Φοβού τους Δαναούς

Ταξίδι στα Βόρεια (κατά τον Κωστάκη Ανάν (γράφει ακόμα στη Βαβέλ;)

Ταξίδι Ιγκόγκνιτο σε ψυχρά – τάξεως μείον – κλίματα όπου η μπύρα ρέεει άφθονη όπως το λάδι στην Καλαμάτα. Παρακάτω ακολουθεί πραγματικός διάλογος που έλαβε χώρα εις βόρεια μπυραρία και εις την αγγλικήν γλώσσα (αγγλικά αλά Ευρωγνώση). Και ο διάλογος διαδραματίστηκε στα αγγλικά καθότι το πέμπτο μέλος (ούτε χέρι ούτε πόδι) της παρέας ήτο εντόπιας παραγωγής.

Ξένος (για εμάς άλλα όχι για τον τόπο): Κέρδισε η Bayern τις προάλλες με μεγάλη διαφορά μια ομάδα, να δείτε ποια ήταν, αυτή με τα κίτρινα και μαύρα;

Τρίο Μπελκάντο: Αν ήταν Βόρεια (της Ελλάδος και όχι του παγκοσμίου χάρτη) μάλλον ο Άρης ή η ΑΕΚ θα ήταν…

Ξ: Έχετε και μια άλλη εκεί πάνω, τον Ηρακλή;

Τρίο: Α, βέβαια, βέβαια έχουμε και τον δοξασμένο Ηρακλή.

Ξ: Αυτός δεν ήταν κάποιος στη μυθολογία σας; Πολύ δυνατός και τέτοια, ποιος είναι ακριβώς ο μύθος;

Πρώτος Μούφας: Α, ναι βέβαια, ήτο ο Ηρακλής που γεννήθηκε από το κεφάλι της Αθηνάς…

Δεύτερος Μούφας φουτουρίστας εις την ελληνική: Καλά ρε μάλαξ τι του λες του ανθρώπου, η Αθηνά ήταν που είχε ξεπεταχτεί από το κεφάλι του μέγα Συμπαντικού Θεού των θεών, του Δία.

Πρώτος Μούφας εις την ελληνική: Καλά το θυμόμουν ότι η Αθηνά έχει εμπλακεί σε σκάνδαλο με κεφάλι!

Φανερά η συγκεκριμένη κουβέντα είχε τελματώσει, ο Βόρειος ερωτοτροπούσε με την αντιπροσωπεία της Μεσογείου και οι δυο μούφες με το τρίτο αθώο θύμα αποφάσισαν να πάνε για τσιγάρο (γιατί απαγορεύτηκε και εκεί προσφάτως, βέβαια, πολιτισμός όχι αστεία)

Το παρεάκι καθόταν στον πάνω όροφο, οπότε κατεβαίνουμε τις σκάλες οδεύοντας προς την έξοδο. Ο πρώτος Μούφας όμως είχε άλλα σχέδια καθώς δεξιά του τελευταίου σκαλοπατιού είχε μια μεγάλη πόρτα με χερούλι. “Θα βγούμε από δω” διακύρηξε ο Μέγας, “έχει τραπεζάκι έξω”. Το τεράστια γραμμένο με κόκκινα γράμματα διεθνές σύμβολο της απαγόρευσης προφανώς δεν έκανε το αυτί του πρωτοσύγγελου της μούφας να ιδρώσει. “Θα την ανοίξω”, είπε αποφασιστικά και την άνοιξε. Τραγούδι ήταν αυτό που χάιδεψε τα αυτιά μας ή ο συναγερμός; Ο πρώτος μούφας δεν πτοήθηκε, πλησιάσε τον βόρειο σερβιτόρο, παραδέχτηκε ότι η πόρτα δεν ανόιγει, ο σερβιτόρος παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει πως να κλείσει το συναγερμό, καμία ελπίδα για περαιτέρω συνεννόηση, και κυρίες βγήκαμε από μπροστά αφήνοντας πίσω έναν ολόκληρο πολυχώρο να βουίζει…

Brain Damaged

Ο futourist δεν αισθάνεται και πολύ καλά, μια ζαλαμούρα χτυπάει ύπουλα το τρίτο νεύρο του πρώτου οπτικού του μανδύα. Το μάτι προσπαθεί να κλείσει αλλά ζορίζεται και συνάμα ζορίζει και τη τσίμπλα που έχει κάτσει κάπου στο κέντρο, γενικά ζοριζόμαστε όλοι και ο ύπνος δεν περνάει και πολύ καλά, ψιλονιώθει άβολα οπότε αποφασίζει να φύγει. Γιατί; Είναι ακόμη εννιά και είναι Σάββατο! Γιατί να μη μπορώ να κοιμηθώ ως της 12 όπως η πριγκήπισσα Αγγελική; Θα σου πω γιατί, γιατί εδώ στην Αγγλία τα μόνα τζούρια που έχουν είναι τα γλυφιτζούρια ενώ η ανάγκη για ΠΑΝΤΖΟΥΡΙΑ είναι επιτακτική. Δηλαδή με λίγα λόγια μέσα στην εβδομάδα ξυπνάω στις εφτά και νομίζω ότι δεν πάω στη δουλειά αλλά στο Blairwitch Project από την καταχνιά και το πισσοσκόταδο και το Σάββατο που ο πολεμιστής ξεκουράζει τα όπλα του, πρέπει δηλαδή να τον τυφλώνει το φως;;; Και μάλιστα με τα σχέδια της καταπληκτικής κουρτίνας του σπιτιού (το ίμπακτ της κουρτίνας στην ψυχολογία μου είναι το ίδιο με αυτό της βάτας των 80’s σε σακάκι των 90’s). Θα φτιάξω ένα καφέ της προκοπής λέω και όμως, ο βαλτός καφές με προδωσε. Το πεντηκοσιοστό έκτο και τελευταίο σακουλάκι λουμίδη, που με περισσή φροντίδα έιχαν ταχυδρομήσει οι σπόνσορές μου, σπαράζει μπροστά μου. Είναι Σάββατο και δεν υπάρχει Θεός.

TZA!

Καλησπέρα φίλες και φίλοι. Ανηλειμμένες υποχρεώσεις (που χρειάζονται διαβατήριο) και μια αναπάντεχη διακοπή της πολύτιμης χρηματοδότησης της Διαφημιστικής Εταιρείας, αυτό το ερπετό που κρατάει από τα RX/ το ταλέντο τόσων και τόσων παιδιών, τόσων και τόσω ψυχών, κράτησαν τη φυλλάδα αραχνιασμένη για πολύ καιρό αλλά όχι και τόσο πολύ ώστε να έρθει επίσκεψη ο Σκώρος, ο φόβος και ο τρόμος του μπλόγκερ και του κασμιρένιου κασκόλ.

Καλό Μήνα καταρχάς και χρόνια πολλά στις Υπαπαντές. Ας μη ξεχνάμε πάραυτα το μήνα Ιανουάριο όπου ο Αη Βασίλης δε ξέχασε τα αποδημητικά πουλιά του και ξεπέρασε τον εαυτό του θα μπορούσαμε να πούμε, πηγαινοφέρνοντας κουτιά μελομακάρονα, κουραμπιέδες, οικογένεια (υπάρχει ακόμη αυτός ο θεσμός) και πολλά από το πρώτο συνθετικό της αλφαβήτας. Ένα ταξίδι στην Πόλη όπου τα λουκούμια στάζουν μέλι και τα κοκορέτσια πωλούνται νόμιμα σε ψωμάκι με φρέσκο κρεμμυδάκι. Ένας γάμος και ένα γλέντι πάλι στην Πόλη όπου τουρίστας και λοιποί συγγενικοί τουρίστες αφήνιασαν με μοναδικά χορευτικά, στυλ και σέξαπηλ. Το λάδι της βάφτισης είναι αυτό που τελικά καθορίζει για πάντα την ιδιοσυγκρασία μας, άπιστε αναγνώστη και το κλαρίνο είναι ο αρχηγός των μουσικών οργάνων, αδιαμφισβήτητα. Προκαλεί βέβαια μερική κώφωση αλλά αξίζει τον κόπο. Ένα χανουμάκι που έπρεπε να χορεύει με το γαμπρό αλλά προτιμούσε τον μουφοΝτοτ και το ξεμάλλιασμα αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή γατί έχουμε κι ένα κούτελο που πρέπει να κρατήσουμε καθαρό. Αυτή η Πόλη είναι η δίδυμη αδερφή της νύφης του Θερμαϊκού, αλλά με περισσότερες χάρες πιο φιλικούς ανθρώπους, εκεί κατέληξα. Η επιστροφή στο μουντό (και καλά) Λονδίνο έφερε τις γλυκιές μου αγάπες, Αυγερινούς, έτοιμες για όλα με τον ταξιδιωτικό οδηγό προέκταση του δεξιού χεριού (το αριστερό το κρατάμε για τις επαναστάσεις). Πάλι καλά που ήταν το Δεύτερο Άλφα να συγκρατεί το Τρίτο, που επέμενε να μιλάει ελληνικά σε όλους και να περιμένει και απάντηση. Κάτι σαν την πολυαγαπημένη Μινκ στην Ισπανία. Δέκα μέρες είναι τίποτα, είναι ένα σουσάμι από όλο το κουλούρι , ήθελα κι άλλο, κι άλλο κι άλλο! Το υπογλυκαιμικό Τρίτο Άλφα ήταν συνέχεια με μια σοκολάτα στο στόμα, γιατί τα χέρια ήταν απασχολήμένα με τον οδηγό και τη φωτογραφική ενώ το στερημένο Δεύτερο Άλφα, όποτε μπορούσε άναβε και ένα τσιγάρο, γιατί έχουμε κι αυτή την απαγόρευση εδώ πέρα και ήταν φανερό ότι περιοριζόταν (το Άλφα). Να μην ξεχάσω και το θέατρο, γιατί είμαστε και θεατρόφιλοι εκτός από νικοτινόφιλοι και θέλαμε και την απαραίτητη δόση κουλτούρας πριν την επιστροφή στην πατρίδα. Παρακολουθήσαμε λοιπόν τους Μόντυ Πάιθονς, με τα απαραίτητα κενά, όπου κάνεις πως καταλαβαίνεις, κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι και γελάς με κάτι δευτερόλεπτα καθυστέρηση αλλά με πολύ περισσότερο πάθος από αυτό των φλεγματικών διπλανών σου. Στο τέλος έπεσαν και κάτι κομφετί από το ταβάνι, μιλάμε για υπερπαραγωγή, όχι αστεία. Κρίμα που δεν πήρα αυτόγραφο.Ένα αυτόγραφο έχω πάρει σε όλη τη ζωή μου. Από τον Κωστάλα όταν παρουσίαζε τα μπαλέτα στον πάγο (άλλη υπερπαραγωγή) για τον Ντοτ, και ο Ντοτ είχε συγκλονιστεί πραγματικά, νομίζω με φίλησε και στο μαγουλο, ήταν αρχή τότε, ήμασταν στα ντουζένια μας! Στα μπαλέτα λοιπόν ήμουν με το Άλφα το Πρώτο, τη Ντάμα Πίκα, που δυόμιση ώρες μετά και μισή ώρα πριν τελειώσει η παράσταση μου λέει, καλά κανείς δε θα γλιστρήσει και εκείνη την ώρα κάνει ο πρωτοχορευτής ένα τριπλό τόλουπ, τον προδίδει το αντιστασιακό του πόδι και σκάει στην πίστα, κοιτάω την Α-Οξαποδώ και κάνω το σταυρό μου…