Ο Θανάσης

 ή ο Θανάσης ως άνθρωπος πρώτον και δεύτερον ως αντικείμενο-υπηρέτης στις ανάγκες των σύγχρονων (;)  ελληνικών εκφράσεων.

Παραδείγματα προς μελέτη.

1.Λένε στο καφενείο, είναι μεγάλος μάγκας ο Θανάσης σου μιλάω και αν θες να ξέρεις δε χαρίζει κάστανα.

Δηλαδή; Τα πουλάει; Ή μήπως χαρίζει φυστίκια; Πόσα κάστανα πρέπει να αρνηθείς να χαρίσεις για να χαρακτηριστείς πολλά κιλά μάγκας σαν το Θανάση;

2. Το συξητήσατε το θέμα με το Θανάση; Ναι ναι, είπε κανα δυο σωστά άλλά όλα τα υπόλοιπα ήταν κολοκύθια με τη ρίγανη.

Δηλαδή; Μπούρδες; Ασυναρτησίες; Ψέμματα;;;!!!! Αν ήταν δηλαδή όλα τα υπόλοιπα ντολμάδες γιαλατζί θα επρόκειτο για κουβέντα με τεκμηριωμένα και εύστοχα επιχειρήματα; Κουβέντα που γίνεται για τη χαρά του διαλόγου; Αγάπηηηη! Έφτιαξα σήμερα κάτι κολοκύθια με τη ρίγανη μούρλια! Δηλαδή παπάρια-μάντολες! Δηλαδή φάε καλύτερα έξω;

3. Αγαπημένο: Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα. (Η παράθεση παραδείγματος θεωρήθηκε υπερβολή εκ μέρους της διοίκησης, δηλαδή εμού).

Σα να λέμε, απόψε Θανάση μου θα ‘ρθω να σε πάρω, γι’αυτό μη φας. Θα φάμε γλάρο.

4. Έγινε της κακομοίρας στο πάρτυ του Θανάση τις προάλλες.

Σώπα; Μη μου πεις; Άσε να μαντέψω! Δηλαδή είχε πολύ κόσμο; Μεγάλη επιτυχία; Ξενύχτι; Γέλια; Κέφι; Χορό; Μπρίο; Από πότε ακριβώς όλα αυτά συνδέονται με το-μάλλον κωδικό-όνομα κακομοίρα;! Ποιο περιστατικό, ποιο μέγα πάρτυ, ποιο τρελό γλέντι διοργάνωσε η κακομοίρα και πότε; Και γιατί δεν ήμουν καλεσμένη;

Good Old Days, Fart IV

First Greek Juggling Convention, Καλαμίτσι 2005

ή Cirque du Kalamitsi

Γενικώς, το δεύτερο είναι το πιο όμορφο της Χαλκιδικής. Ειδικώς, το Καλαμίτσι είναι η πιο όμορφη παραλία, με διαφορά. Με τα βραχάκια της, τα γαλάζια νερά της,τα δεντράκια, το ήρεμο κάμπιγκ. Ό,τι χρειάζεσαι για να γλιτώσεις από τη θανατερή κάψα του καλοκαιριού. Εκεί λοιπόν πήγαμε κι εμείς, αλλά για να λάβουμε μέρος στο προαναφερθέν πανηγύρι. Σημείωση: Οι περί juggling ικανότητες μου είναι περιορισμένες στο ελάχιστο, τρία μπαλάκια κι αυτά με το ζόρι μένουν στον αέρα για κάποια λεπτά. Με τις κορδέλες πάλι κάτι γίνεται, καθώς παρουσιάζουν σαφώς μικρότερο βαθμό δυσκολίας. Αλλά ως εκεί. Αυτά που είδαν τα μάτια μου εκείνο το Σαββατοκύριακο ξεπερνούσαν κατά πολύ το επίπεδο του αρχάριου, δηλαδή το δικό μου. Μια πανδαισία χρωμάτων και ανθρώπων από αρκετά μέρη του κόσμου, με κοινό τους σημείο την αγάπη για το juggling και τα ακροβατικά. Το μενού περιελάμβανε διάφορα σεμινάρια στα οποία και πανηγυρικά έλαβα μέρος και στα οποία πανηγυρικά επίσης έφαγα τα μούτρα μου. Συγκεκριμένα, αξέχαστο θα μείνει το μπιστίδι που έφαγα στη γάμπα προσπαθώντας να ισορροπήσω πάνω σε ένα κομμάτι ξύλο που στηριζόταν πάνω σε ένα ξύλινο κύλινδρο, μια παπαριά ολκής με λίγα λόγια. Αξέχαστο επίσης θα μείνει και το σεμινάριο ενόργανης, στο οποίο είμασταν γύρω στα δέκα λιπόσαρκα κοντά κορίτσια και ένα λελέκι αγόρι αποφασισμένο για όλα. Έμαθα επίσης να χειρίζομαι-κατά κάποιο τρόπο-τις κορίνες, αφού τις έτρωγα εναλλάξ στο κεφάλι για καμμιά ώρα. Εκτός από κατακαημένους σαν την αφεντιά μου, υπήρχαν και πολλοί επαγγελματίες. Τα άτομα απλά ήταν αλλού. Μέσα στα τοπ φάιβ ήταν ένας τύπος μινιόν σκαρφαλωμένος πάνω σε ένα μονόκυκλο, κυλώντας πάνω σε ένα σκοινί και ταυτόχρονα έπαιζε γύρω στις έξι κορίνες οι οποίες παρεπιπτόντως ήταν και αναμμένες. A peace of cake! Να μην ξεχάσω να αναφέρω και δυο κοπελιές παύλα λάστιχο που έκαναν φοβερά πανιά. Τυλίγονταν και ξετυλίγονταν, άπλωναν πόδια από εδώ, πόδια έφευγαν από κει, μπρος πίσω, πίσω μπρος, ωραίο να το βλέπεις πίνοντας τη μπυρίτσα σου στην παραλία. Το Σαββατόβραδο ήταν υπέροχο, καθώς άραζες στην παραλία και έβλεπας διάφορα αντικείμενα να φωσφορίζουν στο σκοτάδι, κορδέλες, κορίνες, αλυσίδες. Αλυσίδες, από αυτές που έκανε με ανεπανάληπτη επιτυχία για πρώτη φορά σε πρώτη πανελλήνια εμφάνιση η πολυαγαπημένη Κατ, καίγοντας ελάχιστα τα φουντωτά μαλλάκια της! Φανταστικά! Η μουσική υπόκρουση ερχόταν από το βάθος, με τους One Drop να τα δίνουν όλα για άλλη μια φορά, καθώς όπου γάμος και φεστιβάλ τα παιδιά είναι πάντα πρώτα. Ρέγγε εκ Θεσσαλονίκης, μόνο αυτό θα πω, όσοι τους έχουν ακούσει ξέρουν πόσο γαμάτοι είναι!

Να μην ξεχάσω να αναφέρω το παρεάκι μου, και κυρίως την Κατ και τον αδελφό της ο οποίος τα καάφερνε με ότι κι αν καταπιανόταν. Τέλος special thanks to Δ. χάρι στον οποίο έγινε αυτό το συνέδριο!

Λεξιλόξυγγας IV

συνάδελφος, ο, η: λέξη-παγίδα όπου πίσω της κάθε άλλο παρά συν και αδελφός κρύβεται. Μακρινός ξάδερφος των Ούρουκ Χάι,πάντα έτοιμος να ρουφιανέψει και αν γίνεται να επωφεληθεί από την κακοτυχία σου, που συνήθως ο ίδιος προκαλεί. Στην κατοχή μοίραζε λάδι, στη ναζιστική Γερμανία ήταν Εβραίος και πουλούσε σαπούνια.

τσιγάρο, το: πρωτοπαλίκαρο της Πρέζας και των φίλων της, απαγορεύεται δια ροπάλου από την πρώτη του μηνός σε παμπ και τα λοιπά. Και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους συνήθεις υπόπτους που χρόνια τώρα διώκονται. Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί: Μην παίρνεται ναρκωτικά (και πλέον τσιγάρα) , δε φτάνουν για όλους!

βροχή, η: κορσές από τους στενότερους που κυκλοφορούν στα λονδρέζικα παζάρια τις τελευταίες μέρες. Κόλπο των άθλιων καταστημάτων και των πλανόδιων πωλητών για να πουλήσουν τις παλιοομπρέλες τους.

υποψήφιοι για κάθε είδους θέση,οι: Μακρινοί συγγενείς από το Σικάγο, σε επισκέφτονται μια φορά την τετραετία με την υπόσχεση την επόμενη φορά να φέρουν δώρα, έστω μια κούτα τσιγάρα, αλλά κάθε φορά τα χέρια τους είναι άδεια.Κι εσύ σαν μαλάκας τους περιμένεις κάθε φορά στο αεροδρόμιο.

σκατό, το: πολυμορφικό αντικείμενο που μεταμορφώνεται σε παξιμάδι, σε περίοδο ισχνών αγελάδων.

αγελάδα, η: γαλακτοφόρο βοοειδές βοϊδόμορφο, βοϊδομάτικο βόδι. Καλλιέργεια. Χιούμορ. Εχεμύθεια.

Πρόσκληση-Πρόκληση

 Από την κροκοκρότ  , να περιγράψω τον ιδανικό άντρα! Πάρε να ‘χεις!

Όταν χάσεις τα αυγά και τα πασχάλια, τότε έχεις βρει τον ιδανικό-για σένα πάντα-άντρα. Είναι αυτός που το μυαλό του είναι πιο ανοιχτό και βαθύ από το ντεκολτέ της Ντόλυ, η υπομονή του δεκαπλάσια αυτής του γαιδάρου, το δέρμα του πιο τρυφερό από την καρδιά ενός μαρουλιού και το αυτί του ακριβώς 6.5 εκατοστά ( ο μαγικός αριθμός που πραγματοποιεί την προφητεία και κάνει το ιδανικό, άντρα.)

Επίσης, ο Ιδανικός, σκέφτεται, γράφει και διαβάζει και τούμπαλιν.Έχει άποψη, έχει χιούμορ, έχει στυλ και σεξ απίλ. Τέλος δεν αφήνει το καπάκι της τουαλέτας σηκωμένο-αν κι αυτό προυποθέτει και ένα ιδανικό σπίτι και η πρώτη παράγωγος του μήκους της δεξιάς πατούσας να είναι διπλάσια της τετραγωνικής ρίζας του μήκους του αυτιού. Βγάλε μόνος σου το συμπέρασμα ηρωικέ αναγνώστη!

Χρυσές Στιγμές

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν τις χαρούμενες νοικοκυρές στις διαφημίσεις! Και αυτό είναι πραγματικά ένα όνειρο ζωής! Να έρχεται το παιδί μου με δεκαπέντε λεκέδες κι εγώ να το χτυπάω φιλικά στην πλάτη και με χαμόγελο να προχωράω χορεύοντας προς το πλυντήριο, χαιδεύοντας ηδονικά τον καλύτερο μου φίλο, το απορρυπαντικό! Να έχω ένα τόνο ρούχα για σιδέρωμα και το άψογα μακιγιαρισμένο μου πρόσωπο να λάμπει από χαρά και προσωπική ευχαρίστηση! Χρυσές Στιγμές!

Απορία: Γιατί η μαμά μου ποτέ δεν εκτίμησε τους λεκέδες στα ρούχα μου, όπως η καλή κυρία στη διαφήμιση; ! Αφού το λέει καθαρά! Με τους λεκέδες ανακαλύπτεις τη ζωή! Όχι το ξύλο-εχθρική σφαλιάρα στο μάγουλο-εχθρικό τράβηγμα αυτιού. Είναι ζωή αυτή κύριε διαφημιστή; Είναι ζωή το ξύλο; Που είναι αυτή η επιβράβευση για το λεκέ; Τι κάνω εγώ λάθος που το κάνει σωστά το τρισχαριτωμένο παιδάκι της διαφήμισης;

Γιατί όλος ο κόσμος προσπαθεί να πάρει δάνειο για να κάνει ένα σπίτι, που στην τελική θα αποπληρώνει και μια ζωή, και ελληνική διαφήμιση απαθανατίζει χαρούμενο ζευγάρι να παίρνει δάνειο για κότερο;!! Σε ποιον παράλληλο πλανήτη ζεις κύριε διαφημιστή;! Είναι ωραία εκεί; Κι αν ναι, να έρθουμε κι εμείς;!Τι πίνετε εκεί περά όταν φτιάχνετε μια διαφήμιση;! Είδα κι άλλα μαργαριτάρια στην τελευταία μου επίσκεψη αλλά δυστυχώς η μνήμη μου με πρόδωσε.

Πραγματικά όταν αποφασίσω να γυρίσω πίσω, θα οργανώσω ένα κέντρο αποκατάστασης θυμάτων διαφημίσεων, κι αυτό είναι υπόσχεση.

Για το θέμα των αστυνομικών και γενικά της λαμπρής ελληνικής κοινωνίας που μετάδωσε τα φώτα του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο, θα σηκώσω τα χέρια ψηλά. Παραδίνομαι κύριε αστυνόμε! Σκίσε με και πέτα με στα βράχια.

Και η μέρα που έρχεται σύντομα…

Λέγεται Παρασκευή και είναι 29 Ιουνίων. Είναι μεγάλος σκαπάνκης, πάντα ευχάριστη στα πάρτυ, γι’αυτό και η άφιξή της θα γιορταστεί με άφθονες ποσότητες φωτιστικού οινοπνεύματος και μια συναυλία για πολλά κιλά ιδρώτα και αρκετούς τόνους γέλιου!

-Me first!

-No! Me first!

-No! Me first and the Gimme Gimmes!

Εντάξει, δεν είναι και ο καλύτερος τρόπος να παρουσιάσεις ένα συγκρότημα, αλλά αυτό μου ήρθε! Γνωστά τραγούδια σε πανκ έκδοση και μια λαμπρή κόβερ μπάντα που αποτελείται από αναγνωρισμένους αστέρες του παγκόσμιου στερεώματος της πανκ, μέλη συγκροτημάτων όπως Lagwagon, Foo Fighters, No Use For A Name, Swinging Utters, NoFX…είπα NoFx;

Είτο Ιούνης του ‘98 όταν οι αγαπημένοι αποφάσισαν να παίξουν στη Θεσσαλονίκη. Τα τζιτζίκια τραγουδούσαν χαρούμενα, το χώμα έβραζε και ο ήλιος έκαιγε. Ντύθηκα, στολίστηκα και ετοίμαστηκα όλο κέφι και μπρίο.

Μαμά: Για που το έβαλες;

Εγώ (με δυο αλυσίδες στο παντελόνι, η μία ποδηλάτου): Εεεε, στον εσπερινό και μετά στο σπίτι της Στέλλας να διαβάσουμε τα έργα και τις ημέρες του οσιομάρτυρα Μονοφρύδη.(Που αλλού;)

Μανούλα: Στο δωμάτιο σου τώρα.

Έτσι, με δημοκρατικές διαδικασίες έληξε το ζήτημα και η ευκαιρία μου να δω από κοντά τους NoFx έκανε φτερά.

Γύρισε όμως ο τροχός και αν και πάλι δε θα δω το πιο αστείο πανκ συγκρότημα eveeeeer, τουλάχιστον λίαν συντόμως θα δω τον Fat Mike επί σκηνής με τους Me first and the Gimme Gimmes! Η ημέρα τηε δικαίωσης φτάνει! Χαλάλι τα λεφτά στους δίσκους!! Γιούπι και Γιούχου!!!!

Υ.Γ. Special to thanks to Μήτσο που 7 χρόνια μετά, όταν γνωριστήκαμε μέσω μιας πολυαγαπημένης ύπαρξης, τη δεύτερη φορά που τον είδα μου έδωσε το εισιτήριο του από τη συναυλία, το οποίο μπήκε σε κορνίζα απευθείας και κέρδισε τη θέση και την προσοχή που του άξιζε! Thanks Mitsos!

Η μέρα που αργεί να έρθει…

….φοράει άσπρο φόρεμα, γλύφει νωχελικά ένα παγωτό και γελάει με όλους. Τη λένε Δευτέρα και εντοπίζεται κάπου στον επόμενο Μάρτιο δηλαδή σε μια περίοδο εγκυμοσύνης γυναίκας και τρεις περιόδους κουνέλας. Όταν λοιπόν έρθει η Δευτέρα σπίτι σου, συνήθως απρόσκλητη, αλλά πάντα ευπρόσδεκτη, τότε παραιτείσαι από τη φανταστική δουλειά σου, πουλάς τα γαμάτα έπιπλα σου και πακετάρεις. Πακετάρεις, ένα τζην και ένα πουλόβερ, δύο κοντομάνικα και πέντε βρακιά, όσα χωράνε στην τσάντα του ποδηλάτου και ξέρεις ότι μπορείς να κουβαλήσεις σε μια σπαστική ανηφόρα. Πετάς το πρώτης και τελευταίας τεχνολογίας βρωμοκινητό σου και κρατάς τη γραφική φωτογραφική μηχανή σου. Πετάς τον αετό γενικά και φεύγεις!! Σε ιδανικές περιπτώσεις σε ακολουθούν και δυο τρεις φίλοι-σκύλοι και όχι φίλοι-φίδια που ορισμένα μουσκεμένα κλίματα ευνοούν την ανάπτυξη τους.Αγαπημένε φίλε-σκύλε, τώρα που θα βγάλεις και το φρονιμίτη με αυτή τη φριχτή και επίπονη, σχεδόν αβάσταχτη επέμβαση (Μπουαχαχαχχα), θα εξαφανιστεί πλέον οριστικά κάθε ίχνος φρονιμάδας από το ήδη σαλεμένο μυαλό σου!! Θα πέσουν οι αντιστάσεις σου και ο ιός της Δευτέρας θα μολύνει το άσπιλο αίμα σου! Γουφ!

Neeeeext…

Σήμερα απολύθηκε ή μάλλον ο απέλυσαν τον μάγειρα. Ο πρώτος αποδιοπομπαίος τράγος, αυτός που πλήρωσε λάθη άλλων. Η πρώτη αλλαγή/απόλυση της νέας διοίκησης μετά την εξαγορά. Τέλεια…Ελπίζω να είναι ο μόνος. Πάει ο φίλος Παναγιότ, από την Αλβανία, που μου τραγουδούσε ελληνικά, με φώναζε αδερφή και του έφτιαχνα φραπέ! Ο οποίος έκανε κι άλλη δουλειά εκτός από αυτή για να στέλνει λεφτά στην οικογένειά του. Τέλεια…μάλλον όχι…Φανταστικά. Εξαίσια. Υπέροχα. Μοναδικά. Σι-Χτιρ

Κουφάλες συμμαθητές!!!!!

ή να το πούμε καλύτερα ιστορική αναδρομή;

Το πρώτο μου ποδήλατο δεν το θυμάμαι καθόλου. Καθόλου όμως. Μάλλον θα είχε δεκαπέντε βοηθητικές ρόδες, πολλά χρώματα και μια εκνευριστική κόρνα, όπως καταλαβαίνω από τα μισόλογα της μαμάς μου.

Το δεύτερο καμάρι μου, ήταν ένα ροζ ποδήλατο που μου πήρε δώρο η αγαπητή νούνα μου για τα γενέθλιά μου. Είχε δύο μόνο βοηθητικές ρόδες που αρκετά γρήγορα σταμάτησαν να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να βοηθάνε, και κατέληξαν στην αποθήκη με όλη την παλιατζούρα της γιαγιάς μου! Καλό ποδηλατάκι, γρήγορο, αξιόπιστο και πολύ κουλ για τη συγκεκριμένη εποχή. Αξέχαστες βόλτες, κάθε βόλτα και χτύπημα στο γόνατο, πρώτη φορά χωρίς χέρια, πρώτη φορά χωρίς πόδια, πρώτη φορά πέσιμο ολκής μ ε τα μούτρα, ράμματα, παγάκια, πούλβο. Αχχχ….those were the days…

Στο τρίτο ποδήλατο, έσπασε ο δάολος το ποδάρι του και το κερδίσαμε. Που δε σας λέω, ένα μόνο θα πω. Στον σκελετό έγραφε Πατατάκια-Γαριδάκια ΦΛΩΡΙΝΑ, με πορτοκαλί γράμαμτα σε άσπρο φόντο. Τέλεια; Είχε επίσης μια σχάρα, ένα καλάθι, μια κόρνα, ένα μπροστινό φως που λειτουργούσε με δυναμό και ένα μικρό κόκκινο πίσω. Τα είχε δηλαδή όλα, απλά δεν ήταν αυτό που έπρεπε και είχαν όλοι οι συνομίληκοί μου. BMX. ΟΛΟΙ.BMX.ΟΛΟΙ..και η κουτσή Μαρία, κι αυτή. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα όλο αγάπη βλέμματα των συμμαθητών μου; Το οτι μαλώνανε ποιος θα με πάρει στην ομάδα του; Μαλακισμένα όλα, όλη μερά κορόιδευαν. Εντάξει δε λέω, δεν κορόιδευαν χωρίς λόγο, αλλά σαν το φουιτ που “τυχαία” έπαθε το μεγαλύτερο αλάνι μας, δεν είχε. Δε μ’αφήνεις να παίξω βρωμόπαιδο; Δε θα παίξει κανείς τότε. Απλά και δημοκρατικά. Τέλος.

Τα πέτρινα χρόνια πέρασαν γρήγορα και ήρθε η εποχή των mountain bike. Η εποχή που το γάλα που πίναμε τόσα χρόνια, έπιασε επιτέλους τόπο και πήραν απότομα ύψος. Το “πίναμε” και ¨πήραν” δεν είναι κάποιο ξεχασμένο γλωσσικό ιδίωμα της αττικής διαλέκτου φίλε αναγνώστη. Είναι η πικρή αλήθεια…Το δικό μου το καλαμάκι μάλλον ήταν τρύπιο και το πολύτιμο κάλσιο δεν έφτασε ποτέ στην Ιθάκη του, δηλαδή στα κόκαλα μου, που διατήρησαν την πρώτη τους διάπλαση αυτή του ανθρώπου μινιόν. Το ερώτημα όμως ήταν; Είχα δικαίωμα στη νέα μόδα; Μπορούσα να φτάσω κάτω έχοντας τη σέλα τέρμα χαμηλωμένη; Θα περνούσα αυτή τη δύσκολη δοκιμασία;! Και τελικά τα κατάφερα! Και ήμουν σαν όλους τους άλλους (δηλαδή τα μαλακισμένα της προηγούμενης παραγράφου).Μέχρι που συνέβη το μοιραίο και ένα ωραίο πρωινό το ποδήλατο έλειπε από τη θέση του. Εκλάπη. Μεγάλη φασαρία, οι γειτόνισσες επέμεναν ότι είναι ο Αλβανός, όχι έλεγε ο μπαμπάς μου, τον ήξερε τον άνθρωπο. Μα πως, επέμεναν αυτές, αφού είναι ναρκομανής και νταβατζής. Σωστά; Για το κλεπτομανής θα χαλάσουμε τις καρδιές μας; Μικρά παιδιά είμαστε; Η ουσία είναι ότι δεν είχα πια ποδήλατο και τον υπόλοιπο καιρό βολευόμουν με δανεικά, μέχρι που πέρασα στο πανεπιστήμιο και το ποδήλατο έμοιαζε πια με μακρινό θολό όνειρο.

Έξι χρόνια μετά, σε άλλη χώρα, χωρίς μαλακισμένους συμμαθητές, μυθομανείς γειτόνισσες και γάλα, ένα ποδήλατο βρήκε τη θέση που του άξιζε στο πλευρό μου. Ένα ποδήλατο δώρο!!!! Ένας χρόνος έχει περάσει από τότε και οι επιδόσεις μου έχουν βελτιωθεί δραματικά. Και δεν είναι οι επιδόσεις, είναι και η ανάγκη να φέυγω, να βλέπω το δρόμο να περνάει, να βλέπω το δρόμο μπροστά και να μην τελειώνει ποτέ. Είναι η μπύρα που έχει άλλη γεύση, ύστερα από εβδομήντα χιλιόμετρα! Cheers!

Η δουλειά είναι δουλεία!! Γλύψε παγωτό!! Όχι αφεντικό!!!!

Έτσι όπως τα λέω είναι. Ξαφνικά όλοι μα όλοι πνίγονται. Σώπα, τι μου λες; Και εγώ μάλλον γράφω μαλάκας στο μέτωπο μου!Σίγουρα δηλαδή γιατί δεν εξηγείται αλλιώς! Α, ρε πούστη! Αυτό το Ευρωπαικο περιβάλλον εργασίας…Άλλο να το ζεις..Ομαδικότητα, συνεργασία, κατανόηση σα να λέμε πατάτες, σκατά και τούβλα. Το ίδιο πράγμα…

Καθώς δεν είμαι σε θέση να γράψω άλλο, αφού κάτι έχει μπει εκεί που όλοι ξέρουμε (και είναι ακόμη Δευτέρα και είναι μόλις 10) θα κάνω πάσα στις αναμνήσεις μιας εκδρομής από το τραβελόγατο που μοιράζεται μαζί μου τα πάντα, εκτός από τη δουλειά. ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟ ΞΥΝΕΙΣ!!!!! ΔΟΥΛΕΙΑ ΡΕ!!! ΔΟΥΛΕΙΑ!!!!