Αρχείο για Αύγουστος 2007

Άντε βγες και πες

Ο θείος της μάνας μου δε φεύγει από το χωριό του γιατί λέει θέλει να πεθάνει σπίτι του.

Τους φίλους μου στη Θεσσαλονίκη τους ψάχνουν κάθε μέρα για γκαζάκια κτλ., ειδικά αυτούς που μένουν κοντά στα βουνά (βλέπε Σέιχ-Σου-βλέπε-ήδη καμμένο…) Αφού πέρασε ένα ολόκληρο καλοκάιρι και αφού κάηκε ολόκληρη η Πελοπόννησος ήρθε η ώρα για πρόληψη.

Έβαλα και συνδρομή να βλέπω τι γίνεται και καλύτερα να μην έβαζα. Γραμμή επικοινωνίας τώρα θυμήθηκαν να βάλουν, τόσες μέρες έπαιρναν στα κανάλια και ζητούσαν βοήθεια…

Τί να πω δεν ξέρω, είμαι και μακριά, έχει μαυρίσει η ψυχή μου κι εδώ με ρωτάνε είναι δυνατόν να καίει ακόμη η φωτιά;!

Άντε βγες και πες…

Guide my ass

Όταν ξεκινάς ένα ταξίδι για μια άγνωστη χώρα συνήθως παίρνεις και έναν οδηγό μαζί σου. Συνήθως. Εμείς δεν παίρνουμε ποτέ γιατί πρώτον γουστάρουμε τις εκπλήξεις και δεύτερον είναι και ακριβοί. Ενώ, ο φίλος Μαροκινός με ένα τσιγάρο και 5 ντίραμ σε κατατοπίζει για όλα.

Ο Μανού όμως, ένας από τους δύο Γάλλους, δεν είχε την ίδια άποψη κι έτσι κουβαλούσε παντού τον οδηγό του! Φτάνοντας λοιπόν στην Essaouira και κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, ο ανυπεράσπιστος Μανού δέχεται επίθεση από τρεις μαυροφορεμένες NINJA  που δια της βίας τον οδηγούν στο ενοικιαζόμενο διαμέρισμα για τους τέσσερίς μας. Με το στανιό λοιπόν, φτάνουμε κάπου όπου  αφού μας δείχνουν το μέρος, παίρνουν ΦΥΣΙΚΑ την προμήθεια τους, αφήνουν το τηλ του ιδιοκτήτη και την κάνουν.Που είμαστε;; Σκεφτόμαστε όλοι δυνατά. Bouheira λέει ο Μανού και προσθέτει: Έχω τον έλεγχο. Και εκεί ήταν η αρχή της καταστροφής…

Μανού μπροστά κοιτώντας τον χάρτη του οδηγού του κι εμείς από πίσω. Μετά από μια ώρα χωρίς να έχουμε καταφέρει να βρούμε το κέντρο της πόλης και την πολυπόθητη θάλασσα, ο Ντοτ ρίχνει μια ματιά στο χάρτη και με φρίκη συνειδητοποιεί ότι ο Έχω-Τον-Έλεγχο διαβάζει το χάρτη ανάποδα…Με τα χίλια ζόρια φτάνουμε στο κέντρο όπου και περνάμε όλη τη μέρα χαλαρά, γέλια, χαρές, κακό μέχρι που έρχεται η δύσκολη ώρα της επιστροφής. Φυσικά όλοι θυμόμασταν πάνω κάτω που είναι το σπίτι αλλά δεν είναι και Τσιμισκή. Ε, το πάνω κάτω απέχει πολύ από την πραγματικότητα και έχουν περάσει δυο ώρες στα γραφικά στενά της Μπουχέιρα χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Σημειώστε ότι οι Ιπτάμενες Ninja δε μας είχαν δώσει τον αριθμό της οδού, πρώτον γιατί οδός δεν υφίσταται (εκτός κι αν μετράει η λάσπη), και δεύτερον δεν υφίσταται νούμερο. Όλα τα στενά φαίνονταν τόσο γνώριμα, κι όμως τόσο ξένα…Το χάιλάιτ ήταν η νέα-αγελάδα-μόνη-ψάχνεται-στα σκουπίδια. Μιλάμε για τέτοια κατάσταση…

Η σωτηρία ήρθε από τον γνωστό-άγνωστο Μαροκινό που προθυμοποιήθηκε να μας δείξει το δρόμο (χωρίς  να έχει ιδέα, τι ιδέα να χει θα μου πεις και θα έχεις δίκιο) οπότε βάλε άλλη μια ώρα. Στο τέλος πήρε τηλέφωνο την ιδιοκτήτρια, ξαδέρφη των ιπτάμενων (απο την TELEBOUTIQUE) και μετά από κανένα μισάωρο βρήκαμε και το σπίτι. A piece of cake δηλαδή…

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου

Κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και τους γύρω του, θέτει κάποια κριτήρια στις διαπροσωπικές του σχέσεις, για να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτός καλύτερα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τα γκομενικά. Μια φίλη μου κάθε φορά που θα βγει με κάποιον καινούριο, στη μέση του ραντεβού κι εκεί που έχει ακόμη τις αφιβολίες της θα τον ρωτήσει μεταξύ αστείου και σοβαρού ποια είναι τα δέκα μέρη του λόγου. Μια άλλη ας πούμε, λιγότερο απαιτητική, κοιτάει τα παπούτσια. Αν ανήκεις  στην κατηγορία του ασπροκαλτσικού τουρίστα (πέδιλο και άσπρη κάλτσα) τότε δεν έχεις καμία ελπίδα. Βέβαια θα μου πεις, μπορεί ο άλλος να έχει χρυσή καρδιά, δε λέω, αλλά αν τη συνδυάζει και με χρυσή καδένα τότε υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Άλλες πάλι κοιτάνε πόσο φουσκώνει το παντελόνι, η πλάτη και το στέρνο. Γιατί όμως να εναποθέσεις τις ελπίδες σου στο εκάστοτε φουσκωμένο παντελόνι, όταν ξεφουσκώνει με την ίδια ευκολία που φουσκώνει; Άλλες πάλι κοιτάνε το λέγειν και μιλώντας εκ πείρας, είναι ικανές να «πέσουν» ακόμη κι αν ο άλλος έχει φάτσα πιο τρομακτική κι από δημοσίου υπαλλήλου όταν μαθαίνει ότι άρεται η μονιμότητα. Βίτσια είναι αυτά όμως. Για μένα, δε θα το κρύψω, είναι σημαντική η ορθογραφία και η αγάπη για τα βιβλία. Γιατή μορό μου με αποφεύγης;;; Είναι η κατηγορία ανθρώπων που γνωρίζουν μόνο το η και το ε. Επίσης η κατηγορία που όταν πάρει την εφημερίδα θα ενδιαφερθεί μόνο για το φυλλάδιο του πράκτικερ.

Λιγότερες απαιτήσεις συναντάμε στην περίπτωση των εν δυνάμει φίλων, που δεν τους βάζουμε και στο κρεβάτι μας. Υπάρχουν βέβαια και εξαίρεσεις. Π.χ. μου έχει τύχει να μην ταιριάζει το ΚΑΡΜΑ μου με άτομα γιατί μεγάλωσα σε χωριό (μάλλον επειδή ξέρω από καλό λάδι). Και άλλες πολλές περιπτώσεις του στύλ είμαι φίλος σου αλλά σου δημιουργώ και πρόβλημα όποτε η ζωή μου γίνεται υπερβολικά μίζερη και θέλω κάπου να ξεσπάσω.  Είναι η αντίστοιχη κατηγορία των uber cool ατόμων που απλά δε σε γουστάρουν γιατί μυρίζει η αναπνοή σου, ή οι μασχάλες σου ή γιατί δεν έχεις κάνει όλα τα εμβόλια. Αυτά τα υ ποθετώ όταν δεν υπάρχει κάποιος τουλάχιστον επιφανειακός λόγος.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πόσο  συχνά χάνεται η ουσία, θέτοντας εξωφρενικά κριτήρια όταν θες να προσεγγίσεις κάποιον. Κι ακόμη, η γραμματική, το συντακτικό και η ορθογραφία δεν είναι τίποτα μπροστά στην ολοένα και αυξανόμενη μερίδα ατόμων που κοιτάνε πόσο φουσκώνει η τσέπη, είτε πρόκειται για φίλο, είτε για γκόμενο. Και τέλος θα ήθελα να προσθέσω πόσο πιο χαρούμενοι θα ήταν οι άνθρωποι αν είχαν συχνές και ποιοτικές ερωτικές συνευρέσεις.

Μαροκινό Λεξικό

cous-cous/tajin: παραδοσιακά φαγητά της χώρας που δυστυχώς είναι και τα μόνα. Δεν παίζει να φας κάτι άλλο εκτός κι αν σ’αρέσει η ομελέτα και η πίτσα. Εξαίρεση αποτελεί η κεντρική πλατεία του Μαρακές όπου έχουν και σουβλάκια (Θεσσαλονικιώτικα) και πίτες και σαλιγκάρια και άλλα τέτοια ωραία. Έπιτυχία 100%. Διάρροια επίσης.

Dirham: Επίσημο νόμισμα της χώρας και εθνικός χαιρετισμός των ντόπιων. ΟΛΟΙ σου ζητάνε λεφτά. Και όλοι στα μαγαζιά χρεώνουν διαφορετικές τιμές ανάλογα με τις ορέξεις τους και πόσο τουρίστας φαίνεσαι.

επικοινωνία: όρος αδόκιμος, σπάνιος στα μέρη του Μαρόκο, ειδικά αν αποφασίσεις να κάνεις φίλους από όλο τον κόσμο. Οι ντόπιοι επικοινωνούν μόνο με την τσέπη σου.

Σεφσαουέν: Το Villabafo του Μαρόκο. Κάπου στο 60% με 70% της παγκόσμιας παραγωγής, παράγεται εκεί. Όλοι καταλάβαμε γιατί οι Ισπανοί επισκέπτονται το Μαρόκο.

Οοοοοοοο!! Ααααααααα!! : Ιαπωνική διάλεκτος, κολλάει παντού και προκαλεί το γέλιο των υπολοίπων. Το καλύτερο ήταν στην έρημο. Μόλις αντίκρυσαν τη λάμπα γκαζιού αντέδρασαν σα να έχουν δει τουλάχιστον δεινόσαυρο με δερμάτινα εσώρουχα. Για πολλά γέλια.

Ιάπωνες: φιλικά πλάσματα, πάντα ενθουσιασμένα και πάντα χαμογελαστά. Όταν εσύ στο σχολείο κάνεις κρυφά το πρώτο σου τσιγάρο, αυτοί μαθαίνουν κέντο, τζούντο και καράτε, την τέχνη της κατάνας και της καλλιγραφίας. Όταν εσύ χέζεις στην τούρκικη τουαλέτα, αυτοί έχουν αυτόματες με αυτόματα θερμαινόμενα καπάκια. Αντε βγες και πες… 

Bouheira: Το προάστειο της Essaouira που μείναμε με τους φίλους γάλλους. Σα να λέμε περιοχή μετά από σεισμό ή πολεμική ζώνη. Μην πας!

Καμήλα: Ζώο με πολλές ιδιαιτερότητες, πάντα απροσανατόλιστο, σα να θέλει να περπατήσει αλλά και να μη θέλει συνάμα. Γενικώς αναποφάσιστο αλλά παντοτινός σου φίλος στην αφιλόξενη έρημο. Α, αν σε συμπαθήσει, όπως συνέβη με την καμήλα του από πίσω μου, σε γλύφει πατόκορφα! Μμμμ…

Βέρβεροι: Μπλε άνθρωποι της ερήμου.

Έρημος: Τόπος γεμάτος σκατά καμήλας, καμήλες και βέρβερους.

Για περισσότερα εδώ.

We make you say YABAI!

Ό,τι και να πω θα είναι λίγο για τις περιπέτειες των Τουρίστα και ΣΙΑ στο φιλόξενο(?) Μαρόκο. Έγιναν πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα από όσα αντέχει το ευαίσθητο στομάχι μου, το οποίο και λύγισε υπό το βάρος των περιστάσεων κατά τις τελευταίες μέρες προδίδοντας έτσι στεγνά τον πάντα πρόθυμο σε νέες γεύσεις ιδιοκτήτη του. Η εκδρομή (να την κάνει ο Αλλάχ, περισσότερο με τριπ μετά από υπερβολική ποσότητα LSD έμοιαζε) περιέλαβε Marrakech, Essaouira (+BONUS RIDE BOUHEIRA-για hardcore καταστάσεις), Agadir (Ο Πλαταμώνας της Ελλάδας) και φυσικά την έρημο. Στο Quarzazate άρχισαν να λιώνουν τα κόκαλά μου από τη ζέστη αλλά ο πραγματικός δολοφόνος, ο Ηφαιστος της ερήμου μας συστήθηκε με το όνομα Merzouga. Εκεί απλά άπλωνες το χέρι σου και περίμενες να σιγοψηθεί για να τσιμπήσεις κάτι το μεσημέρι (το οποίο χάνει το νόημα του ως προσδιορισμός μιας συγκεκριμένης ώρας καθώς όλη σου η μέρα είναι ένα ατελείωτο μεσημέρι).

Η εκδρομή ήταν απίστευτη, η πρώτη μου εξόρμηση σε μη ευρωπαϊκή χώρα, μιλάμε για εντελώς άλλο κόσμο. Αλλά το ιστορικό θα γραφτεί από κοινού λίαν συντόμως καθώς η μονομέρης άποψη μου, και η εγγενής τάση μου για υπερβολή και γκρίνια δε θα δώσει στο διψασμένο για αντικειμενική ενημέρωση κοινό την πραγματική διάσταση των φετινών διακοπών! Hasta pronto λοιπόν!

Υ.Γ. Yabai είναι το αντίστοιχο cool των Γιαπωνέζων (παντοτινών μας φίλων τώρα πια, μαζί με δυο Γάλλους και δυο Αυστραλούς συνταξιδιώτες).

HASTA PRONTO!

Προς το αφεντικό μου: Tu m’estas dando mala vida! Yo pronto me voy a escapar!

Pronto?

Είπα pronto? Εννοούσα απόψε!

Proxima estacion? Marrakech!

Proxima estacion? Essaouira!

Proxima estacion? Saharaaa!

Proxima estacion? Casablanca!

Proxima estacion? Fes

Proxima estacion: Chechaouene!

Proxima estacion???

ESPERANZAAAAAAAA!

Το διάβασμα βλάπτει σοβαρά την υγεία

Είναι η εποχή αυτή του χρόνου που διαβάζω δέκα βιβλία ταυτόχρονα, δηλαδή όχι δέκα ακριβώς, αλλά αρκετά για να βραχυκυκλώνει εντελώς το κεφάλι μου κατά τις έντεκα όπου και παραδίδομαι στον καλύτερο μου φίλο, που όχι δεν είναι ο σκύλος, είναι ο Μορφέας, ο Σάντμαν κτλ. Αυτή την περίοδο διαβάζω ταυτόχρονα το Μόμπυ Ντικ και Το Νησί και μπερδεύομαι λίγο. Εννοώ, ότι με το Μόμπυ Ντικ νομίζεις ότι ταξιδευεις συνέχεια και είμαι έτοιμη κάθε πρωί αντί να πάρω το δρόμο για τη δουλειά, να πάρω το δρόμο για το λιμάνι και να μπαρκάρω στο πρώτο φαλαινοθηρικό να κυνηγήσω την άσπρη φάλαινα και να ανταλλάξω όρκους αιώνιας φιλίας με το πλήρωμα. Από την άλλη όμως λέω, πώς να πάω στο φαλαινοθηρικό; Το ταξίδι κρατάει πέντε χρόνια κι εγώ βιάζομαι να πάω να δω πως είναι η Σπιναλόγκα, ένα μικρό νησάκι δίπλα στην Κρήτη, το μέρος όπου διαδραματίζεται η ιστορία του άλλου βιβλίου! Πιάνεται η καρδιά μου από Το Νησί, ζαλίζομαι λίγο με τις θάλασσες του Μόμπυ Ντικ και πιάνω τα Χαστουκόψαρα, τα οποία έχω διαβάσει άπειρες φορές αλλά πάντα με εκπλήσσουν. Πιάνω λοιπόν τα χαστουκόψαρα και χρόνια τώρα προσπαθώ να ανακαλύψω ποια είναι η Νήσος Ψ που περιγράφει, έτσι ώστε να πάω κάποια στιγμή! Εννοείται, μετά από το πενταετές ταξίδι μου στις νότιες θάλασσες και μετά την επίσκεψη μου στη Σπιναλόγκα, όπου ήταν αποικία λεπρών, παρεπιπτόντως! Τι να κάνω γιατρέ μου;! Διαβάζω και το Σαντμαν στο τρένο και νομίζω ότι θα έρθει τη νύχτα μου ρίξει άμμο στα μάτια να μην ξυπνήσω ποτέ! Με αποτέλεσμα να χάσω και το φαλαινοθήρικο και ποιος ακούει τη γκρίνια του καπετάν  Αχαάβ μετά; Κτλ κτλ…