Me first at Last (?)

Τι έλεγα για τη συναυλία την προηγούμενη βδομάδα; Ανέφερα πουθενά ξύλο; Ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή! Έφτασα μισή ώρα νωρίτερα από το προκαθορισμένο ραντεβού που είχα με τον μεσιέ “ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ” και πήγα κι εγώ να πιω μια μπύρα να δροσίσω το χειλάκι μου, που μέχρι να μου τη δώσουν αντί να δροσίσει, ξύνισε. Πήγαμε το λοιπόν μετά στη συναυλία όπου δυστυχώς για τους παρευρισκόμενους, δηλαδή όλους εμάς, οι δύο support bands τα έδωσαν όλα, με αποτέλεσμα να κάνουμε κεφάλι από νωρίς. Λύσσαξα μέχρι να βγουν οι Me first. Δε θα έπρεπε. Με το που  βγήκαν, άνοιξαν οι πύλες της κόλασης, κάποιος αρχαίος θεός έδωσε το έναυσμα και εγένετο γυαλί και μετά καρφί και μετά ο συνδυασμός τους.Η κατάσταση που επακολούθησε θα έκανε τις σαρδέλες στη κονσέρβα να μοιάζουν με βασίλισσες. Το οξυγόνο είπε τρεις προσευχές απνευστί και μ’ένα σάλτο εκκένωσε το χώρο.  Κι εγώ η καψερή τέρμα μπροστά με το “ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ” να  κρατάει το μετερίζι, μη φάω καμιά αδέσποτη και έχουμε και τρεχάματα. Με τα πολλά καταφέραμε να βγούμε από τον πολιορκητικό κλοιό και να σταθούμε κάπου μακριά από τους βανδαλους. Εκεί ο “ΜΑΝΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ” λύγισε υπό το βάρος των περιστάσεων, με ρώτησε με ειλικρινή απορία πως μπορώ και ακούω αυτόν το θόρυβο,σιγούρεψε ότι δε θα με κλοτσήσει κανένας εκεί που ήμασταν και πήγε να πιει μια μπύρα στην προαναφερθείσα πάμπ.  Η αλήθεια είναι πως απογοητεύτηκα λίγο από το συγκρότημα, αλλά ως σαν άλλος Λακεδαιμόνιος, φτιαγμένη από την πάστα που φτιάχνονται οι ήρωες, κάθησα μέχρι το τέλος.