σου την λαγουδιάρα, ο Θεός, η οντότητα των πάντων, με καταράστηκε να μην μπόρω να αποκτήσω δικά μου παιδιά. Ο παππούς σου δεν είχε πρόβλημα αφού δούλευα σαν τον Κυπ-Μητσο στα νταμάρια, όμως η σκρόφα η γιαγιά σου συνέχεια έλεγε ότι δεν είμαι παρα μόνο μια ανοιχτή πληγή σε όλη την οικογένεια. Δεν αντεξά την πίεση παρ’ όλα τα Βάλιουμ του γιατρού Δημήτρη. Έφυγα για Αγγλία πρώτα, μετά Νέα Υόρκη. Εκεί γύρισα, ρώτησα, έμαθα ότι υπάρχει μια μέθοδος που μπορεί κανείς να αποκτήσει παιδιά χωρίς το κλασικο, και συνήθως αδιάφορο, φίκι-φίκι. Έβαλα στόχο ζωής να βοηθήσω όλους τους ανθρώπους που θέλουν άλλα δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Και αν κάπου στην μέση τά ‘παιρνα χοντρά, ε και τί μ’ αυτο;! Κάποια στιγμή έπεσε και ο κομμουνισμός. Όλοι έτρεχαν σαν τρελλοί να πάρουν όπλα, εγώ έτρεχα να βρώ ωάρια! Και τότε ήταν φθηνά, ωάριο δίμετρης Ρωσίδας με καπούλι-πέτρα μόλις $2 και στο Σικάγο πήγαινε $5000 το κομμάτι. Έγινα πλούσια. Πολύ. Πάρα πολύ. Όμως αυτό δεν με άλλαξε, ήμουν ακόμη η Ελπινίκη απ’ το μπλοκ. Μεταξύ Ρωσίας, Ρουμανίας και λοιπών χωρών του πρώην Ανατολικού μπλοκ, γνώρισα τον Αριστείδη. Νέος, όμορφος, γερός, καλλιεργημένος σαν τον κάμπο της Θεσσαλίας. Μαζί ταξιδέψαμε τον κόσμο. Μαζί γνωρίσαμε τον Lovecraft. ΜΑΖΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΘΑΝΑΤΟΙ! Άκου τί πρέπει να κάνεις…»

Godot πιάσε τη μπάλα του πινγκ πονγκ