Αρχείο για Σεπτεμβρίου 2007

Το Θηρίο

ή Ο Χάρος Βγήκε Παγανιά

Κάπου στο τέταρτο έτος, βρέθηκα με ένα μίκρα και ένα ζευγάρι κλειδιά στο χέρι, ευγενική χορηγία των πάντα ευχάριστων στα πάρτυ γονέων μου. Νόμιζαν ότι ήξερα να οδηγάω. Το περίεργο είναι πως το νόμιζα κι εγώ.

1. Πα.Μακ. Πάρκινγκ Στόρυ

Το να πας στο Πανεπιστήμιο οδηγώντας, για άλλους είναι εύκολο, για άλλους συνεπάγεται ένα βαθμό δυσκολίας. Ας πούμε εγώ από Τούμπα που έμενα, δεν μπορούσα να πάω κατευθείαν. Έπρεπε να περάσω από τη Τριανδρία να πάρω το πρώτο Άλφα. Αλλά την ίδια διαδρομή έκανα και μονή μου, αφού αυτή έμαθα, αυτή και εμπιστεύτηκα. Συνήθως παρκάραμε Εγνατία και λέω παρκάραμε γιατί η Αλεξ έβγαινε έξω και με φωνές καθοδηγούσε το υπάκουο μίκρα. Εγώ φυσικά και δεν έβλεπα καθρέφτες, μόνο κρεμόμουν από τα χείλια της.

Α: Δεν έχει Εγνατία.

Φ: Ε, πάμε στο τζάμπα πάρκινγκ δίπλα στη σχολή τότε. (πάρε μια μούτζα Φουρφούρι, για κάποιο λόγο ήταν τζάμπα)

Το σουρεαλιστικό σκηνικό που επικρατούσε στο πάρκινγκ, μόνο ένας καλλιτέχνης με βαθιές γνώσεις θα μπορούσε να περιγράψει. Μια λέξη μου έρχεται πρόχειρη. Χάος. Παρκάραμε πάραυτα. Μετά από κανά πεντάωρο πάμε να πάρουμε το αυτοκίνητο. Το οποίο δε θυμάμαι πραγματικά πως το προσγείωσα σε εκείνη τη θέση, γιατί δεν έβγαινε με τίποτα όμως. Από τις δυο πλευρές είχε κολλημένα δυο άλλα αυτοκίνητα και πίσω ξυστά είχε ένα κυκλικό ντουβαράκι που μέσα είχε ένα δέντρο. Τα «ακούμπησα όλα».

Μετά από μια ώρα

Α: Τι θα κάνουμε;;; Δε θα το βγάλουμε ποτέ!!!

Φ: (Βουτηγμένο στο κλάμα)

Α: Στρίψε ένα τσιγάρο ρε!

Ε, εκεί που ξεχαστήκαμε λίγο, πέρασε ένας τύπος, πεζός, μας είδε που δεν την παλεύαμε και ο άνθρωπος το ξεπάρκαρε. Μπορεί και με μια κίνηση…άντε δύο.

2. Queen Olga Fun Park

Εγώ με την Αγγελική, γυρνάμε από τον κινηματογράφο και φανερά κάτι κάνουμε λάθος, γιατί ο κόσμος κορνάρει αβέρτα. Στην αρχή χαιρετούσα αλλά μετά η Αγγελική μου είπε ότι θα φάμε ξύλο και σταμάτησα. Φυσικά ήταν αναμμένα τα μεγάλα φώτα, από Θέρμη μέχρι κέντρο…

3. Το χειρόφρενο!

Είμαι με το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι της ξαδέρφης μου και περιμένω τον τύπο από τον τρίτο να βγάλει το δικό του από την πυλωτή και να το βάλω εγώ μέσα γιατί αυτός έφευγε νωρίς το πρωί. Α..ήταν ψιλοανηφορικά εκεί που περίμενα, ε και τράβηξα το χειρόφρενο. Το βγάζει ο άνθρωπος, και περιμένει να βάλω το δικό μου για να το βάλει αυτός από πίσω. Το χειρόφρενο όμως να μην κατεβαίνει με τίποτα. Προσπαθώ μαζί με την ξαδέρφη μου, αλλά έχουμε σκιστεί και στα γέλια οπότε έχει χαθεί κάθε ελπίδα. Κι ο ταλαίπωρος ακόμη να περιμένει…Τελικά ήρθε και μας το κατέβασε και βασικά έβαλε και το αυτοκίνητο μέσα και μετά έβαλε και το δικό του. Πολιτισμένα πράγματα.

4. Ο Χάρος βγήκε παγανιά

Εθνική Αθηνών-Θεσσαλονίκης, φήμες θέλουν το μίκρα να χώνεται με ιλλιγγιώδη ταχύτητα ανάμεσα σε μια νταλίκα και σε εκείνα τα πλαινά τα πασαλάκια που βάζουν όταν κλείνουν μια λωρίδα. Εγώ το πέρασα με άνεση Σουμάχερ, ο Ντοτ έχασε γύρω στα δέκα χρόνια από τη ζωή του.

Αλλά παρόλαυτα αγαπητέ και υπομονετικέ αναγνώστη, το αυτοκίνητο δεν είχε ούτε μια γρατζουνιά. Τις απέκτησε όλες εν μία νυκτί κάπου στο Κολωνάκι που ο Ντοτ έψαχνε να παρκάρει και έκανα το λάθος να τον αφήσω να οδηγήσει.

Ν: Χωράμε εδώ;;

Φ: Ε, ναι, μόνο εμείς και δυο νταλίκες. Α! Πρόσεχε το πασαλάκι που έχει ανάμεσα στο δρόμο και το πεζοδρόμιο!

Σα να είπα, ξύσε  όλο το αυτοκίνητο από το πλάι.

Μετά από ένα μισάωρο προσπάθειας, ο Ντοτ έχει καταφέρει να ξεπεράσει και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις. Το αυτοκίνητο αν είχε φωνή θα ούρλιαζε…

Oh well! Shit happens…

Γιούπι!

Μετά από δύο συνεντεύξεις και έχοντας κλέψει θετική ενέργεια από τη λεμονιά του tomboy, έλαβα μέηλ που με ειδοποιούσε ότι πήρα τη δουλειάαααα!! Έχοντας ένα πόδι στο αεροδρόμιο, ένα στη καινούρια σχολή που πέρασα (ναι, τόσο ό,τι να ναι είμαι) και ένα στις αιτήσεις (ναι έχω πολλά πόδια) , η ζυγαριά πλέον έγειρε στην καινούρια δουλειά. Οπότε άλλο ένα χρόνο το κόβω να είμαι εδώ, έτοιμη για πολλές περιπέτειες, για νέες νίκες και νέες συντριβές! Πλας : Μπόνους Χονγκ Κονγκ και Ινδία για τον τουρίστα που η καινούρια του δουλειά θέλει να τον εκπαιδεύσει καλά!

Το ποστ αυτό θέλω να το αφιερώσω στον φίλο που εδώ και μια βδομάδα ψάχνει πως να κερδίσει στο ΚΙΝΟ και βγαίνει εδώ! Φίλε μου, μη χάνεις την πίστη σου και προ πάντων την υπομονή σου!! 

De puta madre

Χτες, στη δουλειά: Δείπνο για 550 άτομα, στις εφτά το απόγευμα.

Πέντε το απόγευμα, αρχίζουν οι ανακατατάξεις, οι απολύσεις δηλαδή. Και ξεκινάμε. Είναι μαλακία ολκής να λες στον αρχισέφ, δυο ώρες πριν από το δείπνο και ενώ πνίγεται κανονικά στη δουλειά, προσπαθώντας να μαγειρέψει, ότι απολύεται. Είναι μαλακία. Δεν το λες, απλά δεν το λες. Το βουλώνεις. Δε λες σε έναν άνθρωπο που δουλεύει εδώ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ότι απολύεται. Ειδικά όταν προσπαθεί να μαγειρέψει για 550 άτομα, για να βγάλεις εσύ λεφτά. Πόσο μαλάκας είσαι δηλαδή;;;

Είναι μαλακία να λες στην Αργεντίνα ότι απολύεται, αφού της έχεις κάνει ρατσιστικά σχόλια για την προφορά της και της έχει δημιουργήσει άλλα διακόσια ψυχολογικά προβλήματα, που δεν είναι της ώρας. Είναι μαλακία. Όταν η άλλη έχει ΚΑΙ προβλήματα υγείας. Μπορείς να περιμένεις λίγο.

Δηλαδή δε σε κόβει καθόλου;;; Πόσο μαλάκας είσαι;; Πόσο;; Έχεις κόψει τον προυπολογισμό για το τμήμα catering, όλα τα τμήματα είναι στο πόδι για να καταφέρει να γίνει το δείπνο που θα έπρεπε να ετοιμάζουν άλλοι κι εσύ αρχίζεις τις απολύσεις; Τόση βιασύνη πια;;

Κόβουν αβέρτα, ο τύπος που εξαγόρασε το μέρος, ζει στο Μονακό, έχει και κανά δυο ξενοδοχεία κι ένα στάδιο, πενήντα αυτοκίνητα κι ένα ιδιωτικό αεροπλάνο αλλά δεν μπορεί να πληρώνει πέντε άτομα παραπάνω. Αλλά βέβαια, πως θα πληρώνεται ο Οικονομικός Διεθυντής που ξύνει τα @@ του όλη μέρα και βάζει εμένα να κάνω όλη τη δουλειά; Και έχει και θράσος από πάνω. Αι σιχτίρ. Δυο φορές έχει καεί το μέρος, περιμένω πως και πως την τρίτη και φαρμακερή. Είναι όντως καταραμένο.

Τα Τρία Άλφα: Άλφα Πρώτο.

Ήτο αρχή της εβδομάδας, όταν με καθυστέρηση εικοσιτεσσάρων χρόνων και έξι μηνών, συνηδειτοποίησα ότι όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω από το άλφα (λαγού). Μετά την καλύτερη μου (και μοναδική) φίλη στο Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό, στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, την Ασημίνα, με πήρε η κάτω βόλτα. Το Πανεπιστήμιο με δέχτηκε με το σύνδρομο του άλφα ήδη ριζωμένο βαθιά στο πετσί μου. Ενθυμούμαι την πρώτη (και τελευταία) μέρα παρακολούθησης, ένα στυλό να προσγειώνεται στο κεφάλι μου και μια φωνη να μου λέει γλυκά: συγγνώμη, δεν το θελα. Ήταν της μοίρας γραφτό; Δε ξέρω. Η κοπέλα ήταν η Αθηνά (Νανά), παιδί οικογενειακών φίλων των γονιών μου που είχα να τη δω πέντε χρόνια. Εκεί τέλειωσε και η παράδοση του μαθήματος για μας.  Στριμωγμένες στο χειρότερο κυλικείο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Έβερ, με σύστηνε αβέρτα σε φίλους της. Το μόνο που θυμάμαι είναι:

-Από δω η Αλεξάνδρα, φίλη μου από το φροντιστήριο.

είπε και μόλις κοιταχτήκαμε, κατάλαβα ότι βρήκα τον καραγκιόζη που πάντα έψαχνα. Ήταν μοιραίο. Το ίδιο (ή το επόμενο) βράδυ, για επιβεβαίωση της παντοτινής φιλίας μας, ξέρασε πάνω στο χέρι  μου (μη ρωτάς πως), σε ένα παρακμιακό ρεμπετάδικο (μη ρωτάς ποιο) κάπου στην πόλη.

Δίπλα στις εξεταστικές, αυτή συνήθως να αντιγράφει.Όχι ότι δεν ήξερε, αντιθέτως. Καθαρά για ψυχολογικούς λόγους! Το Άτομο, πέρασε πρώτο στη σχολή και η υποτροφία βρήκε τον ιδιοκτήτη που της άξιζε, αλλά η αντιγραφή, αντιγραφή.

Κοίτα να δεις, τι θυμήθηκα. Η Άλεξ τον πρώτο χρόνο έκανε το λάθος να κολλήσει το πρόγραμμα της σχολής στο δωμάτιο της. Με αποτέλεσμα, Δευτέρα εφτά το πρωί, η μαμά της να τη σηκώνει. Πλύσιμο, γαλατάκι, γεια σου μαμάαα! , τηλέφωνο.

-Έλα.

-Κοιμάμαι.

-Να ρθω;

-Έλα.

Κι ερχόταν και κοιμόμασταν παρέα μεχρι να έρθει η ώρα του καφέ. Το δεύτερο εξάμηνο, δεν έκανε το ίδιο λάθος και σωθήκαμε. Τα χρόνια κυλούσαν ήρεμα, με άφθονο γέλιο (τι άλλο θέλει ο άνθρωπος) και βραδιές φαντασίας…

… Ορκωμοσία κάποιου, σε μπουζουκερί, που τραγουδούσε ο Δάντης με κάποια. Μεγάλη παρέα, όλοι ξενερωμένοι (τους έλειπε η Πέγκυ μάλλον), το δεύτερο Άλφα να κλαίει όλο το βράδυ (Να! Πάρε μια μούτζα από μένα, αν το διαβάσεις)κι εγώ με την Αλεξάνδρα να είμαστε οι μόνες που γουστάραμε σε όλο το μαγαζί. Έτυχε να είμαστε και πρώτο τραπέζι πίστα και έξαλλες ουρλιάζαμε στους ρυθμούς του Δάντη-Το-Παλιό-μου-Παλτό. Μέχρι που είπε το «Σκάσεεεεε!! Απ’τη σκέψη μου βγεεεςς…» και εκεί σεληνιαστήκαμε πλήρως. Ξηροί καρποί, αναπτήρες, μαραμένα γαρύφαλα, σκουληκιασμένες μαργαρίτες, όλα θυσία στο βωμό της κακογουστιάς. Ήταν θαύμα…

Μπλέχτηκα με πολλά γράμματα, δύο γιώτα, κάτι κάππα, κάτι γάμμα και κανά δυο άλλα με μηδέν επίδραση και μηδέν προοπτική. Μένω πιστή στο άλφα και επανέρχομαι.

Βολεν ζι Ντγινκεν;

Για! Για!!

Φεύγοντας από την Ελλάδα, έχασα πολλά, δηλαδή τους φίλους μου αλλά κέρδισα μια καρδιά εικοσιτεσσάρων καρατίων (ε; Δεν είμαι πολύ μούφας;!) και ένα σπίτι στο Μόναχο (εκεί ήθελα να καταλήξω με τις μαλαγανιές μου)!

Εκεί θα πάμε λοιπόν σε δυο εβδομάδες, για να γιορτάσουμε τη γιορτή της μπύρας και να φάμε σαν ευτυχισμένα γουρούνια όπως πάντα! Από το πρωί σκέφτομαι τα λαχταριστά λουκάνικα και το υπερμεγέθες σνίτσελ, το οποίο ποτέ δεν έχω φάει ολόκληρο, αλλά η καλή πρόθεση μετράει. Αυτό που μου έχει μείνει γενικώς και ειδικώς είναι η άπλα. Άπλα στους δρόμους, άπλα και στις μπυραρίες. Άπλα παντού. Όχι σαν το Λόνδίνο που σε κάθε σταθμό του μετρό το απόγευμα είναι σα να έχει συναυλία (και δεν έχεις εισιτήριο να μπεις). Οι Γερμανοί γουστάρουν άπλα! Επίσης θυμάμαι το χιόνι (που ευτυχώς δεν θα το πετύχω). Όταν χιονίζει, χιονίζει, δεν κοροϊδεύει. Δε θα σου χιονίσει πέντε λεπτά όπως στην Ελλάδα, όπου είναι αρκετά για να παραλύσει το κράτος. Θέλει την ώρα του και συγκεκριμένα τους μήνες του. Όταν πετύχαμε χιόνι, έφτανε μέχρι το γόνατο και τα παιδάκια ήταν κανονικά στο σχολείο. Και ναι! Μου έκανε εντύπωση.

Και ναι, ο τουρίστας δε θα κάνει τουρισμό! Θα πάει στο τρίτο σπίτι του (γιατί είναι πολύ μάγκας και έχει και θράσος και κλέβει και χανούτες από το ντουλάπι όταν οι άλλοι κοιμούνται!). Γιουπι!!

Σούλα να ένα μήλο.

Έτσι ευχάριστα περνάω τα μισά μου διαλείματα. Η ταμίας από Αργεντινή έχει γκομενάκι Έλληνα της διασποράς και συγκεκριμένα της Αυστραλίας. Και αποφάσισε ότι θέλει να μάθει hellinika για να καταπλήξει τον Elia και εγώ αποφάσισα ότι δυο χρόνια Ισπανικά ας μην πάνε τζάμπα, καιρός να τα φρεσκάρω.

Λογάριασα όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί εγώ όσο να πεις ξέρω ήδη Ισπανικά οπότε το μάθημα βγαίνει εύκολα. Η άμοιρη όμως που προσπαθεί να μάθει ελληνικά;;!!! Σήμερα ήταν ένα βήμα πριν αρχίσει τα κλάματα. Πήρα κι εγώ το αυστηρό μου ύφος (με μάνα φιλόλογο και μπαμπά μαθηματικό μεγάλωσα) και ψάρωσε η κοπέλα 😀

Fourfouri μου λέει, giati all these vocals??? Αναρωτιέται η καημένη γιατί ενώ έχουμε το γιώτα, το όμικρον και το έψιλον θέλουμε και άλλα τόσα και όχι μόνο αυτό, κάνουμε ΚΑΙ συνδυασμούς!! Επίσης έφαγε μια φρίκη με ta artra, γιατί είναι τρία. Λέω κι εγώ εεε…έχουμε και ουδέτερο! San to moro mou??? Μου λέει, η κουφάλα. Ναι, λέω ναι.

Βασικά, κουράστηκα πολύ σήμερα. Δεν μπορεί να γράψει το δέλτα το δ δ δ , με τίποτα όμως. Και το γ τη ζορίζει πολύ. Για ζ, ψ και ξ δεν το συζητάω καν. Ίσως, αν πιω κανένα μπουκαλάκι αλκοόλ να προσπαθήσω να της τα μάθω.

Πολλή δύσκολη παιδιά η γλώσσα μας, δεν έχει άρχη, δεν έχει τέλος, ακόμη κι εγώ, φύσει αισιόδοξο άτομο, απογοητεύτηκα. Αύριο θα μάθουμε το είμαι. (Giati einai eimai kai oxi ime????). Άντε να δούμε… 😀

ισΤΟΡΊΕς γΙΑ αΓΡίους

Δελφών με Μπότσαρη ή Το σπίτι χωρίς σχήμα

Κούκλα μου, καλύτερο δε θα βρεις, κεντρικό με το μπουγατσατζίδικο κάτω ανοιχτό 24 ώρες και το σέβεν δίπλα, μη μιλήσω για τα Porky’S λίγο πιο κάτω. Λοιπόν; Θα το  νοικιάσεις; Εμμ…ναι, γιατί όχι;

Με το που έμπαινες στο σπίτι, η έννοια της ευθείας χανόταν για πάντα. Το σπίτι θα ήθελε να είναι τετράγωνο, προσπάθησε φιλότιμα να γίνει ορθογώνιο και κατέληξε σε ένα σχήμα που ακόμη δεν έχουν ασχοληθεί οι μαθηματικοί μαζί του, γι’αυτό κι εγώ δεν ξέρω πως να το ονομάσω.

Επίσης στο «σαλονάκι» είχε ένα παράθυρο που δεν επιτελούσε το έργο που του άρμοζε καθώς τα πατζούρια του ήταν καρφωμένα. Το λύσαμε κι αυτό, γεμίζοντας το με τις πάντα χρήσιμες κάρτες που αφειδώς μοιράζουν όλα τα καφέ που σέβονται τον εαυτό τους! Είχε και μια μπαλκονόπορτα. Βέβαια ήταν στον τέταρτο και πάθαινες έναν ίλιγγο αλλά το μπαλκονάκι μετράει γενικώς.

Ακριβώς δίπλα στην πανέμορφη πολυκατοικία μου, ήταν Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ. Ο Άρχοντας πουλούσε τα πάντα. Αν εσύ ας πούμε ήθελες ένα γυάλινο μπιμπλό γατάκι μονόφθαλμο με καταρράκτη στο αριστερό μάτι και ροζ φιόγκο, ο Άρχοντας το είχε. Το μενού περιελάμβανε από ψιλικατζούρες μέχρι χαλιά, καρέκλες και πάει λέγοντας. Ο τύπος θα πουλούσε και τη μάνα του αν του δινόταν η ευκαιρία. Γι’αυτό και δεν τον εμπόδισε τίποτα να πουλήσει το ΙΚΕΑ χαλάκι μου που το βγάλα στο μπαλκόνι να το τινάξω, έπεσε κάτω, μες στο μαγαζί του και δε βρέθηκε ποτέ…

Όλα έβαιναν καλώς στο στραβό μου διαμέρισμα. Στην εξεταστική την έβγαζα στο porky’s με τον πολύ-φίλο Σάκη που κερνούσε λαγάνα-κοτομπέικον-κηπουρού και κοκά κόλα που πάει με όλα. Εκεί γνώρισα και τον κύριο Θανάση που με μύησε στα μυστικά της οδήγησης και εγώ για ευχαριστώ του έκαψα το συμπλέκτη.

Εκεί δέχτηκα το πρώτο μου κατοικίδιο, τον Λάκη, κουνέλι από τα λίγα. Το ζωντανό όλη μέρα άραζε, μιλάμε για μεγάλη σπαρίλα και το βράδυ πάθαινε παράκρουση και πηδούσε σ’όλο το σπίτι σαν έχει πάρει σπίντ. Έφαγε και όλα τα κουμπιά από το τηλεκοντρόλ, το καλώδιο του τηλεφώνου και το καινούριο μου χαλάκι. Παρεάκι τρελό!

Μέχρι που μια μέρα κάτι άρχισε να με τσιμπάει ασύστολα και παντού και το όνειρο έσβησε. Μα, τι είναι;; Κουνούπι;; Σκνίπα;;; Αράχνη;; Τι σκατά;; Έκανα απολύμανση το σπίτι μην κολλήσει και ο κουνέλης, μια δυο, τα τσιμπήματα εκεί! Και τρώω το φλάς μου και ψάχνω όλη τη σκατοπολυκατοικία και το υπόγειο ήταν γεμάτο ψύλλους! Τι ψόφησε εκεί μέσα πριν την πρώτη νίκη του ΠΑΣΟΚ, δεν έμαθα ποτέ…Η διαχειρίστρια φυσικά δε με πίστεψε, μέχρι που τσίμπησε το σκατοεγγονάκι της και φώναξε ένα συνεργείο. Σε δυο βδομάδες είχα γίνει λούης!!