Decadence

όπως έλεγε και ο τσέχος καθηγητής των αγγλικών, όταν με έβλεπε με τις αλυσίδες στο πλάι και τα βραχιόλια από μανταλάκια.

Κάπως έτσι κύλησε ένα απόγευμα που ως μόνο στόχο είχε τη χαλάρωση.  Ένα στόχο είχε και δεν τον πέτυχε. Ο συνδυασμός φαγητού και ταινίας που συνήθως μαγικά οδηγεί σε πελάγη ευδαιμονίας και σε λιβάδια πρόβειας ευτυχίας, δεν κατάφερε τίποτα από τα δύο.  Πρώτον, για πρώτη (και γιατί να το κρύψω; ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ) φορά πήραμε έτοιμη πίτα από τα user-friendly-every-little-helps- TESCO-value-for-money και αφήσαμε το φούρνο να κάνει τα υπόλοιπα.  Είχαμε και κέφια με αποτέλεσμα να δώσουμε μια ευκαιρία στο alter ego και συγκεκριμένα στον Sakis.  Δεν έπρεπε. Κακά ελληνικά πλημμύρισαν την οθόνη και μια αηδιαστική πίτα στρογγυλοκάθισε στον οισοφάγο μας. Κάθε ελπίδα να χωνέψουμε το φαγητό και την ταινία ταυτόχρονα απέβηκε μοιραία. Η “και καλά” πίτα ήταν το λιγότερο αδιάφορη, αισθητικά, οπτικά και γευστικά μια ολοκληρωτική αποτυχία.  Ο Σάκης λεγόταν Στέφανος αλλά για τους φίλους Στεφ (Φευ!) και ήταν too cool for school. Αυτό που με ενοχλούσε και τη μιάμιση ώρα, εκτός από την πίτα που έφαγα γιατί πεινούσα, ήταν η φρατζούλα του Στεφ, που έπεφτε πάνω στο δεξί του μάτι και φανερά τον εμπόδιζε να διαβάσει αυτά που έπρεπε να πει, και νομίζω αυτός ήταν και ο λόγος που την περισσότερη ώρα δε μιλούσε. Και να πεις ότι έδειξε και λίγο μπουτάκι, ένα κοιλιακό, ένα κάτι, να πεις δεν πειράζει, τουλάχιστον έκανα οφθαλμόλουτρο, ΟΥΤΕ ΚΑΝ.  Ούτε καν αυτό.  Δεν είχαμε καν το κουράγιο να γελάσουμε Είναι από τις  φορές που ο εγκέφαλος παραλύει από το οπτικό σοκ και αρνείται να εκτελέσει απλές διαταγές του τύπου “μην τρως άλλο αυτή την παπαριά”, ή “πάτα το στοπ τώρα” και απλά κάθεσαι εντελώς αδύναμος και ανίκανος να αντιδράσεις σε οτιδήποτε. A total waste of time, άτυχο πάρτυ, σκάρτη μουσική και το κρασί έτσι γρήγορα μας τέλειωσε, που λένε και οι πάντα προφητικές Τρύπες.

I take her to the aquarium, she says shark
I take her to the planetarium, she says dark
I take her to the seaside
Where she likes to spin and twirl
She says sure and cool and yeah
She’s my monosyllabic girl

Monosyllabic girl , Nofx για τον Στέφ (ανο) αν ήταν Στεφ (ανοία).

Castle Rock

Πρώτον μην ταξιδέψεις βράδυ ειδικά αν ο προορισμός σου είναι κάπου μακριά και δεύτερον μην αφήσεις τη ιρακινή αντιζιονιστική λαχανοφυλλάδα να πάρει το τιμόνι καθώς και μόνο η τοποθέτησή του στη θέση του οδηγού, κατέβασε αυτόματα το ντεπόζιτο στη μέση. Ποιος είδε το Ali και δεν τον φοβήθηκε. Οι βλαχοδήμαρχοι άγγλοι οδηγοί συνηθισμένοι να το ξύνουν ασύστολα στη γρήγορη λωρίδα, θα θυμούνται για πάντα εκείνο το βράδυ της Παρασκευής. Εμένα μου τα είπαν γιατί έριχνα τον ύπνου του δικαίου στο βολικό πίσω κάθισμα. Ο ιρακινός φλασομανής με τις απαγορευτικές ταχύτητες εκτελούσε ότι κινούνταν στο διάβα του, με αποτέλεσμα γύρω στις δυόμιση να φτάσουμε στον πολυπόθητο προορισμό δηλαδή καταρχάς στο hostel. Δίπλα στο κάστρο. Castle. Που είναι χτισμένο πάνω σε ένα βράχο. Rock. Castle Rock(s).

Λάθος άτομο (aka Dot): Hi, we booked a room for three.

Receptionist: Oh…I can’t find your name.

Ali: Look under malakas (!)

Τα προβλήματα όμως δεν τέλειωσαν εκεί. Ως γνήσιος τουρίστας δεν είχα κανένα είδος ταυτότητας μαζί μου και ο κύριος έκανε νερά. Στο τέλος του έδωσα την κάρτα του τρένου που βρήκα (όχι και τόσο) εύκαιρη στο χάος που λέγεται τσάντα.

Receptionist: UNFORTUNATELY you came late. The hostel is fully booked. You will sleep in seperate rooms.

= εγώ μακριά από το παρεάκι μου και με άλλα δώδεκα κορίτσια (=εικοσιτέσσερα παπούτσια) στο δωμάτιο Scottish Football και στο κρεβάτι Hearts. Το στράβωμα μου είχε φτάσει μέχρι το πάτωμα και στο αγουροξυπνημένο μου βλέμμα προστέθηκε εκείνο του φονικού όπλου με μόνο στόχο τον άμοιρο Ντοτ. Ανασυγκρότησα τις δυνάμεις μου και κατευθύνθηκα προς το γήπεδο. Εκεί επικρατούσε το σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι, πίσσα, με αποτέλεσμα να σκουντουφλήσω στο πρώτο παπούσι και να δώσω έτσι το έναυσμα για να ξεκινήσει η συναυλία των Σσσσ. Δεν πτοήθηκα και συνέχισα να ψάχνω στα τυφλά. Εκεί κάπου με βρήκε και το δεύτερο παπούτσι, τα αίματα άναψαν και τα Σσσ έγιναν αποδοκιμαστικά Τσσσ και δεν άντεξα, άνοιξα το μελιστάλαχτο στοματάκι μου λέγοντας στα κορίτσια πως αν ήθελαν ησυχία καλύτερα να πήγαιναν σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων και όχι σε hostel. Κάθε ευκαιρία για παντοτινές φιλίες χάθηκε, το κρεβάτι βρέθηκε και παραδόθηκα άνευ όρων στον καλύτερο μου φίλο μετά τα ταξίδια, τον ύπνο.

Φήμες ήθελαν το Λοχ Νες να είναι μάπα (και μακριά) και ο δρόμος μας έβγαλε στο Λοχ Λόμοντ αφού πρώτα περάσαμε από το στέκι του Γουίλιαμ Γουάλας (aka Braveheart) όπου ο ιρακινός κριτικός της πενταροδεκάρας αποφάνθηκε ότι το άγαλμά του έμοιαζε εκπληκτικά στον Μελ Γκίμπσον. Εκεί στη λίμνη είχε και κάτι μονοπάτια που έβγαλαν από μέσα μου τον ακροβάτη Μόγλη και λίγο έλειψε να φάω τα μούτρα μου. Ο Ιρακινός αλλοπρόσαλλος βρήκε ένα ξύλο και για καμιά ώρα νόμιζε ότι ήταν ο Γκάνταλφ και ο Ντοτ-Παπαράτσι έβγαζε τις φωτογραφίες του κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα το παρεάκι του σε κάθε ευκαιρία. Η λίμνη ήταν χλιαρή και στη μέση είχε ένα νησάκι με πάπιες που φροντίσαμε να ενοχλήσουμε. Με τις πολλές βλακείες κουραστήκαμε και πήγαμε στη πάμπ δίπλα όπου ένας από τους σκοτσέζους θαμώνες φορούσε κιλτ. Ακολουθώντας πιστά της οδηγίες του ανώμαλου Μότορ εστίασα στην απαγορευμένη ζώνη του ανυποψίαστου σκοτσέζου, ο οποίος με πήρε πρέφα και έτσι δεν κατάφερα να ολοκληρώσω επιτυχώς την αποστολή μου. Παρεπιπτόντως, η προφορά των σκοτσέζων είναι χίλιες φορές πιο συμπαθητική από αυτή των εγγλέζων, ίσως επειδή δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν. Να μην ξεχάσω να αναφέρω τις γλυκές μου, τις σκοτσέζικες αγελάδες-βούδες, τις οποίες πετύχαμε στη διαδρομή και με χίλια δυο παρακάλια έπεισα τον Ντοτ να κατέβει να τις φωτογραφήσει (γιατί εγώ είμαι σκράπας και θα έβγαζα φωτογραφία τον ουρανό).

Μιάμιση ώρα αργότερα γυρίσαμε στο Εδιμβούργο και μιάμιση ώρα αργότερα στο hostel που δεν το βρίσκαμε με τίποτα. Που να μην ήταν και δίπλα στο Κάστρο δηλαδή. Βασικά κανένας δρόμος δε μας έκανε, ο ένας μονόδρομος, ο άλλος για ταξί, ο τρίτος για λεωφορεία. Ο πάντα υπομονετικός ιρακινός πιλότος ρωτούσε συνάδελφους οδηγούς αλλά πάντα την τελευταία στιγμή αλλάζαμε τη διαδρομή γιατί ο Ντοτ ήταν (και καλά) σίγουρος ότι έπρεπε να πάμε από αλλού. Εν τέλει παρκάραμε και εγώ επέμενα να πάμε να βρούμε έναν ωραίο πλακόστρωτο δρόμο που είδα μέσα από το αυτοκίνητο (πάντα συγκεκριμένη!). Η ιρακινή πυξίδα μπήκε οδηγός και μετά από ακριβώς δύο ώρες αφού έχουμε κάνει το γύρω ΟΛΟΥ του Εδιμβούργου καταλήγουμε στον όμορφο πλακόστρωτο δρόμο που ήταν δίπλα στο hostel και εμείς δεν τον είδαμε γιατί πήραμε ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση.Oh well…

Το Εδιμβούργο είναι απίστευτα όμορφο, οι άνθρωποι φιλικοί, τα ποτά καθαρά και το χάγκις φρεσκοψημένο και το αλλάζω ευχαρίστως με το Λονδίνο. Οι μόνοι που δεν είδα ήταν ο Χαϊλάντερ και το παρεάκι του Ντόκτορ Αφάνα που δε θα μου ξεφύγουν την επόμενη φορά και αυτό είναι ΔΕΣΜΕΥΣΗ!

Road Trip

Με μια γκάιντα στο πίσω κάθισμα, έναν ιρακινό λαθρομετανάστη -με αψεγάδιαστη ελληνική αξάντ – στο πορτμπαγκάζ και Το Λάθος Άτομο στο τιμόνι (ας χάσω και την τελευταία έξοδο για τον αυτοκινητόδρομο! Ωχ αδερφάκι μου δεν έγινε και τίποτα!) θα κινήσουμε προς τη (γιατί καλέ) γειτόνισσα (αφού σου τηλεφώνησα) Σκοτία και συγκεκριμένα προς το Εδιμβούργο. Είμαι ένας τουρίστας βαθιά συγκινημένος γιατί πρώτον θα δω γνώριμες φάτσες και δεύτερον-ποιος ξέρει τι του επιφυλάσσει η μοίρα;- ίσως τον Χαϊλάντερ;; Γιατί το τσιγάρο μου στα Χάιλαντς θα το ανάψω οπωσδήποτε! Συν τοις άλλοις θα ήταν προσβολή να ξεχάσουμε το Τέρας του Λόχνες. Το οποίο οι Σκοτσέζοι το φωνάζουν φιλικά Nessie. Σα να λέμε Σούλα, ίσως και Κούλα. Εγώ προσωπικά αν ήμουν στη θέση του δε θα εμφάνιζόμουνα ποτέ ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το όνομα.

Από σήμερα το λοιπόν άρχισα να ψιλοβήχω στη δουλειά έτσι ώστε να φύγω νωρίτερα αύριο καθώς έχουμε κι ένα εξάωρο ταξίδι! Και να μη νομίζουν οι αναγνώστες ότι μόνο όποιος οδηγάει κουράζεται γιατί έχω να προσέχω τις πινακίδες. Το Τρίο Στούτζες με μπόνους την Ultimate Ταξιδιάρα ψυχή και ειδήμων της αγγλικής γλώσσας (the light does holidays)που υπάρχει θα ενώσουν τις δυνάμεις τους, τις μπύρες και τα χάγκις για ένα αξέχαστο και απαράμιλλης διασκέδασης Σαββατοκύριακο. Και ποιος ξέρει; Ίσως και βδομάδα, ίσως και μήνα, άντε γιατί συνειδητοποίησα ότι δε μου πάει να δουλεύω. (Σώπα!)

“Γιατί ο δρόμος είναι αλήθεια, χίλια κι ένα παραμύθια, είναι το σπίτι μας, δεν έχει τέλος…” , ξύλινα σπαθιά

M&A

Θα εξαγοράσει ο Θανάσης την γαϊτανοφρύδα Τασούλα;! Η Τασούλα; Ψήνεται; Κι αν ναι, πως θα την εξαγοράσει; Με μια καδένα ή ένα παστίτσιο; Και τι ακριβώς θα εξαγοράσει; Την καρδιά της, τα ωραία της τα μάτια, ή μόνο την κορμάρα της τη φιδίσια; Κι η  τράπεζα τι λέει γι’αυτό; Εγκρίνει; Κι ο Μήτσος; Πόσο πάει το στοίχημα ότι ο Θανάσης θα ρίξει όντως την Τασούλα; Ποιο είναι το παρελθόν του bidder? Τι κρύβεται πίσω από το κωδικό όνομα “Θανάσης”; Έχει ο Θανάσης δικαίωμα στην Τασούλα; Κι αν ναι, ποιος του το έδωσε;

-Γιε μου που πας;

-Μάνα θα πάω στα καράβια!!

 Και είναι ακόμη Τετάρτη…

Awsom-O

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μανιακός φιλοσοφιλόφιλος, ένα χόμπιτ και ένας ιρακινός μπριστόλιαν Αλεχάνδρο. 

Μανιακός: Hey Hobbit, this is A!

Hobbit: Oh! Hi A, nice to meeting you!

A: Hello! Ade gamisou malaka.

H: E?

A: Tis manas sou…

Και κάπως έτσι, το ταλέντο του Ά στις hellenic χριστοπαναγίες, η αγάπη του μανιακού για αμπελοφιλοσοφίες και το πάντα ευχάριστο στα πάρτυ χόμπιτ, έγιναν φίλοι καρδιακοί.

Ο καιρός περνούσε (τι να κάνει κι αυτός;) και το τρίγωνο των Βερμούδων πηγαινοερχόταν από το Bristol στη Hοbbitland και τούμπαλιν. Μέχρι που ένα πρωί κι εκεί που το Τρίο Ντε Τζανέιρο “δούλευε” ανταλλάσσοντας μέηλ έσκασε το μαντάτο.

Α: i see we are all very talkative again today. 9aba7ilkheir…kalimera…good morning…buenos dias…guten morgen…bonjour…So…Hobbit, u found a job yet? Oh, by the way I am leaving the country early next year.

Maniac: how subtle! Wow…He says all this “good morning” things on every language that he can imitate and then “oh by the way I am leaving the country early next year” …I rest my case…Where are you going this time? Another planet?!

Το μαντάτο όμως που καθόρισε την απόφαση αυτή, την απόφαση ζωής ακόμη και θανάτου, θα λέγαμε, ήταν άλλο και ήταν χαρμόσυνο όπως οι καμπάνες το Πάσχα και τα αηδόνια την άνοιξη.

maniac: Kalimera all. I’d like to take the iniative and welcome our member back, Mr. A himself, in flesh and blood. Well Hobbit, if we don’t get a speedy reply from A it’ll be because probably his big fat gold engagement ring will be obstructing his typing skills!!!

Ο καιρός πέρασε (ξέρει να κάνει και τίποτα άλλο;), το χόμπιτ πέρασε τη Μόρντορ, ο μανιακός δεν άλλαξε χαβά και ο εξ μπριστόλιαν μπον βιβέρ μεταλλάχθηκε σε κάτι μεταξύ καταπιεσμένου ομοφυλόφυλου σε σειρά Παπακαλιάτη και καταπιεσμένης γυναίκας-συζύγου-νυκοκοιράς σε σειρά Παπακαλιάτη.

Θα καταφέρει ο μανιακός γιαλατζί αμπελοφιλόσοφος να πλαστογραφήσει γράμμα που καλεί το ιρακινό φυστίκι για συνέντευξη στην προηγούμενη πατρίδα του; Θα καταφέρει ο Αλητήριος να ξεμπλέξει από τον ιστό που μεθοδικά ύφανε ο συμπλεγματικός παπαδοπουλικός πατέρας του; Και τέλος θα καταφέρει να κρεμάσει την παλιοκουρτίνα;

Κι όμως…

I know the pieces fit cuz I watched them tumble down
No fault, none to blame it doesnt mean I dont desire to
Point the finger, blame the other, watch the temple topple over.
To bring the pieces back together, rediscover communication…

(Tool, Schism.)

Βίβα Βαυαρία!

Δε θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι που φτάσαμε το μεσημέρι και δυο αγκαλιές μας υποδέχτηκαν και η πρώτη μπύρα έσκασε στο τραπέζι. Μετά ήρθε κι άλλη, κι άλλη κι άλλη μία και μετά μια ακόμη άφιξη. Ε, να μη γιορτάσουμε τη νέα άφιξη; Ψιτ, γκαρσόν μια γύρα ακόμη! Και κάπως έτσι κύλησε η Παρασκευή.

Σάββατο πρωί, κλασσικό πρωινό(/μεσημεριανό/βραδινό) με άσπρα λουκανικάκια και γλυκιά μουστάρδα και μπρέτσεν. Μετά πήγαμε στο Οκτόμπερφεστ όπου γινόταν της αυτής που ξέρετε, μιλάμε για πολύ κόσμο και ακόμη πιο πολλά λίτρα μπύρας. Αλλά όχι σαν τη ξενέρωτη την αγγλική, that was the real thing!! Η μπύρα να κυλάει γλυκά στον ουρανίσκο, το haxe να παιχνιδίζει στο στόμα, λουκάνικα με το μέτρο και μπύρα με το βαρέλι. Τουρίστες να αλαλλάζουν εκστασιασμένοι, να πέφτουν κάτω και να τρώνε τα μούτρα τους, οι ηρωικές βαυαρέζες σερβιτόρες (με όλο το βυζί στη φόρα) να σερβίρουν πρόσχαρες τους ήδη κομματιασμένους πελάτες. Γερμανοί τεράστιοι με μουστάκια και γαλανά μάτια να γελάνε με την κατάντια των μεσογειακών ιταλών τουριστών και γενικά μια εύθυμη κατάσταση να επικρατεί στο φεστιβάλ.

 Η μέρα συνεχίστηκε με τον τρόπο που ξεκίνησε δηλαδή με μπύρα και έκλεισε με μπύρα και ένα υπέροχο ελάφι που είμαι σίγουρη ότι ήταν πολύ συμπαθητικό όταν ζούσε αλλά και στο πιάτο μου, παράπονο δεν έχω, τα έδωσε όλα! Γιαμ! Γιαμ! Γιαμ!

Για μένα η Βαυαρία είναι απλά θεική (βέβαια δεν έχω πάει και πουθενά αλλού) και η-τι άλλο;- μπύρα είναι απλά εξαίσια. Δίνω τα ρέστα μου! Όλα τα λεφτά λουλούδια! Και του χρόνου με υγεία!

υ.γ. σύντομα στις οθόνες σας και το φωτογραφικό υλικό. Μερικοί από μας πήραμε καινούριο φακό και αντί να πίνουμε τη μπύρα μας κατασκοπεύαμε τον κόσμο. Κλικ!