Archive for the 'Drain Bramaged' Category

Investing for beginners

Πάρτε ένα μάθημα, έρχονατι δύσκολοι καιροί

Ο διάλογος που ακολουθεί είναι φανταστικός, και γαμώ τους διαλόγους:

Χ: So, how do you decide where to invest? Do you invest only in specific sectors, like defence for example?

Teach me Master Υ, so I can invest my MASSIVE Xmas bonus

MasteR Y:You should invest in “XXX non stop shagging”…it is a entertainment company investing in emerging countries like Romania, Poland, Thailand, Brazil and any country providing “raw resources” to the market…

Forecast by Bloomberg: “in case of lack of need by the market the stock value will raise drastically, since next year tons of people will loose their job, become poor and broke up with their girlfriends, there will be a HUGE demand”. Moody’s Rating: AAA

Advertisements

Λέξικορ Reloaded

Certificate: Από τον πάπα λοιπόν παρήγγειλε η μαμά της Μελίσα και κατέφτασαν στο Περού τρία certificates with pope’s blessing στη φιλική τιμή των πενήντα ευρώ έκαστο.  Και εσύ σκέφτεσαι τον πάπα στην τηλεόραση να λέει στις δύο ευλογίες η μία δώρο ή παραγράψτε τώρα τις αμαρτίες σας για μόλις πεντακόσια ευρώ και εξασφαλίστε έκπτωση για δίκλινο με air-condition στον παράδεισο.

Achachai: Κρύοοοο. Σύμφωνα πάντα με την έγκυρη πηγή Raul που μεγάλωσε σε ένα ράντσο δίπλα στη ζούγκλα στο Εκουαδόρ, οπότε μπορεί και να την έβγαλε από το μυαλό του ή να του την ψιθύρισαν οι Ινδιάνοι στο αυτί όταν ήταν μωρό. Ο Raul έχει δυο πληγές στους αγκώνες του: «Α! Αυτές είναι από όταν καβαλούσα τους ταύρους στα πανηγύρια στα διπλανά χωριά…πρέπει να έρθεις στο ράντσο μου οπωσδήποτε!»

Ντροπή: Την Παρασκευή η φίλη Ιταλίδα έκανε αποχαιρετιστήριο πάρτυ και ήρθαν και κάτι άσχετοι φίλοι της. Πιάνω λοιπόν την κουβέντα με την Ντενίσα

-So, where are you from?

-From Greece and you?

-Α! Από Ελλάδα; Εγώ μεγάλωσα Ελλάδα, είμαι Αλβανίδα!

Μετά από πολλά ποτά και πολλά τσιγάρα, την ώρα του αποχαιρετισμού η Ντενίσα μου λέει σε άπταιστα ελληνικά: Είσαι πολύ καλή, δεν είσαι σαν τους Έλληνες που όταν τους λέω ότι είμαι από την Αλβανία με κοιτάνε λες κι έχω το λιγότερο φυματίωση… (wtf?!)

Υπερωρίες: The day we publish league tables and give them to the financial advisors. Συζήτηση με το λιμό δίπλα μου μετά από 9 ώρες παράκρουσης και κανένα τρίωρο πρν τελειώσουμε ΚΑΙ αφού έχουν ήδη εκδοθεί οι πίνακες:

– Ehmmm… malaka I forgot to put this deal on final..

-Ahahaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

Με λίγα λόγια ο φίλος ξέχασε να τελείωσει ένα 8 billion deal που θα άλλαζε τις κατατάξεις στους πίνακες ΕΝΤΕΛΩΣ. Αυτό ήταν, δε δούλεψα άλλο για την υπόλοιπη μέρα καθώς ο πόνος στην κοιλιά μου από το ακατάσχετο γέλιο με εμπόδιζε. Καθώς αν το αφεντικό το έπειρνε χαμπάρι, θα τον έσφαζε στο γόνατο ως καθαρόαιμος έλληνας της διασποράς. Ο τύπος δίπλα έχασε τούλάχιστον δύο χρόνια από τη ζωή του όσο εγώ του έστελνα emails με θέμα: Πως να σκοτώσετε τον υπάλληλο σας σε τρία απλά μαθήματα: Chainsaw, Decapitation, shotgun? Διαλέξτε τον τρόπο σας ταιρίαζει και σε περίπτωση αποτυχίας ζητήστε τα χρήματά σας πίσω!

EUROcup: Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που τυχαίνει να βλέπω αγώνες και δεν υποστηρίζει (υποστήριζε) κανείς τη φτωχομάνα εκτός από εμένα! Όσο να πεις στη χώρα σου δε θα σου την πει κανείς. Ο Σουηδός (aka Barbie) όμως; Ο πολλά βαρύς Ρώσος; Ο φίλος Ισπανός; Δηλαδή με λίγα λόγια καλύτερα να μην κερδίζαμε ποτέ την παπαριά πριν από τέσσερα χρόνια, μιλάμε για πολύ δούλεμα…

Up jumped the devil

Το πιο περίεργο πράγμα που μου συμβαίνει Κυριακάτικα- μετά την κλοπή ΑΤΜ με γερανό που έλαβε χώρα στο χωριό μου, πριν δυο Κυριακές-είναι η φασίνα. Γι’αυτό και τρομαγμένη παράτησα τη σκούπα και έπιασα το πληκτρολόγιο. Έτσι, αυτά συμβαίνουν όταν πέφτεις σε καταστολή το Σάββατο, κοιμάσαι όλη μέρα, ξυπνάς στις δύο και ψήνεις καφέ, παίρνεις τηλέφωνο τον Ντοτ (χρειάζονται και οι ιπποπόταμοι το τροπικό τους κλίμα που και που) και μετά είσαι εσύ και το σπίτι, και τότε συμβαίνει αυτό το πράγμα που όλες οι ψυχολογικές ταινίες κόσμου του τρόμου (ή το αντίθετο) που έχεις δει από παιδί (γιατί είσαι κούλ Αλέξης όταν είσαι με κόσμο) αρχίζουν να τρώνε το μυαλό σου και μετά σκάει μύτη ο Nick Cave με τον Θωμά απο το «The orphanage» σιγοτραγουδώντας απαλά το Up jumbed the devil και σκέφτομαι γιατί δεν άρχισα τα σκληρά ναρκωτικά όταν έπρεπε, γιατί θα είχα κάψει ήδη σημαντική μερίδα του εγκεφάλου μου, ειδικά εκείνο το κομμάτι that deals with paranoia. Έτσι ευχάριστα πέρασε το Σαββατόβραδο (κάτι ήξερε λοιπόν η Άτζελα όταν ευχόταν φωτιά στα Σαββατόβραδα). Δε νομίζω να κοιμήθηκα και καθόλου, ίσως λίγο όταν ξημέρωσε και έπεισα τον εαυτό μου ότι είμαι παιδί indigo (το είχε δει η Άλεξ σε μια εκπομπή του Χαρδαβέλλα) και η διάνοια μου δε θα επέτρεπε ποτέ τέτοιο ξεπεσμό.  Έτσι ο Εκδικητής σηκώθηκε στις οκτώ να τιμωρήσει τους γείτονες που είχαν το ΘΡΑΣΟΣ να κοιμούνται όλο το βράδυ όσο εγώ προσπαθούσα να ξορκίσω το κακό.

Whatever makes her happy…

….whatever Piggy wants

Fouturist Distracted

Η υπερβολική δόση αρώματος βανίλια (μάλλον κάποιο παρακλάδι της αξέχαστης Μυρτώς) που φοράει η απέναντι μου στη δουλειά-επονομαζόμενη και ως URuk HAi- έχει καταφέρει να τραυματίσει ανεπανόρθωτα το νεύρο εκείνο που συνδέει τη σκέψη με το δάχτυλο. Κοινώς έχω στερέψει. I am under Uruk’s voodoo. Της το αφιερώνω λοιπόν, σ’αυτήν και τους φανταστικούς της φίλους (καθώς μιλάει διαρκώς μόνη της, καλύτερα δηλαδή γιατί όταν μου απευθύνει το λόγο, ο εγκέφαλος μου μπαίνει στην κατάψυξη). Κρίμα που δε μπορώ να μοιραστώ μαζί σας το αληθινό URuk αλλά είναι ένας λόγος για επίσκεψη και φωτογραφία αμέσως μετά το Μπιγκ Μπεν. Άντε θα δώσω κι ένα τελευταίο χιντ από Nofx:

…I’m her butter she’ my bread
She’s like a mobile waterbed
And hwen I got on top of her
I can’t touch the mattress

And when her flesh begins to sag
She’s like a human sleeping bag
I feel so cozy safe and warm
She’s my insulation…

«Hotdog In a Hallway»

Φοβού τους Δαναούς

Ταξίδι στα Βόρεια (κατά τον Κωστάκη Ανάν (γράφει ακόμα στη Βαβέλ;)

Ταξίδι Ιγκόγκνιτο σε ψυχρά – τάξεως μείον – κλίματα όπου η μπύρα ρέεει άφθονη όπως το λάδι στην Καλαμάτα. Παρακάτω ακολουθεί πραγματικός διάλογος που έλαβε χώρα εις βόρεια μπυραρία και εις την αγγλικήν γλώσσα (αγγλικά αλά Ευρωγνώση). Και ο διάλογος διαδραματίστηκε στα αγγλικά καθότι το πέμπτο μέλος (ούτε χέρι ούτε πόδι) της παρέας ήτο εντόπιας παραγωγής.

Ξένος (για εμάς άλλα όχι για τον τόπο): Κέρδισε η Bayern τις προάλλες με μεγάλη διαφορά μια ομάδα, να δείτε ποια ήταν, αυτή με τα κίτρινα και μαύρα;

Τρίο Μπελκάντο: Αν ήταν Βόρεια (της Ελλάδος και όχι του παγκοσμίου χάρτη) μάλλον ο Άρης ή η ΑΕΚ θα ήταν…

Ξ: Έχετε και μια άλλη εκεί πάνω, τον Ηρακλή;

Τρίο: Α, βέβαια, βέβαια έχουμε και τον δοξασμένο Ηρακλή.

Ξ: Αυτός δεν ήταν κάποιος στη μυθολογία σας; Πολύ δυνατός και τέτοια, ποιος είναι ακριβώς ο μύθος;

Πρώτος Μούφας: Α, ναι βέβαια, ήτο ο Ηρακλής που γεννήθηκε από το κεφάλι της Αθηνάς…

Δεύτερος Μούφας φουτουρίστας εις την ελληνική: Καλά ρε μάλαξ τι του λες του ανθρώπου, η Αθηνά ήταν που είχε ξεπεταχτεί από το κεφάλι του μέγα Συμπαντικού Θεού των θεών, του Δία.

Πρώτος Μούφας εις την ελληνική: Καλά το θυμόμουν ότι η Αθηνά έχει εμπλακεί σε σκάνδαλο με κεφάλι!

Φανερά η συγκεκριμένη κουβέντα είχε τελματώσει, ο Βόρειος ερωτοτροπούσε με την αντιπροσωπεία της Μεσογείου και οι δυο μούφες με το τρίτο αθώο θύμα αποφάσισαν να πάνε για τσιγάρο (γιατί απαγορεύτηκε και εκεί προσφάτως, βέβαια, πολιτισμός όχι αστεία)

Το παρεάκι καθόταν στον πάνω όροφο, οπότε κατεβαίνουμε τις σκάλες οδεύοντας προς την έξοδο. Ο πρώτος Μούφας όμως είχε άλλα σχέδια καθώς δεξιά του τελευταίου σκαλοπατιού είχε μια μεγάλη πόρτα με χερούλι. «Θα βγούμε από δω» διακύρηξε ο Μέγας, «έχει τραπεζάκι έξω». Το τεράστια γραμμένο με κόκκινα γράμματα διεθνές σύμβολο της απαγόρευσης προφανώς δεν έκανε το αυτί του πρωτοσύγγελου της μούφας να ιδρώσει. «Θα την ανοίξω», είπε αποφασιστικά και την άνοιξε. Τραγούδι ήταν αυτό που χάιδεψε τα αυτιά μας ή ο συναγερμός; Ο πρώτος μούφας δεν πτοήθηκε, πλησιάσε τον βόρειο σερβιτόρο, παραδέχτηκε ότι η πόρτα δεν ανόιγει, ο σερβιτόρος παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει πως να κλείσει το συναγερμό, καμία ελπίδα για περαιτέρω συνεννόηση, και κυρίες βγήκαμε από μπροστά αφήνοντας πίσω έναν ολόκληρο πολυχώρο να βουίζει…

Brain Damaged

Ο futourist δεν αισθάνεται και πολύ καλά, μια ζαλαμούρα χτυπάει ύπουλα το τρίτο νεύρο του πρώτου οπτικού του μανδύα. Το μάτι προσπαθεί να κλείσει αλλά ζορίζεται και συνάμα ζορίζει και τη τσίμπλα που έχει κάτσει κάπου στο κέντρο, γενικά ζοριζόμαστε όλοι και ο ύπνος δεν περνάει και πολύ καλά, ψιλονιώθει άβολα οπότε αποφασίζει να φύγει. Γιατί; Είναι ακόμη εννιά και είναι Σάββατο! Γιατί να μη μπορώ να κοιμηθώ ως της 12 όπως η πριγκήπισσα Αγγελική; Θα σου πω γιατί, γιατί εδώ στην Αγγλία τα μόνα τζούρια που έχουν είναι τα γλυφιτζούρια ενώ η ανάγκη για ΠΑΝΤΖΟΥΡΙΑ είναι επιτακτική. Δηλαδή με λίγα λόγια μέσα στην εβδομάδα ξυπνάω στις εφτά και νομίζω ότι δεν πάω στη δουλειά αλλά στο Blairwitch Project από την καταχνιά και το πισσοσκόταδο και το Σάββατο που ο πολεμιστής ξεκουράζει τα όπλα του, πρέπει δηλαδή να τον τυφλώνει το φως;;; Και μάλιστα με τα σχέδια της καταπληκτικής κουρτίνας του σπιτιού (το ίμπακτ της κουρτίνας στην ψυχολογία μου είναι το ίδιο με αυτό της βάτας των 80’s σε σακάκι των 90’s). Θα φτιάξω ένα καφέ της προκοπής λέω και όμως, ο βαλτός καφές με προδωσε. Το πεντηκοσιοστό έκτο και τελευταίο σακουλάκι λουμίδη, που με περισσή φροντίδα έιχαν ταχυδρομήσει οι σπόνσορές μου, σπαράζει μπροστά μου. Είναι Σάββατο και δεν υπάρχει Θεός.

Πτήση Τσάρτερ και τα μυαλά στα κάγκελα

-Πάρε τηλέφωνο να επιβεβαιώσεις την πτήση.

-Ναι, γεια ζαζ. Παίρνω να επιβεβαιώσω την πτήση 666-668 (the number and the neighbor together)

-Ε, ναι κοπέλα μου τελικά πετάς εννιάμιση, άντε γεια σου τώρα.

Futourist ecstatic arrives at the airport:

Εχμ ναι…η μόνη πτήση με τον αριθμό του κτήνους πετάει για Θεσσαλονίκη αλλά ΜΕΣΩ Παρισίων και με μια ώρα καθυστέρηση. Μάλιστα. Της κοπέλας στο ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ταξιδιωτικό γραφείο προφανώς της διέφυγε αυτή η μικροσκοπική λεπτομέρεια. Μια φακλάνα δίπλα ωρύεται: Ποιοι είναι οι έξτρα; (Οι ποιοι;) Αυτοί που δεν είναι με τον Ζορπίδη! Αυτά είναι, γίναμε ΚΑΙ εξτρα. Με τα πολλά και με μια καινούρια φιλία (όχι από το γκρουπ του Ζορπίδη ΦΥΣΙΚΑ) φτάνουμε στο Παρίσι. Το νεό ελληνικό αίμα που εισέρχεται με φόρα στο δύστυχο «αεροπλάνο» βράζει. Οι αριθμοί των θέσεων ίδιοι με εκείνους επιβατών που ήδη στρογγυλοκάθονται και ο πανικός αρχίζει να γεμίζει την ατμόσφαιρα όπως ο καπνός λίγο πριν τη φωτιά. Φωνές διάσπαρτες γλείφουν όπως οι φλόγες, το χώρο:

-Τασούλα, να κόψεις τον κώλο σου να βρεις θέση για μένα και το παιδί.(Σωστός)

Το πάντα επίκαιρο: Θα σας κάνω καταγγελία! και άλλα τέτοια ωραία.

Οι ώρες κυλούν απελπιστικά αργά και η βλαχοκατάσταση των διπλανών μου (από αυτά τα ζευγάρια που υπάρχουν για να διαταράσσουν με τη βλακεία τους τη συμπαντική ισορροπία) δεν περιγράφεται. Όμως, ναι σε λίγο τα αυτιά θα αρχίσουν να βουλώνουν, τα μάτια να βουρκώνον, ο Λευκός Πύργος να αχνοφαίνεται! Προσγείωση!!!!!

Λίγα λεπτά αργότερα και καθώς το αεροπλάνο τρίβεται ηδονικά στο διάδρομο, ο βλακοδιπλανός μου σηκώνεται γιατί πιάστηκε. Ρϊχνει το απαραίτητο για την περίσταση ρέψιμο και αράζει όρθιος με το λαμπάκι για τη ζώνη ακόμη αναμμένο. Αυτό δημιουργεί ένα μίνι νευρικό κλονισμό στον πιλότο, όπου και αποφασίζει να φρενάρει απότομα, ουρλιάζοντας συνάμα να καθίσουν κάτω όλοι οι επιβάτες. Ο διπλανός μου φυσικά δεν καταλαβαίνει ΓΡΙ οπότε και συνεχίζει το τέντωμα. Ευγενικά του ζητώ να παλουκωθεί επιτέλους αλλά όχι, έχει απορίες:

-Γιατί αφου φτάσαμε;! Θα του κάνω καταγγελία!!!

-Τι είναι το αεροπλάνο το 17 της Τριανδρίας να πατήσετε το κουμπί και να κατεβείτε;

Δυστυχώς δεν είχαμε το ίδιο χιούμορ με αποτέλεσμα να ξινίσει αλλά και να καθήσει.

Τα μαυρισμένα μάτια του μπαμπά μου (από την αυπνία) και τα μάτια-φρουτάκια του Τρίο Μπελκάντο με περίμεναν στο φιλικό για τους χρήστες αεροδρόμιο…

to be continued