Castle Rock

Πρώτον μην ταξιδέψεις βράδυ ειδικά αν ο προορισμός σου είναι κάπου μακριά και δεύτερον μην αφήσεις τη ιρακινή αντιζιονιστική λαχανοφυλλάδα να πάρει το τιμόνι καθώς και μόνο η τοποθέτησή του στη θέση του οδηγού, κατέβασε αυτόματα το ντεπόζιτο στη μέση. Ποιος είδε το Ali και δεν τον φοβήθηκε. Οι βλαχοδήμαρχοι άγγλοι οδηγοί συνηθισμένοι να το ξύνουν ασύστολα στη γρήγορη λωρίδα, θα θυμούνται για πάντα εκείνο το βράδυ της Παρασκευής. Εμένα μου τα είπαν γιατί έριχνα τον ύπνου του δικαίου στο βολικό πίσω κάθισμα. Ο ιρακινός φλασομανής με τις απαγορευτικές ταχύτητες εκτελούσε ότι κινούνταν στο διάβα του, με αποτέλεσμα γύρω στις δυόμιση να φτάσουμε στον πολυπόθητο προορισμό δηλαδή καταρχάς στο hostel. Δίπλα στο κάστρο. Castle. Που είναι χτισμένο πάνω σε ένα βράχο. Rock. Castle Rock(s).

Λάθος άτομο (aka Dot): Hi, we booked a room for three.

Receptionist: Oh…I can’t find your name.

Ali: Look under malakas (!)

Τα προβλήματα όμως δεν τέλειωσαν εκεί. Ως γνήσιος τουρίστας δεν είχα κανένα είδος ταυτότητας μαζί μου και ο κύριος έκανε νερά. Στο τέλος του έδωσα την κάρτα του τρένου που βρήκα (όχι και τόσο) εύκαιρη στο χάος που λέγεται τσάντα.

Receptionist: UNFORTUNATELY you came late. The hostel is fully booked. You will sleep in seperate rooms.

= εγώ μακριά από το παρεάκι μου και με άλλα δώδεκα κορίτσια (=εικοσιτέσσερα παπούτσια) στο δωμάτιο Scottish Football και στο κρεβάτι Hearts. Το στράβωμα μου είχε φτάσει μέχρι το πάτωμα και στο αγουροξυπνημένο μου βλέμμα προστέθηκε εκείνο του φονικού όπλου με μόνο στόχο τον άμοιρο Ντοτ. Ανασυγκρότησα τις δυνάμεις μου και κατευθύνθηκα προς το γήπεδο. Εκεί επικρατούσε το σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι, πίσσα, με αποτέλεσμα να σκουντουφλήσω στο πρώτο παπούσι και να δώσω έτσι το έναυσμα για να ξεκινήσει η συναυλία των Σσσσ. Δεν πτοήθηκα και συνέχισα να ψάχνω στα τυφλά. Εκεί κάπου με βρήκε και το δεύτερο παπούτσι, τα αίματα άναψαν και τα Σσσ έγιναν αποδοκιμαστικά Τσσσ και δεν άντεξα, άνοιξα το μελιστάλαχτο στοματάκι μου λέγοντας στα κορίτσια πως αν ήθελαν ησυχία καλύτερα να πήγαιναν σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων και όχι σε hostel. Κάθε ευκαιρία για παντοτινές φιλίες χάθηκε, το κρεβάτι βρέθηκε και παραδόθηκα άνευ όρων στον καλύτερο μου φίλο μετά τα ταξίδια, τον ύπνο.

Φήμες ήθελαν το Λοχ Νες να είναι μάπα (και μακριά) και ο δρόμος μας έβγαλε στο Λοχ Λόμοντ αφού πρώτα περάσαμε από το στέκι του Γουίλιαμ Γουάλας (aka Braveheart) όπου ο ιρακινός κριτικός της πενταροδεκάρας αποφάνθηκε ότι το άγαλμά του έμοιαζε εκπληκτικά στον Μελ Γκίμπσον. Εκεί στη λίμνη είχε και κάτι μονοπάτια που έβγαλαν από μέσα μου τον ακροβάτη Μόγλη και λίγο έλειψε να φάω τα μούτρα μου. Ο Ιρακινός αλλοπρόσαλλος βρήκε ένα ξύλο και για καμιά ώρα νόμιζε ότι ήταν ο Γκάνταλφ και ο Ντοτ-Παπαράτσι έβγαζε τις φωτογραφίες του κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα το παρεάκι του σε κάθε ευκαιρία. Η λίμνη ήταν χλιαρή και στη μέση είχε ένα νησάκι με πάπιες που φροντίσαμε να ενοχλήσουμε. Με τις πολλές βλακείες κουραστήκαμε και πήγαμε στη πάμπ δίπλα όπου ένας από τους σκοτσέζους θαμώνες φορούσε κιλτ. Ακολουθώντας πιστά της οδηγίες του ανώμαλου Μότορ εστίασα στην απαγορευμένη ζώνη του ανυποψίαστου σκοτσέζου, ο οποίος με πήρε πρέφα και έτσι δεν κατάφερα να ολοκληρώσω επιτυχώς την αποστολή μου. Παρεπιπτόντως, η προφορά των σκοτσέζων είναι χίλιες φορές πιο συμπαθητική από αυτή των εγγλέζων, ίσως επειδή δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν. Να μην ξεχάσω να αναφέρω τις γλυκές μου, τις σκοτσέζικες αγελάδες-βούδες, τις οποίες πετύχαμε στη διαδρομή και με χίλια δυο παρακάλια έπεισα τον Ντοτ να κατέβει να τις φωτογραφήσει (γιατί εγώ είμαι σκράπας και θα έβγαζα φωτογραφία τον ουρανό).

Μιάμιση ώρα αργότερα γυρίσαμε στο Εδιμβούργο και μιάμιση ώρα αργότερα στο hostel που δεν το βρίσκαμε με τίποτα. Που να μην ήταν και δίπλα στο Κάστρο δηλαδή. Βασικά κανένας δρόμος δε μας έκανε, ο ένας μονόδρομος, ο άλλος για ταξί, ο τρίτος για λεωφορεία. Ο πάντα υπομονετικός ιρακινός πιλότος ρωτούσε συνάδελφους οδηγούς αλλά πάντα την τελευταία στιγμή αλλάζαμε τη διαδρομή γιατί ο Ντοτ ήταν (και καλά) σίγουρος ότι έπρεπε να πάμε από αλλού. Εν τέλει παρκάραμε και εγώ επέμενα να πάμε να βρούμε έναν ωραίο πλακόστρωτο δρόμο που είδα μέσα από το αυτοκίνητο (πάντα συγκεκριμένη!). Η ιρακινή πυξίδα μπήκε οδηγός και μετά από ακριβώς δύο ώρες αφού έχουμε κάνει το γύρω ΟΛΟΥ του Εδιμβούργου καταλήγουμε στον όμορφο πλακόστρωτο δρόμο που ήταν δίπλα στο hostel και εμείς δεν τον είδαμε γιατί πήραμε ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση.Oh well…

Το Εδιμβούργο είναι απίστευτα όμορφο, οι άνθρωποι φιλικοί, τα ποτά καθαρά και το χάγκις φρεσκοψημένο και το αλλάζω ευχαρίστως με το Λονδίνο. Οι μόνοι που δεν είδα ήταν ο Χαϊλάντερ και το παρεάκι του Ντόκτορ Αφάνα που δε θα μου ξεφύγουν την επόμενη φορά και αυτό είναι ΔΕΣΜΕΥΣΗ!